zwichnięcie soczewki
Zwichnięcie soczewki (luxatio lentis) to stan, w którym dochodzi do przemieszczenia soczewki oka z jej prawidłowej pozycji. W normalnych warunkach soczewka jest utrzymywana przez obwódkę rzęskową (zonula Zinnii) w centralnej części oka, za tęczówką. Gdy dojdzie do uszkodzenia lub osłabienia włókien obwódki, soczewka może ulec częściowemu (subluxatio lentis) lub całkowitemu zwichnięciu (luxatio lentis).
Przyczyny zwichnięcia soczewki mogą być wrodzone lub nabyte. Do wrodzonych należą zespoły genetyczne, takie jak zespół Marfana, homocystynuria, zespół Weilla-Marchesaniego czy zespół Ehlersa-Danlosa. Wśród przyczyn nabytych wymienia się urazy oka, zaawansowaną jaskrę, wysoki krótkowzroczność, stany zapalne oka czy powikłania po operacjach okulistycznych. Czynnikiem ryzyka może być również podeszły wiek z towarzyszącym osłabieniem włókien obwódki rzęskowej.
Objawy zwichnięcia soczewki obejmują nagłe pogorszenie ostrości wzroku, podwójne widzenie (diplopia), postrzeganie obrazu jako zniekształconego oraz wystąpienie astygmatyzmu. W przypadku całkowitego zwichnięcia soczewki do komory przedniej oka może rozwinąć się jaskra wtórna i zapalenie błony naczyniowej, będące stanami wymagającymi pilnej interwencji okulistycznej.
Diagnostyka opiera się na badaniu w lampie szczelinowej, które pozwala ocenić położenie soczewki oraz stan obwódki rzęskowej. Istotne jest również USG oka, szczególnie w przypadkach nieprzeziernych ośrodków optycznych. Leczenie zależy od stopnia zwichnięcia i towarzyszących powikłań – od korekcji okularowej przy niewielkich przemieszczeniach, po chirurgiczne usunięcie zwichniętej soczewki z jednoczesną implantacją soczewki wewnątrzgałkowej w cięższych przypadkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół marfana – Leczenie
Zespół Marfana to wieloukładowa choroba genetyczna tkanki łącznej, dla której nie istnieje leczenie przyczynowe. Terapia skupia się na zapobieganiu i leczeniu powikłań, zwłaszcza sercowo-naczyniowych, które stanowią główne zagrożenie życia. Kluczowe jest regularne monitorowanie układu sercowo-naczyniowego za pomocą echokardiografii, TK i MRI oraz stosowanie farmakoterapii obniżającej ciśnienie tętnicze i obciążenie ściany aorty, głównie beta-blokerów (propranolol, atenolol, metoprolol, nadolol) i antagonistów receptora angiotensyny II (losartan, irbesartan, walsartan). Interwencje chirurgiczne, takie jak wymiana opuszki aorty czy operacje zastawkowe, są wskazane przy średnicy aorty około 5-5,5 cm lub w przypadku rozwarstwienia aorty. Kompleksowa opieka wymaga współpracy kardiologa, okulisty, ortopedy, genetyka i innych specjalistów.
antagonista wapnia, beta-bloker, bloker receptora angiotensyny II, deformacja klatki piersiowej, echokardiogram, fizjoterapia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra, klatka piersiowa lejkowata, krótkowzroczność, odwarstwienie siatkówki, płaskostopie, poszerzenie aorty, powikłanie sercowo-naczyniowe, profilaktyka antybiotykowa, rezonans magnetyczny, rozwarstwienie aorty, skolioza, tętniak aorty, tkanka łączna, tomografia komputerowa, zaćma, zastawka aortalna, zespół Marfana, zwichnięcie soczewki