chemiczne zapalenie pęcherza moczowego
Chemiczne zapalenie pęcherza moczowego to niezakaźny stan zapalny błony śluzowej pęcherza, wywołany przez substancje chemiczne, które działają drażniąco na nabłonek urotelialny. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są leki, takie jak cyklofosfamid i ifosfamid, których metabolity (akroleina) wydzielane z moczem uszkadzają śluzówkę pęcherza, a także środki kontrastowe stosowane w badaniach radiologicznych oraz niektóre antybiotyki.
Objawy kliniczne chemicznego zapalenia pęcherza obejmują dyzurię, częstomocz, nagłe parcie na mocz oraz krwiomocz o różnym nasileniu. W ciężkich przypadkach może dojść do masywnego krwawienia z pęcherza i rozwoju przewlekłego zapalenia prowadzącego do włóknienia ściany pęcherza (tzw. pęcherz kurczkowy). Diagnostyka opiera się na wykluczeniu infekcyjnego zapalenia pęcherza oraz analizie historii ekspozycji na potencjalne czynniki drażniące.
Leczenie chemicznego zapalenia pęcherza moczowego obejmuje przede wszystkim eliminację czynnika wywołującego, odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz zastosowanie leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych. W przypadku cytostatyków stosuje się profilaktycznie preparat mesny (merkaptoetanosulfonian sodu), który wiąże toksyczne metabolity. W ciężkich przypadkach może być konieczne płukanie pęcherza, a w skrajnych sytuacjach – interwencja chirurgiczna. Ważnym elementem postępowania jest również monitorowanie pacjenta pod kątem przewlekłych powikłań.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Epirubicyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Epirubicyna powinna być stosowana wyłącznie pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza onkologa, po ustąpieniu ostrych objawów toksyczności poprzednich terapii cytotoksycznych. Dawkowanie powyżej 90 mg/m² co 3-4 tygodnie wiąże się z nasileniem neutropenii i zapalenia błon śluzowych, co wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkiego zahamowania czynności szpiku kostnego. Kardiotoksyczność jest istotnym ograniczeniem terapii antracyklinami, objawiającym się wczesnymi zaburzeniami rytmu serca oraz późniejszą kardiomiopatią z ryzykiem zastoinowej niewydolności serca (CHF), szczególnie przy dawce skumulowanej przekraczającej 900 mg/m². Monitorowanie funkcji serca (LVEF) za pomocą MUGA lub ECHO jest obligatoryjne przed i w trakcie leczenia, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsza radioterapia śródpiersia, stosowanie trastuzumabu czy choroby serca. Współstosowanie epirubicyny z trastuzumabem jest przeciwwskazane poza badaniami klinicznymi z monitorowaniem kardiologicznym, a odstęp czasowy do 7 miesięcy po terapii trastuzumabem jest zalecany przed podaniem antracyklin.
Hematologiczne działania niepożądane epirubicyny obejmują odwracalną leukopenię i neutropenię, z najniższymi wartościami liczby leukocytów między 10. a 14. dniem po podaniu, a także możliwą trombocytopenię i niedokrwistość. Wtórne białaczki mogą wystąpić po 1-3 latach, zwłaszcza przy skojarzeniu z innymi lekami uszkadzającymi DNA lub radioterapią. Epirubicyna może wywoływać wymioty, zapalenie błon śluzowych jamy ustnej oraz miejscowe powikłania po wynaczynieniu, w tym martwicę tkanek, wymagające natychmiastowego przerwania podawania i zastosowania leczenia objawowego (np. deksrazoksan, chłodzenie, kwas hialuronowy, DMSO). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (podwyższone bilirubina, AspAT) i nerek (kreatynina > 5 mg/dl) konieczne jest dostosowanie dawki lub przeciwwskazanie do stosowania. Należy również uwzględnić zawartość sodu w preparacie (np. fiolka 100 ml zawiera 354,21 mg sodu). Podawanie dopęcherzowe i dotętnicze wiąże się z ryzykiem miejscowych powikłań, takich jak chemiczne zapalenie pęcherza, zwężenia dróg żółciowych czy martwica tkanek. Pacjentów należy chronić przed żywymi szczepionkami przez co najmniej 6 miesięcy po terapii oraz stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne ze względu na genotoksyczność leku.
