wzrost stężenia bilirubiny

Wzrost stężenia bilirubiny, znany również jako hiperbilirubinemia, to stan charakteryzujący się podwyższonym poziomem bilirubiny we krwi. Bilirubina jest żółtym barwnikiem powstającym podczas fizjologicznego rozpadu hemoglobiny, głównie ze starzejących się erytrocytów. W warunkach prawidłowych bilirubina jest metabolizowana w wątrobie, a następnie wydalana z żółcią do przewodu pokarmowego.

Hiperbilirubinemia może być podzielona na wrodzoną i nabytą oraz na niezwiązaną (pośrednią, niekonjugowaną) i związaną (bezpośrednią, konjugowaną). Wzrost stężenia bilirubiny niezwiązanej najczęściej wynika z nasilonej hemolizy, niewydolności wątroby lub defektów enzymatycznych (np. zespół Gilberta). Natomiast podwyższony poziom bilirubiny związanej sugeruje zaburzenia w odpływie żółci lub uszkodzenie komórek wątrobowych.

Klinicznie hiperbilirubinemia objawia się żółtaczką (zażółceniem skóry i białkówek oczu), gdy stężenie bilirubiny przekracza około 2-3 mg/dl (34-51 μmol/l). U noworodków występuje często żółtaczka fizjologiczna, która zwykle ustępuje samoistnie. Jednak przedłużająca się hiperbilirubinemia, szczególnie u noworodków, wymaga diagnostyki, gdyż wysokie stężenia bilirubiny niezwiązanej mogą prowadzić do encefalopatii bilirubinowej (kernicterus).

Diagnostyka hiperbilirubinemii obejmuje ocenę stężenia bilirubiny całkowitej oraz jej frakcji, badania biochemiczne wątroby, badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, cholangiopankreatografia rezonansem magnetycznym) oraz w wybranych przypadkach biopsję wątroby. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię, fototerapię (u noworodków), transfuzję wymienną lub interwencje endoskopowe i chirurgiczne.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl