blok odnogi pęczka Hisa
Blok odnogi pęczka Hisa (RBBB – Right Bundle Branch Block lub LBBB – Left Bundle Branch Block) to zaburzenie przewodnictwa elektrycznego w sercu, które wpływa na proces depolaryzacji komór. Występuje, gdy impuls elektryczny nie może być prawidłowo przewodzony przez prawą lub lewą odnogę pęczka Hisa, co prowadzi do opóźnionej aktywacji odpowiedniej komory.
W elektrokardiogramie blok odnogi pęczka Hisa charakteryzuje się poszerzeniem zespołu QRS (≥120 ms) oraz charakterystycznym morfologicznym obrazem załamków. W przypadku RBBB obserwuje się zazwyczaj załamek rSR’ w odprowadzeniach V1-V3 oraz szerokie załamki S w odprowadzeniach I i V6. LBBB manifestuje się szerokimi zespołami QRS z załamkami R w odprowadzeniach I, aVL, V5, V6 oraz brakiem załamków q w tych odprowadzeniach.
Blok odnogi pęczka Hisa może być spowodowany różnorodnymi schorzeniami, w tym chorobą niedokrwienną serca, zawałem mięśnia sercowego, kardiomiopatią, wadami zastawkowymi, nadciśnieniem tętniczym, a także może być wrodzony lub idiopatyczny. LBBB częściej wskazuje na poważniejszą patologię układu sercowo-naczyniowego niż RBBB i może komplikować interpretację EKG w diagnostyce niedokrwienia mięśnia sercowego.
Leczenie bloku odnogi pęczka Hisa zależy od choroby podstawowej i obecności objawów. Izolowany blok odnogi bez innych objawów zwykle nie wymaga specyficznego leczenia, ale wymaga diagnostyki przyczyny i regularnego monitorowania. W niektórych przypadkach, szczególnie przy współistnieniu zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego, może być konieczne wszczepienie stymulatora serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – NO-SPA 40 mg
Przedawkowanie chlorowodorku drotaweryny (NO-SPA) stanowi poważne zagrożenie dla układu sercowo-naczyniowego, manifestujące się zaburzeniami rytmu serca, przewodnictwa, w tym całkowitym blokiem odnogi pęczka Hisa oraz ryzykiem zatrzymania krążenia. W badaniach klinicznych objawy te występowały przy znacznym, zamierzonym przedawkowaniu leku. W praktyce klinicznej każdy przypadek wymaga indywidualnej oceny i natychmiastowej interwencji, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania EKG oraz parametrów hemodynamicznych pacjenta.
arytmia, blok odnogi pęczka Hisa, chlorowodorek drotaweryny, EKG, interwencja kardiologiczna, lek antyarytmiczny, mięsień sercowy, parametry hemodynamiczne, przedawkowanie leku, przewodzenie impulsów elektrycznych, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, stymulacja serca, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie krążenia - Leksykon substancji czynnych
Idarubicyna – Działania niepożądane
Idarubicyna, antracyklinowy lek przeciwnowotworowy stosowany głównie w terapii ostrej białaczki szpikowej, charakteryzuje się istotną mielosupresją manifestującą się bardzo często małopłytkowością, ciężką leukopenią, neutropenią oraz niedokrwistością, co wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego i może wiązać się z koniecznością transfuzji oraz leczenia zakażeń oportunistycznych. Kardiotoksyczność, zależna od dawki kumulacyjnej, obejmuje często zastoinową niewydolność serca, bradykardię, tachykardię zatokową i tachyarytmię, a rzadziej zawał mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia czy zaburzenia przewodnictwa, co wymaga regularnej oceny funkcji serca, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, u których ryzyko uszkodzenia mięśnia sercowego jest zwiększone. Toksyczność układu pokarmowego obejmuje bardzo często nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i żołądka oraz często biegunkę i ból brzucha, a także niezbyt często krwawienia i zapalenia przewodu pokarmowego, co wymaga odpowiedniego wsparcia żywieniowego i leczenia objawowego.
