laryngotracheobronchitis
Laryngotracheobronchitis, znana również jako krup, to ostre zapalenie dróg oddechowych obejmujące krtań, tchawicę i oskrzela. Choroba najczęściej dotyka dzieci w wieku od 6 miesięcy do 3 lat, z największą częstotliwością występowania w sezonie jesienno-zimowym. Głównym czynnikiem etiologicznym jest zakażenie wirusowe, najczęściej wirusem paragrypy typu 1, rzadziej wirusem RSV, grypy, adenowirusami czy metapneumowirusem.
Charakterystyczne objawy to szczekający kaszel, stridor wdechowy, chrypka oraz zmienne nasilenie duszności wdechowej. Objawy często pojawiają się lub nasilają w nocy, co związane jest z fizjologicznym zmniejszeniem światła dróg oddechowych podczas snu. W ciężkich przypadkach może wystąpić sinica, tachykardia, wciąganie międzyżebrzy i dołka nadobojczykowego, a także niepokój i pobudzenie psychoruchowe będące objawami hipoksji.
Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym. W różnicowaniu należy uwzględnić zapalenie nagłośni, ciało obce w drogach oddechowych, zapalenie krtani oraz naciek nowotworowy. Leczenie obejmuje kortykosteroidy (deksametazon, budezonid), które zmniejszają obrzęk śluzówki dróg oddechowych. W ciężkich przypadkach stosuje się nebulizacje z adrenaliną oraz tlenoterapię. Istotne jest również nawodnienie pacjenta i monitorowanie stanu ogólnego.
Rokowanie w laryngotracheobronchitis jest zazwyczaj dobre, a większość przypadków ustępuje samoistnie w ciągu kilku dni. Jednak ze względu na możliwość szybkiego pogorszenia stanu dziecka i rozwoju niewydolności oddechowej, choroba wymaga czujnej obserwacji, a w ciężkich przypadkach hospitalizacji. Powikłania są rzadkie, ale mogą obejmować zapalenie płuc, wtórne zakażenia bakteryjne oraz niewydolność oddechową wymagającą intubacji.