wielojądrzasta komórka olbrzymia
Wielojądrzasta komórka olbrzymia (ang. multinucleated giant cell) to charakterystyczna struktura komórkowa zawierająca wiele jąder komórkowych w obrębie jednej cytoplazmy. Powstaje najczęściej w wyniku fuzji kilku makrofagów w odpowiedzi na obecność ciał obcych lub patogenów, które są trudne do sfagocytowania przez pojedyncze komórki.
W zależności od przyczyny powstania i morfologii, wyróżnia się kilka rodzajów komórek olbrzymich: komórki typu ciała obcego (foreign body giant cells), komórki Langhansa (występujące w gruźlicy i sarkoidozie), komórki Toutona (obecne w ziarniniaku ropotwórczym) oraz komórki Reeda-Sternberga (charakterystyczne dla chłoniaka Hodgkina).
Obecność wielojądrzastych komórek olbrzymich w materiale histopatologicznym ma istotne znaczenie diagnostyczne. Ich identyfikacja może wskazywać na procesy zapalne typu ziarniniakowego, reakcje na ciała obce, niektóre zakażenia (np. gruźlicę, zakażenia grzybicze), choroby autoimmunologiczne czy nowotwory. Określenie typu komórek olbrzymich oraz ich kontekstu histopatologicznego pomaga w ustaleniu właściwego rozpoznania.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rumień guzowaty – Patofizjologia i mechanizm
Rumień guzowaty (erythema nodosum) jest najczęstszą postacią panniculitis, charakteryzującą się nagłym pojawieniem bolesnych, rumieniowych guzków na wyprostnych powierzchniach kończyn dolnych, zwłaszcza na goleniach. Patogeneza obejmuje reakcję nadwrażliwości typu IV (opóźnionej), z udziałem limfocytów T i uszkodzeniem tkanek przez aktywowane neutrofile produkujące reaktywne formy tlenu (ROI). W badaniach wykazano czterokrotnie wyższy odsetek ROI u pacjentów z rumieniem guzowatym, korelujący z nasileniem klinicznym. W patogenezie uczestniczą liczne cząsteczki adhezyjne (E-selektyna, P-selektyna, ICAM-1, VCAM-1) oraz cytokiny prozapalne (IL-6, IL-8, IL-12, TNF-α, interferon-γ), zarówno w skórze, jak i surowicy. Histopatologicznie dominuje zapalenie przegród tkanki podskórnej tłuszczowej z naciekiem neutrofilów, a w późniejszych fazach ziarniniaki promieniste Mieschera, bez pierwotnego zapalenia naczyń.
choroba układowa tkanki łącznej, cząsteczka adhezyjna, czynnik martwicy nowotworów, czynnik martwicy nowotworów alfa, doustny środek antykoncepcyjny, enzym hydrolityczny, gruźlica, immunofluorescencja bezpośrednia, infekcja paciorkowcowa, interleukina-6, kompleks immunologiczny, limfocyt Th1, mediator zapalny, naciek neutrofilowy, nadwrażliwość typu IV, nadwrażliwość typu opóźnionego, nieswoiste zapalenie jelit, panniculitis, reaktywne formy tlenu, rumień guzowaty, sarkoidoza, stres oksydacyjny, wielojądrzasta komórka olbrzymia, zapalenie naczyń, zapalenie przegrod tkanki tłuszczowej - Leksykon chorób i schorzeń
Sarkoidoza – Patofizjologia i mechanizm
Sarkoidoza to wielonarządowa choroba ziarniniakowa o nieznanej etiologii, charakteryzująca się obecnością nieserowaciejących ziarniaków, głównie w płucach i węzłach chłonnych. Patogeneza opiera się na złożonej interakcji między komórkami układu odpornościowego (makrofagi, limfocyty T CD4+ Th1/Th17, limfocyty T regulatorowe, komórki dendrytyczne), czynnikami genetycznymi (szczególnie warianty HLA-DRB1 i DQB1) oraz potencjalnymi antygenami środowiskowymi, takimi jak bakterie (Cutibacterium acnes) i cząstki nieorganiczne. Kluczową rolę odgrywa nadmierna odpowiedź immunologiczna z udziałem cytokin prozapalnych, w tym TNF-α, IFN-γ, IL-2, IL-12, IL-17, oraz aktywacja szlaków sygnałowych mTORC1 i JAK-STAT. W płynie BAL stosunek CD4+/CD8+ często przekracza 3,5, choć w 40% przypadków może być prawidłowy lub obniżony, co ogranicza jego wartość diagnostyczną. Histopatologicznie ziarniniaki składają się z makrofagów, komórek nabłonkowatych i wielojądrzastych komórek olbrzymich, otoczonych limfocytami T i B oraz fibroblastami, z obecnością charakterystycznych ciałek gwiaździstych i Schaumanna. Predyspozycje genetyczne i ekspozycje środowiskowe, w tym na krzemionkę, odgrywają istotną rolę w etiologii, co potwierdza nowy termin „silikosarkoidoza” opisujący nakładanie się cech sarkoidozy i krzemicy u pacjentów zawodowo narażonych na respirabilną krystaliczną krzemionkę (RCS).
antygen leukocytarny, czynnik martwicy nowotworów alfa, enzym konwertujący angiotensynę, glikokortykoid, główny kompleks zgodności tkankowej, inflamasom NLRP3, interferon gamma, jednojądrzasta komórka krwi obwodowej, komórka dendrytyczna, komórka nabłonkowata, komórka prezentująca antygen, komórka układu odpornościowego, krzemica, lek anty-TNF, limfadenopatia śródpiersia, limfocyt T CD4+, makrofag pęcherzykowy, nadwrażliwość typu opóźnionego, neuropatia drobnych włókien, nieserowaciejący ziarniniak, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, pozytonowa tomografia emisyjna, receptor Toll-podobny, regulatorowy limfocyt T, szlak JAK-STAT, szlak mTORC1, transformujący czynnik wzrostu beta, wielojądrzasta komórka olbrzymia, wimentyna, zespół Löfgrena