allopurynol, anafilaksja, antracyklina, biegunka, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, frakcja wyrzutowa, hiperpigmentacja skóry, hiperurykemia, idarubicyna, immunosupresja, jadłowstręt, kardiomiopatia, kardiotoksyczność antracyklin, komórka białaczkowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, krwotok mózgowy, lek przeciwnowotworowy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, martwica tkanek, mielosupresja, neutropenia, neutropeniczne zapalenie jelit, niedokrwistość, nudności i wymioty, odwodnienie, ostra białaczka szpikowa, pancytopenia, pokrzywka, posocznica, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rumień, świąd, tachyarytmia, tachykardia zatokowa, wstrząs, wtórna białaczka, wynaczynienie, wysypka, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie przełyku, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół lizy guza, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zavedos
Idarubicyna, składnik leku Zavedos, wymaga stosowania pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w terapii cytostatykami, ze względu na ryzyko poważnych powikłań, w tym kardiotoksyczności. Leczenie należy rozpocząć dopiero po ustąpieniu ostrych objawów toksyczności poprzednich terapii cytotoksycznych, takich jak zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, neutropenia, małopłytkowość oraz uogólnione zakażenia. Kardiotoksyczność może manifestować się w formie wczesnych objawów, takich jak tachykardia zatokowa, zmiany w EKG, tachyarytmie, bradykardia czy bloki przewodzenia, które rzadko wymagają przerwania leczenia. Późne powikłania, rozwijające się do 2-3 miesięcy po terapii lub nawet później, obejmują obniżoną frakcję wyrzutową lewej komory (LVEF) oraz objawy zastoinowej niewydolności serca (dusznosć, obrzęki, wodobrzusze, wysięk opłucnowy). Kardiomiopatia związana z idarubicyną występuje u około 5% pacjentów przy dawkach kumulacyjnych 150-290 mg/m² (dożylnie), natomiast dawki doustne do 400 mg/m² wiążą się z mniejszym ryzykiem.
antracenodion, antracyklina, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, choroba sercowo-naczyniowa, duszność, echokardiografia, frakcja wyrzutowa lewej komory, idarubicyny chlorowodorek, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, lek cytostatyczny, małopłytkowość, napromienianie śródpiersia, neutropenia, obrzęk płuc, oliguria, rytm cwałowy serca, tachyarytmia, tachykardia zatokowa, trastuzumab, wentrykulografia izotopowa, wodobrzusze, wysięk opłucnowy, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Epirubicin Accord 2 mg/ml
Epirubicin Accord (2 mg/ml) to roztwór do wstrzykiwań zawierający epirubicynę chlorowodorek, stosowany w terapii onkologicznej. Lek charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które występują z różną częstością. Do bardzo częstych (≥1/10) należą zakażenia bakteryjne, wirusowe i grzybicze, zapalenie spojówek, posocznica, zapalenie płuc, wstrząs septyczny oraz zapalenie tkanki łącznej, co jest związane z immunosupresyjnym działaniem epirubicyny. Często (≥1/100 do <1/10) obserwuje się rozwój wtórnych nowotworów hematologicznych, takich jak ostra białaczka limfoblastyczna i ostra białaczka szpikowa, wynikających z genotoksycznego efektu leku. Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) występuje zahamowanie czynności szpiku kostnego manifestujące się niedokrwistością, leukopenią, neutropenią, małopłytkowością oraz gorączką neutropeniczną. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) mogą pojawić się reakcje nadwrażliwości i anafilaktyczne, natomiast bardzo rzadko (<1/10 000) obserwuje się zmniejszenie apetytu, odwodnienie i hiperurykemię. Częstość występowania innych działań, w tym kardiotoksyczności (np. zmniejszenie frakcji wyrzutowej, częstoskurcz komorowy, blok przedsionkowo-komorowy), jest nieznana, co podkreśla konieczność ścisłego monitorowania pacjentów pod kątem parametrów kardiologicznych, hematologicznych i funkcji wątroby.
azoospermia, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, chemiczne zapalenie pęcherza, częstoskurcz komorowy, epirubicyna chlorowodorek, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hiperpigmentacja skóry, hiperurykemia, kardiotoksyczność, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica tkanek miękkich, nadwrażliwość na światło, nawrót objawów popromiennych, neutropenia, niedokrwistość, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, posocznica, reakcja anafilaktyczna, wstrząs septyczny, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błon śluzowych, zapalenie przełyku, zapalenie tkanki łącznej, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amitriptylinum VP 25 mg
Amitryptylina, jako trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według układów i narządów MedDRA z różną częstością występowania. Do najczęstszych należą zaburzenia psychiczne (agresja bardzo często), układu nerwowego (senność, drżenie, zawroty głowy, ból głowy, dyzartria), serca (kołatanie serca, tachykardia), naczyniowe (niedociśnienie ortostatyczne), żołądka i jelit (suchość jamy ustnej, zaparcia, nudności) oraz skórne (nadmierna potliwość). Rzadziej obserwuje się poważne reakcje, takie jak zahamowanie czynności szpiku kostnego, majaczenie, omamy, myśli samobójcze, kardiomiopatie, torsade de pointes, ostra jaskra czy zapalenie mięśnia sercowego. W badaniach diagnostycznych często notuje się zwiększenie masy ciała oraz zmiany w zapisie EKG, w tym wydłużenie odstępu QT i zespołu QRS, a także hiponatremię.
