ostra żółtaczka

Ostra żółtaczka to stan kliniczny charakteryzujący się nagłym zażółceniem skóry, twardówek oczu i błon śluzowych, spowodowany podwyższonym stężeniem bilirubiny we krwi. Jest objawem, a nie chorobą samą w sobie, i może wskazywać na różne schorzenia dotyczące wątroby, dróg żółciowych lub procesów hemolitycznych.

Etiologia ostrej żółtaczki obejmuje trzy główne mechanizmy: przedwątrobowy (np. hemoliza), wątrobowy (uszkodzenie hepatocytów, jak w wirusowym zapaleniu wątroby) oraz pozawątrobowy (obstrukcja dróg żółciowych przez kamienie, guzy). Diagnostyka różnicowa wymaga szczegółowej oceny klinicznej, badań laboratoryjnych (poziom bilirubiny bezpośredniej i pośredniej, enzymy wątrobowe, markery zapalne) oraz obrazowych (USG, MRCP, ERCP).

Postępowanie w ostrej żółtaczce zależy od przyczyny podstawowej. W przypadku żółtaczki mechanicznej może być konieczna pilna interwencja endoskopowa lub chirurgiczna. W żółtaczce miąższowej stosuje się leczenie przyczynowe, np. przeciwwirusowe w WZW, oraz postępowanie objawowe. Szczególnie niepokojące są przypadki żółtaczki przebiegające z encefalopatią wątrobową, koagulopatią lub niestabilnością hemodynamiczną, które mogą wskazywać na ostrą niewydolność wątroby i wymagają natychmiastowej interwencji.