homocysteina w osoczu
Homocysteina w osoczu to aminokwas siarkowy, będący produktem pośrednim metabolizmu metioniny. Prawidłowe stężenie homocysteiny w osoczu wynosi 5-15 μmol/l. Wartości powyżej tej granicy określa się mianem hiperhomocysteinemii.
Podwyższone stężenie homocysteiny w osoczu jest uznawane za niezależny czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, w tym choroby niedokrwiennej serca, udaru mózgu i zakrzepicy żylnej. Mechanizm szkodliwego działania obejmuje uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, nasilenie stresu oksydacyjnego oraz zwiększenie krzepliwości krwi.
Hiperhomocysteinemia może być spowodowana niedoborami witamin z grupy B (szczególnie B6, B12 i kwasu foliowego), czynnikami genetycznymi (m.in. polimorfizm genu MTHFR), przewlekłą chorobą nerek, niedoczynnością tarczycy oraz stosowaniem niektórych leków (m.in. metotreksatu, fenytoiny, antagonistów folianów).
Oznaczenie stężenia homocysteiny w osoczu ma zastosowanie w diagnostyce i monitorowaniu pacjentów z przedwczesną miażdżycą, nawracającymi epizodami zakrzepowymi oraz u osób z obciążonym wywiadem rodzinnym w kierunku chorób sercowo-naczyniowych. Leczenie hiperhomocysteinemii najczęściej polega na suplementacji witamin z grupy B.