agranulocytoza, akatyzja, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, anoreksja, arytmia, ataksja, biegunka, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, cholestatyczna choroba wątroby, drgawka, drżenie, dyzartria, eozynofilia, ginekomastia, hipertermia, hipomania, hiponatremia, jaskra ostra, kardiomiopatia, kołatanie serca, leukopenia, łysienie, majaczenie, małopłytkowość, mania, mlekotok, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niedociśnienie ortostatyczne, nudność, obniżenie libido, obrzęk języka, obrzęk twarzy, omam, paranoja, parestezja, pokrzywka, polineuropatia, porażenna niedrożność jelita, rozszerzenie źrenic, senność, suchość jamy ustnej, suchość oka, szum uszny, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wymioty, zaburzenie akomodacji, zaburzenie erekcji, zaburzenie mikcji, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie uwagi, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół Löfflera, żółtaczka, zwiększenie ciśnienia śródgałkowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Venlafaxine Teva 75 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, szczególnie w dawkach ≥3 g u dorosłych, stanowi poważne zagrożenie dla życia, manifestując się szerokim spektrum objawów klinicznych obejmujących układ sercowo-naczyniowy (tachykardia, tachykardia komorowa, bradykardia, wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa, wydłużenie zespołu QRS), układ nerwowy (senność, śpiączka, drgawki, rozszerzenie źrenic), przewód pokarmowy (wymioty) oraz zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia). Ryzyko zgonu jest wyższe niż w przypadku leków z grupy SSRI, choć niższe niż przy trójpierścieniowych lekach przeciwdepresyjnych, co może być związane z większą podatnością pacjentów leczonych wenlafaksyną na czynniki ryzyka samobójstwa.
blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, ciężkie zatrucie, dializa, drgawka, działanie kardiotoksyczne, hemoperfuzja, hipoglikemia, niedociśnienie tętnicze, płukanie żołądka, przedawkowanie wenlafaksyny, pulsoksymetria, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śpiączka, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wstrząs, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie zespołu QRS, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zawrót głowy, zmiana elektrokardiograficzna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Epirubicin-EBEWE
Chlorowodorek epirubicyny jest lekiem cytotoksycznym, którego podawanie wymaga nadzoru doświadczonego specjalisty oraz odpowiedniego zaplecza diagnostyczno-terapeutycznego, zwłaszcza przy dużych dawkach. Terapia powinna być rozpoczęta po ustąpieniu ostrych objawów toksyczności poprzednich chemioterapii. Epirubicyna niesie ryzyko kardiotoksyczności w formie wczesnej (częstoskurcz zatokowy, zmiany w EKG, tachy- i bradyarytmie) oraz opóźnionej, manifestującej się zmniejszeniem LVEF i objawami zastoinowej niewydolności serca. Ryzyko ciężkiej kardiomiopatii wzrasta znacząco po przekroczeniu dawki skumulowanej 900 mg/m². Monitorowanie czynności serca (EKG, LVEF metodą MUGA lub ECHO) jest obligatoryjne przed i w trakcie leczenia, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsze choroby serca, radioterapia śródpiersia, wcześniejsze leczenie antracyklinami, stosowanie trastuzumabu czy podeszły wiek. Kombinacja epirubicyny z trastuzumabem poza badaniami klinicznymi jest przeciwwskazana ze względu na wysokie ryzyko niewydolności serca.