angiografia wielobramkowa, antracenodion, antracyklina, blok odnóg pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chemiczne zapalenie pęcherza moczowego, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz zatokowy, deksrazoksan, duszność, dyzuria, echokardiografia, faza preleukemiczna, frakcja wyrzutowa lewej komory, granulocytopenia, hiperurykemia, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwiomocz, martwica, neutropenia, nieprawidłowości EKG, nykturia, obrzęk ortostatyczny, obrzęk płuc, posocznica, powiększenie serca, przedwczesny skurcz komorowy, radioterapia, refluks pęcherzowo-nerkowy, rytm cwałowy, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, stwardnienie ścian żyły, tachyarytmia, terapia cytotoksyczna, trombocytopenia, wielomocz, wodobrzusze, wstrząs septyczny, wtórna białaczka, wynaczynienie, wysięk opłucnowy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie uogólnione, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jamy ustnej, zapalenie śluzówek, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół rozpadu guza - Leksykon substancji czynnych
Doksorubicyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Doksorubicyna, antybiotyk antracyklinowy o silnym działaniu przeciwnowotworowym, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza kardiotoksyczności. Wczesne objawy kardiotoksyczności obejmują tachykardię zatokową, arytmie i zmiany w EKG, które rzadko wymagają przerwania terapii. Natomiast opóźniona kardiomiopatia, zależna od dawki, manifestuje się zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), objawami zastoinowej niewydolności serca oraz zapaleniem osierdzia lub mięśnia sercowego. Maksymalna dawka skumulowana nie powinna przekraczać 550 mg/m² pc., a u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. choroby sercowo-naczyniowe, wcześniejsza radioterapia, wiek >70 lat) zaleca się ograniczenie do 400 mg/m² pc. Monitorowanie LVEF oraz EKG jest kluczowe, a zmniejszenie LVEF o >10% lub poniżej 50% wymaga oceny dalszej terapii. Doksorubicyna może także powodować supresję szpiku kostnego, z leukopenią i neutropenią maksymalnie nasilonymi między 10. a 14. dniem po podaniu, co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi i wstrzymania leczenia przy granulocytach <2000/mm³.
antybiotyk antracyklinowy, badanie hematologiczne, białaczka wtórna, blok przedsionkowo-komorowy, chemiczne zapalenie pęcherza moczowego, doksorubicyna, działanie przeciwnowotworowe, faza preleukemiczna, frakcja wyrzutowa lewej komory, granulocytopenia, hiperurykemia, kardiomiopatia opóźniona, kardiotoksyczność, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza, leukopenia, małopłytkowość, martwica okrężnicy, morfologia krwi, neutropenia, ostra białaczka nielimfatyczna, owrzodzenie błony śluzowej, polichemioterapia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, stężenie bilirubiny, stwardnienie żyły, supresja szpiku kostnego, tachyarytmia, tachykardia zatokowa, wstrząs septyczny, zakażenie uogólnione, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół lizy guza - Leksykon substancji czynnych
Epirubicyna – Działania niepożądane
Epirubicyna, antracyklinowy lek przeciwnowotworowy, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które występują u ponad 10% pacjentów. Najczęstsze to mielosupresja manifestująca się leukopenią, granulocytopenią, neutropenią (ciężka neutropenia <500 neutrofilów/mm³ przez <7 dni u większości pacjentów przy dużych dawkach), niedokrwistością i trombocytopenią, co znacząco zwiększa ryzyko ciężkich infekcji i powikłań takich jak krwotoki czy niedotlenienie tkanek. Epirubicyna wywołuje także kardiotoksyczność, objawiającą się zaburzeniami rytmu serca, kardiomiopatią, częstoskurczem komorowym, blokami przewodzenia, bradykardią oraz zastoinową niewydolnością serca z objawami klinicznymi i bezobjawowym zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF). Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują zapalenie błon śluzowych, wymioty, biegunkę, nadżerki i krwawienia, a dermatologiczne – łysienie (60-90% pacjentów), wysypkę, świąd i nadwrażliwość na światło. Miejscowe powikłania po podaniu dożylnym to rumień, stwardnienie żył i martwica tkanek po wynaczynieniu.
antracykliny, azoospermia, bakteryjne zapalenie pęcherza moczowego, białaczka wtórna, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chemiczne zapalenie pęcherza moczowego, chromaturia, częstoskurcz komorowy, epirubicyna, frakcja wyrzutowa lewej komory, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hiperurykemia, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, łysienie, martwica tkanki, mielosupresja, nadwrażliwość na światło, nadżerki, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, posocznica, powikłania infekcyjne, powikłania zakrzepowo-zatorowe, rumień, trombocytopenia, wodobrzusze, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs septyczny, wynaczynienie, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Epirubicin Accord
Epirubicyna chlorowodorek jest lekiem cytotoksycznym stosowanym wyłącznie pod nadzorem doświadczonego specjalisty, z koniecznością rozpoczęcia terapii po ustąpieniu objawów ostrej toksyczności poprzedniego leczenia. Dawkowanie ≥ 90 mg/m² co 3-4 tygodnie wiąże się z nasileniem neutropenii i zapalenia błon śluzowych, wymagając ścisłej obserwacji z powodu ryzyka ciężkiego zahamowania czynności szpiku. Kardiotoksyczność może występować w formie wczesnej (arytmie, zmiany EKG) lub późnej (opóźniona kardiomiopatia z obniżeniem LVEF i objawami zastoinowej niewydolności serca). Ryzyko CHF wzrasta po przekroczeniu skumulowanej dawki 900 mg/m². Monitorowanie czynności serca (EKG, MUGA, ECHO) jest obligatoryjne przed i w trakcie terapii, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsza radioterapia śródpiersia, wcześniejsze leczenie antracyklinami, stosowanie trastuzumabu czy wiek podeszły.
antracykliny, chemiczne zapalenie pęcherza moczowego, chlorowodorek epirubicyny, duszność, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, hiperurykemia, kardiomegalia, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwiomocz, leukopenia, neutropenia, obrzęk płuc, rytm cwałowy, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, terapia cytotoksyczna, trastuzumab, wentrykulografia radioizotopowa, wodobrzusze, wtórna białaczka, wynaczynienie, wysięk opłucnowy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Epimedac 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań
Epimedac (chlorowodorek epirubicyny) jest cytotoksycznym lekiem antracyklinowym, którego stosowanie wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, zwłaszcza ze względu na ryzyko kardiotoksyczności i hematotoksyczności. Dawki ≥ 90 mg/m² co 3-4 tygodnie zwiększają ryzyko ciężkiej neutropenii i zapalenia błon śluzowych. Kardiotoksyczność może występować w formie ostrej (częstoskurcz zatokowy, zmiany w EKG) lub opóźnionej (kardiomiopatia z obniżeniem LVEF i objawami zastoinowej niewydolności serca). Przekroczenie dawki skumulowanej 900 mg/m² epirubicyny znacząco zwiększa ryzyko CHF, dlatego konieczne jest monitorowanie czynności serca (EKG, MUGA lub ECHO) przed i w trakcie terapii, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsza radioterapia śródpiersia, choroby serca czy stosowanie trastuzumabu. Współistniejące leczenie trastuzumabem wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania, a stosowanie antracyklin w okresie do 7 miesięcy po zakończeniu terapii trastuzumabem jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłej kontroli kardiologicznej.