alkalizacja moczu, allopurynol, antracenodion, antracyklina, białaczka wtórna, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chemiczne zapalenie pęcherza, chlorowodorek epirubicyny, choroba zakrzepowo-zatorowa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz zatokowy, deksrazoksan, duszność, dysuria, embolizacja, faza przedbiałaczkowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, granulocytopenia, hiperurykemia, kardiomegalia, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwiomocz, kwas hialuronowy, lek cytotoksyczny, leukopenia, małopłytkowość, martwica, neutropenia, niedokrwistość, nykturia, obrzęk ortostatyczny, obrzęk płuc, poliuria, posocznica, przedwczesny skurcz komorowy, radioterapia śródpiersia, rak wątrobowokomórkowy, rytm cwałowy, skąpomocz, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, stwardnienie ścian żył, tachyarytmia, trastuzumab, wodobrzusze, wstrząs septyczny, wynaczynienie, wysięk opłucnowy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie uogólnione, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Zavedos 1 mg/ml
Idarubicyna (Zavedos) nie była oceniana w dedykowanych badaniach klinicznych pod kątem wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, jednak liczne działania niepożądane mogą znacząco obniżać tę zdolność. Szczególnie istotne są zaburzenia układu nerwowego (np. krwotok mózgowy, ból głowy, gorączka) oraz układu sercowo-naczyniowego, w tym zastoinowa niewydolność serca, bradykardia, tachykardia, tachyarytmia, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, kardiomiopatia, zawał mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia i mięśnia sercowego, bloki przewodzenia (przedsionkowo-komorowy, odnóg pęczka Hisa). Te powikłania mogą prowadzić do istotnego pogorszenia zdolności psychofizycznej, co jest szczególnie niebezpieczne podczas prowadzenia pojazdów. Ponadto, działania niepożądane hematologiczne (m.in. ciężka małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość, pancytopenia) oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, krwawienia) mogą powodować osłabienie, zmęczenie i odwodnienie, dodatkowo obniżając sprawność pacjenta.
antracyklina, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chlorowodorek idarubicyny, frakcja wyrzutowa lewej komory, idarubicyna, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok mózgowy, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, neutropenia, niedokrwistość, owrzodzenie żołądka, pancytopenia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, tachyarytmia, tachykardia zatokowa, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie przełyku, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Venlafaxine Actavis 37,5 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia, manifestując się szerokim spektrum objawów klinicznych, w tym tachykardią (>100 uderzeń/min), zaburzeniami świadomości (od senności do śpiączki, nasilonymi przy dawkach >1000 mg), rozszerzeniem źrenic, drgawkami (częściej przy dawkach >1500 mg), wymiotami oraz charakterystycznymi zmianami w EKG, takimi jak wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS (częściej przy dawkach >2000 mg) i tachykardia komorowa. Dodatkowo obserwuje się bradykardię, niedociśnienie tętnicze (często przy dawkach >2000 mg), hipoglikemię oraz zawroty głowy. Ciężkie zatrucie, definiowane jako dawka około 3 gramów u dorosłych, wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Retrospektywne badania wskazują na wyższe ryzyko zgonu po przedawkowaniu wenlafaksyny w porównaniu do leków z grupy SSRI, choć niższe niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.
blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, ciężkie zatrucie, dializa, drgawka, hemoperfuzja, hipoglikemia, leczenie zatruć, mydriasis, napad drgawkowy toniczno-kloniczny, niedociśnienie tętnicze, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie wenlafaksyny, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śpiączka, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, wymuszona diureza, zaburzenie świadomości, zmiany elektrokardiograficzne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adenosine Kabi
Adenozyna, stosowana w leczeniu częstoskurczu nadkomorowego, wymaga podawania wyłącznie w warunkach szpitalnych z ciągłym monitorowaniem EKG oraz dostępem do resuscytacji krążeniowo-oddechowej ze względu na ryzyko przemijających, a także zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z istotnymi schorzeniami sercowo-naczyniowymi, takimi jak zwężenie głównego pnia lewej tętnicy wieńcowej, niewyrównana hipowolemia, zwężenia zastawek serca, przecieki lewo-prawe, zapalenie osierdzia, dysfunkcja układu autonomicznego, zwężenie tętnic szyjnych z niewydolnością naczyniowo-mózgową oraz u osób po niedawnym zawale mięśnia sercowego czy z zaburzeniami przewodzenia (np. blok przedsionkowo-komorowy I stopnia). Adenozyna może wywołać znaczne niedociśnienie tętnicze, które może pogorszyć perfuzję mięśnia sercowego i hemodynamikę, a także ciężką bradykardię, szczególnie u pacjentów po transplantacji serca lub z utajoną chorobą węzła zatokowo-przedsionkowego. W takich przypadkach konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku. Dawkowanie adenozyny nie wymaga modyfikacji u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, gdyż jej metabolizm nie zachodzi w tych narządach.