angiografia wielobramkowa, antracyklina, blok odnóg pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chemiczne zapalenie pęcherza moczowego, chlorowodorek epirubicyny, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz zatokowy, deksrazoksan, dyzuria, działanie genotoksyczne, echokardiografia, faza preleukemiczna, frakcja wyrzutowa lewej komory, granulocytopenia, hiperurykemia, kardiomiopatia opóźniona, kardiotoksyczność, krwiomocz, lek cytotoksyczny, leukopenia, martwica, neutropenia, niedokrwistość, nykturia, posocznica, przedwczesny skurcz komorowy, refluks pęcherzowo-nerkowy, rytm cwałowy, tachyarytmia, trombocytopenia, wodobrzusze, wstrząs septyczny, wtórna białaczka, wynaczynienie, wysięk opłucnowy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie uogólnione, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jamy ustnej, zapalenie śluzówek, zapalenie tkanki podskórnej, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół rozpadu guza, zmiany odcinka ST-T - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Farmorubicin PFS 2 mg/ml (10 mg/5 ml, 50 mg/25 ml, 200 mg/100 ml)
Farmorubicin PFS, zawierający epirubicyny chlorowodorek w stężeniu 2 mg/ml, może być podawany dożylnie lub dopęcherzowo, w zależności od wskazań klinicznych. Dożylne podanie wymaga infuzji trwającej 3-20 minut, z zastosowaniem roztworu fizjologicznego (0,9% NaCl lub 5% glukozy) w celu minimalizacji ryzyka zakrzepicy i wynaczynienia. Standardowa dawka początkowa w monoterapii u dorosłych wynosi 60-120 mg/m² powierzchni ciała (pc) na cykl, z możliwością podania jednorazowego lub podzielonego na 2-3 dni, powtarzanego co 3-4 tygodnie. W terapii uzupełniającej raka piersi z przerzutami do węzłów pachowych zaleca się dawkę 100-120 mg/m² pc. W leczeniu raka piersi i płuca dopuszczalne są większe dawki do 135 mg/m² pc w monoterapii oraz do 120 mg/m² pc w terapii skojarzonej. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (kreatynina >5 mg/dl) oraz zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina 1,2-3 mg/dl lub >3 mg/dl, AspAT 2-4× lub >4× górna granica normy) konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki (od 50% do 25% dawki początkowej). U pacjentów intensywnie leczonych lub z naciekiem nowotworowym w szpiku rozważa się redukcję dawki lub wydłużenie odstępów między cyklami, natomiast u osób w podeszłym wieku stosuje się standardowe schematy dawkowania.
AspAT, bilirubina, błona śluzowa pęcherza moczowego, cewnik, chemiczne zapalenie pęcherza moczowego, cytostatyk, epirubicyny chlorowodorek, leczenie skojarzone, monoterapia, naciek nowotworowy szpiku, niewydolność nerek, nowotwór inwazyjny, podanie dopęcherzowe, podanie dożylne, powierzchowny nowotwór pęcherza moczowego, przerzuty do węzłów chłonnych, przezcewkowa resekcja guza, rak piersi, rak płuca, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, stężenie kreatyniny, supresja szpiku kostnego, terapia uzupełniająca, wynaczynienie, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Doxorubicin-Ebewe
Doksorubicyna jest cytotoksycznym lekiem stosowanym wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarskim, ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym kardiotoksyczności i mielosupresji. Leczenie należy rozpoczynać po ustąpieniu objawów toksyczności poprzedniej terapii, a pacjent powinien być hospitalizowany przynajmniej podczas pierwszej fazy terapii. Konieczne jest monitorowanie czynności serca (EKG, echokardiogram, MUGA, LVEF), wątroby (bilirubina, AspAT, AlAT, fosfataza zasadowa), nerek oraz parametrów hematologicznych. Maksymalna dawka skumulowana doksorubicyny nie powinna przekraczać 550 mg/m² pc., a u pacjentów z czynnikami ryzyka kardiotoksyczności – 400 mg/m² pc. W przypadku wynaczynienia leku należy natychmiast przerwać podawanie i zastosować dożylne podanie deksrazoksanu lub miejscowe leczenie DMSO. Doksorubicyna jest metabolizowana w wątrobie, a jej klirens jest zmniejszony u pacjentów otyłych (>130% należnej masy ciała) oraz przy podwyższonym stężeniu bilirubiny, co wymaga dostosowania dawki.
blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chemiczne zapalenie pęcherza moczowego, chemioterapia, częstoskurcz komorowy, deksrazoksan, dimetylosulfotlenek, duszność, działanie emetogenne, ekstrasystolia, glikozyd naparstnicy, hiperurykemia, immunosupresja, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwiomocz, lek moczopędny, leukopenia, małopłytkowość, martwica tkanek, nadir, napromienianie śródpiersia, neutropenia, niedokrwistość, niedotlenienie, niewydolność lewokomorowa, nudności i wymioty, obrzęk ortostatyczny, obrzęk płuc, posocznica, rytm cwałowy, skurcz komorowy, tachyarytmia, tachykardia zatokowa, uogólnione zakażenie, wodobrzusze, wstrząs septyczny, wtórna białaczka, wynaczynienie, wysięk opłucnowy, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie błon śluzowych, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zastoinowa niewydolność serca, zespół lizy guza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Epirubicin Accord 2 mg/ml
Epirubicyna chlorowodorek jest lekiem przeciwnowotworowym stosowanym wyłącznie dożylnie lub dopęcherzowo, podawanym przez wykwalifikowany personel z zachowaniem ścisłych środków ostrożności, aby zapobiec wynaczynieniu i powikłaniom tkankowym. Standardowa dawka w monoterapii u dorosłych wynosi 60-90 mg/m² powierzchni ciała (pc.) podawana dożylnie w ciągu 5-10 minut co 21 dni, z koniecznością monitorowania funkcji szpiku kostnego. W leczeniu drobnokomórkowego raka płuc stosuje się dawkę 120 mg/m² pc. co 3 tygodnie, a w terapii uzupełniającej raka piersi dawki wahają się od 100 do 120 mg/m² pc. z możliwością modyfikacji u pacjentów z zaburzeniami czynności szpiku lub w podeszłym wieku. W przypadku zaburzeń czynności wątroby dawkę należy zmniejszyć o 50% przy stężeniu bilirubiny 1,4-3 mg/100 mL i o 75% przy wyższych wartościach, natomiast umiarkowane zaburzenia nerek nie wymagają korekty dawki, choć w ciężkich przypadkach (kreatynina >450 µmol/L) zaleca się ostrożność.
aminotransferaza asparaginianowa, brodawczakowy rak pęcherza moczowego, chemiczne zapalenie pęcherza moczowego, drobnokomórkowy rak płuc, epirubicyna chlorowodorek, gorączka neutropeniczna, małopłytkowość, martwica, morfologia krwi, neutropenia, przezcewkowa resekcja, rak drobnokomórkowy płuc, rak in situ, rak jajnika, rak pęcherza moczowego, rak piersi, rak żołądka, stężenie bilirubiny, stężenie kreatyniny, stwardnienie żył, wynaczynienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Farmorubicin PFS
Farmorubicin PFS (chlorowodorek epirubicyny) jest lekiem cytotoksycznym wymagającym podawania pod ścisłym nadzorem doświadczonych lekarzy. Przed rozpoczęciem terapii należy upewnić się o ustąpieniu ostrych objawów toksycznych poprzednich terapii, takich jak zapalenie błony śluzowej, neutropenia czy trombocytopenia. Dawkowanie ≥ 90 mg/m² co 3-4 tygodnie wiąże się z nasileniem mielosupresji, zwłaszcza neutropenii i zapalenia błon śluzowych. Kluczowym ryzykiem terapii epirubicyną jest kardiotoksyczność, manifestująca się zarówno wczesnymi (tachykardia zatokowa, zmiany w EKG, arytmie) jak i późnymi objawami (zmniejszenie LVEF, zastoinowa niewydolność serca). Ryzyko CHF wzrasta znacząco przy dawce skumulowanej > 900 mg/m². Zalecana jest wyjściowa i regularna ocena czynności serca (EKG, MUGA, ECHO) oraz monitorowanie hematologiczne, ze szczególnym uwzględnieniem leukopenii i neutropenii, które osiągają maksimum między 10. a 14. dniem po podaniu leku. Wtórna białaczka może wystąpić po intensywnym leczeniu antracyklinami, zwłaszcza w skojarzeniu z innymi lekami uszkadzającymi DNA lub radioterapią.
blok odnóg pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chemiczne zapalenie pęcherza moczowego, chlorowodorek epirubicyny, częstoskurcz komorowy, deksrazoksan, duszność, dyzuria, działanie genotoksyczne, faza preleukemiczna, frakcja wyrzutowa lewej komory, granulocytopenia, hiperurykemia, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwiomocz, kwas hialuronowy, leukopenia, martwica, mielosupresja, neutropenia, niedokrwistość, nykturia, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, owrzodzenie błony śluzowej, posocznica, powiększenie serca, przedwczesny skurcz komorowy, radioterapia, rytm cwałowy, stwardnienie ścian żyły, supresja szpiku kostnego, tachyarytmia, tachykardia zatokowa, trastuzumab, trombocytopenia, wielomocz, wodobrzusze, wstrząs septyczny, wtórna białaczka, wynaczynienie, wysięk opłucnowy, zakażenie uogólnione, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błon śluzowych, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie tkanki podskórnej, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół lizy guza, zwężenie cewki moczowej