astma, asystolia, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chlorek sodu, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba węzła zatokowo-przedsionkowego, dipirydamol, dławica piersiowa, dysfunkcja układu autonomicznego, hipowolemia, migotanie przedsionków, monitorowanie elektrokardiograficzne, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność naczyniowo-mózgowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, przeciek lewo-prawy, przeszczep serca, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, skurcz oskrzeli, torsade de pointes, transplantacja serca, wydłużony odstęp QT, wysięk osierdziowy, zapalenie osierdzia, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zespół długiego QT, zwężenie głównego pnia lewej tętnicy wieńcowej, zwężenie tętnic szyjnych, zwężenie zastawek serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Venlectine 150 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny w formie preparatu Venlectine (kapsułki o przedłużonym uwalnianiu) stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie przy dawce około 3 gramów u dorosłych, co odpowiada spożyciu około 20 kapsułek 150 mg. Objawy kliniczne obejmują szerokie spektrum zaburzeń, w tym kardiologiczne (częstoskurcz, wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS, niedociśnienie tętnicze), neurologiczne (zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, drgawki, zawroty głowy), oczne (rozszerzenie źrenic), gastroenterologiczne (wymioty) oraz metaboliczne (hipoglikemia). Ryzyko zgonu jest wyższe niż w przypadku SSRI, ale niższe niż przy trójpierścieniowych lekach przeciwdepresyjnych. Współistniejące spożycie alkoholu lub innych leków zwiększa ryzyko ciężkiego zatrucia i śmiertelnego przebiegu.
blok odnogi pęczka Hisa, częstoskurcz, częstoskurcz komorowy, drgawka, elektrokardiogram, hipoglikemia, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, niedociśnienie tętnicze, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, rzadkoskurcz, SSRI, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, Venlectine, węgiel aktywny, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie świadomości, zatrucie, zawrót głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie komór – Zapobieganie i profilaktyka
Migotanie komór (VF) jest najpoważniejszym zaburzeniem rytmu serca i główną przyczyną nagłego zatrzymania krążenia, wymagającą natychmiastowej interwencji. Profilaktyka farmakologiczna obejmuje stosowanie amiodaronu (najskuteczniejszy w połączeniu z beta-blokerem), beta-blokerów (np. propranolol, atenolol), inhibitorów ACE (np. ramipril) oraz antagonistów receptora mineralokortykoidowego u pacjentów z LVEF ≤40%. Wskazane jest także stosowanie blokera kanału wapniowego jako dodatkowej opcji. U pacjentów z niewydolnością serca i obniżoną frakcją wyrzutową zaleca się terapię skojarzoną beta-blokerem, antagonistą mineralokortykoidowym oraz inhibitorem ACE lub ARB bądź inhibitorem receptora angiotensyny i neprylizyny. Implantowany kardiowerter-defibrylator (ICD) jest złotym standardem w prewencji nagłej śmierci sercowej u pacjentów wysokiego ryzyka, zwłaszcza po przebytym epizodzie VF, z LVEF ≤35% i objawami niewydolności serca (NYHA II-III). Podskórny ICD rekomendowany jest u pacjentów z nieodpowiednim dostępem naczyniowym lub wysokim ryzykiem infekcji.
ablacja cewnikowa, ablacja nasierdzia, ablacja przezskórna, amiodaron, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-bloker, blok odnogi pęczka Hisa, bloker kanału wapniowego, bloker receptora angiotensynowego, burza elektryczna, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, częstoskurcz komorowy, defibrylator, droga odpływu prawej komory, identyfikator medyczny, idiopatyczne migotanie komór, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia nieischemiczna, kardiomiopatia przerostowa, lek antyarytmiczny, lidokaina, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nagłe zatrzymanie krążenia, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, ostry zawał mięśnia sercowego, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przezskórna interwencja wieńcowa, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenie rytmu serca, zespół Brugada - Leksykon substancji czynnych
Adenozyna – Przeciwwskazania stosowania
Adenozyna jest kluczowym lekiem w terapii napadowych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza w leczeniu napadowego częstoskurczu nadkomorowego, jednak jej stosowanie jest przeciwwskazane w wielu stanach klinicznych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na adenozynę lub substancje pomocnicze, blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia bez stymulatora, zespół chorego węzła zatokowego bez stymulatora, zespół długiego QT, ciężkie niedociśnienie tętnicze, niewyrównaną niewydolność serca oraz przewlekłą obturacyjną chorobę płuc z objawami skurczu oskrzeli. Przed podaniem adenozyny konieczna jest szczegółowa ocena kliniczna, w tym wywiad alergiczny, analiza EKG, pomiar ciśnienia tętniczego, ocena wydolności serca i funkcji oddechowej, aby wykluczyć powyższe przeciwwskazania i zminimalizować ryzyko powikłań hemodynamicznych i arytmicznych.
Adenocor, adenosine kabi, adenozyna, arytmia komorowa, astma oskrzelowa, asystolia, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, ciężkie niedociśnienie tętnicze, działanie wazodylatacyjne, hipoksemia, kardiowerter-defibrylator, nagły zgon sercowy, napadowe zaburzenie rytmu serca, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewyrównana niewydolność serca, perfuzja narządowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, rytm zatokowy, skurcz oskrzeli, stymulator serca, zatrzymanie krążenia, zespół chorego węzła zatokowego, zespół długiego QT, zespół wydłużonego QT - Leksykon substancji czynnych
Citalopram – Przedawkowanie
Przedawkowanie citalopramu stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się szerokim spektrum objawów obejmujących układ nerwowy, sercowo-naczyniowy oraz autonomiczny. Do najczęstszych objawów należą tachykardia (>100 uderzeń/min), wydłużenie odstępu QT w EKG, bradykardia, arytmie przedsionkowe i komorowe, a także zatrzymanie serca, które stanowi bezpośrednie zagrożenie życia. Neurologicznie obserwuje się drgawki, śpiączkę, drżenia, zawroty głowy, senność oraz zaburzenia poznawcze i stanu psychicznego. Objawy zespołu serotoninowego, takie jak nadpobudliwość nerwowo-mięśniowa, gorączka powyżej 38,5°C, hiperwentylacja oraz zaburzenia funkcji autonomicznych, wymagają pilnej interwencji. Rzadkim, ale istotnym powikłaniem jest rabdomioliza, grożąca ostrą niewydolnością nerek.
arytmia przedsionkowa i komorowa, blok odnogi pęczka Hisa, bradyarytmia, bradykardia, citalopram, częstoskurcz komorowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawki, hiperwentylacja, nadciśnienie tętnicze, nadpobudliwość nerwowo-mięśniowa, niedociśnienie tętnicze, osmotyczny środek przeczyszczający, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie citalopramu, rabdomioliza, rozszerzenie źrenic, sinica, śpiączka, tachykardia, torsade de pointes, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie świadomości, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Axyven 75 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny (substancji czynnej leku Axyven) stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie przy dawkach około 3 g u dorosłych. Klinicznie obserwuje się objawy takie jak tachykardia, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), mydriaza, drgawki, nudności, wymioty oraz zmiany w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS). Ciężkie zatrucie może prowadzić do tachykardii komorowej, bradykardii, niedociśnienia, hipoglikemii i zawrotów głowy, które mogą skutkować zgonem. Dane retrospektywne wskazują na wyższe ryzyko śmiertelności w porównaniu do SSRI, choć niższe niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, co może być częściowo związane z wyższym obciążeniem czynnikami ryzyka samobójstwa u pacjentów leczonych wenlafaksyną.
antidotum, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, ciężkie zatrucie, dializa, drgawka, hemoperfuzja, hipoglikemia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, leczenie zatrucia, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, mydriaza, napad drgawkowy, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie wenlafaksyny, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymuszona diureza, zaburzenie świadomości, zapis elektrokardiograficzny, zawrót głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Papaverinum hydrochloricum WZF 20 mg/ml
Preparat Papaverinum Hydrochloricum WZF (20 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na papawerynę chlorowodorek lub substancje pomocnicze, w tym alkohol benzylowy (10 mg/ml), który może wywoływać reakcje alergiczne o różnym nasileniu, od łagodnych objawów skórnych po anafilaksję. Przed podaniem leku konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu alergologicznego, aby wykluczyć ryzyko nadwrażliwości. Preparat występuje jako przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy roztwór do wstrzykiwań, zawierający 20 mg papaweryny chlorowodorku w 1 ml roztworu.
alkohol benzylowy, badanie elektrokardiograficzne, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, EKG, nadwrażliwość na substancję czynną, papaweryny chlorowodorek, powikłanie kardiologiczne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, wywiad alergologiczny, zaburzenie przewodnictwa mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hydroquenin
Hydroksychlorochina (Hydroquenin) wymaga ścisłego przestrzegania wytycznych klinicznych ze względu na ryzyko działań niepożądanych oraz ograniczenia terapeutyczne. Czas terapii nie powinien przekraczać 3 lat, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Lek nie jest skuteczny wobec opornych na chlorochinę szczepów Plasmodium falciparum i vivax oraz form pozaerytrocytowych P. vivax, ovale i malariae, co ogranicza jego zastosowanie w profilaktyce i leczeniu nawrotów malarii. Ze względu na wysokie ryzyko przedawkowania, Hydroquenin jest przeciwwskazany u dzieci o masie ciała poniżej 35 kg. Należy również unikać ekspozycji na promieniowanie słoneczne podczas terapii z powodu ryzyka reakcji fotosensytywności.
aminochinolina, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, działanie niepożądane, fenylobutazon, fotosensytywność, hemoliza, hydroksychlorochina, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, malaria, morfologia krwi, nadwrażliwość na chininę, neurotoksyczność, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór G6PD, niewydolność serca, plasmodium, Plasmodium falciparum, Plasmodium vivax, porfiria, przedawkowanie, sole złota, toksyczność przewlekła, zaburzenia przewodzenia serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie przewodzenia serca, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Wczesne skurcze komorowe – Etiologia i przyczyny
Wczesne skurcze komorowe (PVCs) to przedwczesne pobudzenia elektryczne pochodzące z komór serca, które mogą wynikać z mechanizmów takich jak re-entry, zwiększona automatyczność lub aktywność wyzwalana. Etiologia PVCs jest zróżnicowana i obejmuje choroby strukturalne serca (np. choroba niedokrwienna, kardiomiopatie, wady zastawkowe, niewydolność serca), zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia, hiperkalcemia), stany endokrynologiczne (hipertyreoza), niedotlenienie, a także wpływ leków kardiotoksycznych i substancji stymulujących (digoksyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, kofeina, alkohol, nikotyna). U pacjentów z chorobami strukturalnymi obecność PVCs zwiększa ryzyko groźnych arytmii komorowych, w tym migotania komór, a po zawale serca ryzyko nagłej śmierci sercowej wzrasta trzykrotnie.
aktywność wyzwalana, aminofilina, amitryptylina, arytmogenna kardiomiopatia prawej komory, bezdech senny, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, dekstrometorfan, digoksyna, droga odpływu prawej komory, fluoksetyna, hiperkalcemia, hiperkapnia, hipokaliemia, hipoksja, hipomagnezemia, kardiomiopatia, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, pobudzenie ektopowe, pseudoefedryna, tachykardia, układ Hisa-Purkinjego, wada zastawkowa serca, wczesny skurcz komorowy, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wrodzona wada serca, wypadanie zastawki mitralnej, zaburzenie gospodarki wapniowej, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Alventa 150 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, dostępnej w preparacie Alventa w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, stanowi poważne zagrożenie życia, szczególnie przy dawkach przekraczających 3 g (np. 20 kapsułek 150 mg). Objawy zatrucia obejmują tachykardię (>1,5 g), wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS, zaburzenia rytmu serca (tachykardia komorowa, bradykardia) przy dawkach >3 g, a także zaburzenia neurologiczne od senności do śpiączki (>4 g), drgawki oporne na leczenie, zawroty głowy, rozszerzenie źrenic, hipoglikemię i niedociśnienie tętnicze. Wymioty mogą wystąpić nawet przy niższych dawkach. Ryzyko zgonu jest wyższe niż przy przedawkowaniu SSRI, ale niższe niż przy trójpierścieniowych lekach przeciwdepresyjnych, co może być związane z profilem pacjentów leczonych wenlafaksyną.
antidotum, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, chlorowodorek wenlafaksyny, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa, drgawka, hemoperfuzja, hipoglikemia, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, leczenie przeciwdrgawkowe, monitorowanie elektrokardiograficzne, mydriasis, niedociśnienie, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śpiączka, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymuszona diureza, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dilzem 180 retard 180 mg
Diltiazem chlorowodorek (Dilzem 180 Retard), jako antagonista kanału wapniowego, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane zgodnie z konwencją MedDRA. Do najczęstszych należą: nerwowość i bezsenność (≥1/100 do <1/10), ból głowy i zawroty głowy, blok przedsionkowo-komorowy (I-III stopnia), kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, zaparcia, niestrawność, ból żołądka, nudności oraz obrzęk obwodowy. Rzadziej obserwuje się bradykardię (<1/100), zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AIAT, LDH, fosfatazy zasadowej), pokrzywkę, suchość błony śluzowej jamy ustnej, a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Nieznana jest częstość występowania małopłytkowości, zmian nastroju (w tym depresji), objawów pozapiramidowych, zapalenia naczyń, rozrostu dziąseł, zapalenia wątroby, ginekomastii oraz obrzęku naczynioruchowego.
antagonista kanału wapniowego, asystolia, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, diltiazem chlorowodorek, działanie chronotropowo ujemne, działanie dromotropowe, działanie inotropowe, działanie inotropowo ujemne, enzymy wątrobowe, fotowrażliwość, ginekomastia, konwencja MedDRA, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, małopłytkowość, mioklonie, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra uogólniona wysypka krostkowa, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczeniopodobny, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Flecainide acetate Holsten 100 mg
Flecainide acetate Holsten, lek przeciwarytmiczny klasy Ic dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Niewskazane jest jego stosowanie u chorych z niewydolnością serca, stanem po zawale mięśnia sercowego z bezobjawowymi zaburzeniami rytmu komorowego, długotrwałym migotaniem przedsionków bez próby konwersji do rytmu zatokowego, wstrząsem kardiogennym, ciężką bradykardią (<50 uderzeń/min), ciężkim niedociśnieniem tętniczym, hemodynamicznie istotną chorobą zastawek serca oraz zespołem Brugadów. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia, takimi jak dysfunkcja węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy II lub wyższego stopnia, blok odnogi pęczka Hisa oraz blok dystalny, zwłaszcza gdy brak jest możliwości doraźnej stymulacji.
antagonista kanału sodowego, arytmia komorowa, blok dystalny, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba zastawek serca, CYP1A2, CYP2D6, częstoskurcz komorowy, dysfunkcja węzła zatokowego, działanie proarytmiczne, flekainidu octan, hiperkaliemia, hipokaliemia, interakcja lekowa, kardiowerter-defibrylator, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pobudzenie komorowe, proarytmia, próg stymulacji, rytm zatokowy, stymulator serca, wpływ inotropowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenie automatyzmu, zaburzenie czynności komór, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie przewodzenia przedsionkowego, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów - Leksykon leków
Przedawkowanie – Faxolet ER 37,5 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, dostępnej w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu Faxolet ER (37,5 mg, 75 mg, 150 mg), stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, szczególnie przy dawkach około 3 g u dorosłych. Objawy kliniczne obejmują tachykardię, zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, rozszerzenie źrenic, drgawki, wymioty oraz poważne zaburzenia rytmu serca, takie jak wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS, tachykardię komorową i bradykardię. Dodatkowo obserwuje się niedociśnienie tętnicze, hipoglikemię i zawroty głowy. Przedawkowanie wenlafaksyny wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu niż w przypadku SSRI, ale niższym niż przy trójpierścieniowych lekach przeciwdepresyjnych. Wzrost ryzyka śmiertelności jest szczególnie istotny przy jednoczesnym spożyciu alkoholu lub innych leków.
antidotum, arytmia komorowa, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, ciężkie zatrucie, dializa, drgawki, drgawki toniczno-kloniczne, hemoperfuzja, hipoglikemia, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, mydriaza, niedociśnienie tętnicze, nieprawidłowy zapis EKG, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie wenlafaksyny, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zavedos 10 mg
Idarubicyna, zawarta w preparacie Zavedos, jest antracykliną stosowaną w terapii przeciwnowotworowej, której profil bezpieczeństwa obejmuje przede wszystkim mielosupresję manifestującą się małopłytkowością, ciężką leukopenią, neutropenią oraz niedokrwistością. Najpoważniejszym powikłaniem jest kardiotoksyczność, w tym zastoinowa niewydolność serca zależna od dawki kumulacyjnej, bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory oraz rzadkie incydenty zawału mięśnia sercowego i zapalenia mięśnia sercowego. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują bardzo często nudności i wymioty, często zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i żołądka, biegunkę oraz rzadziej krwawienia i perforacje. Charakterystycznym objawem jest czerwony kolor moczu utrzymujący się 1–2 dni po podaniu leku.
alkalizacja moczu, allopurynol, antracykliny, biegunka, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, hiperpigmentacja skóry, hiperurykemia, idarubicyna chlorowodorek, jadłowstręt, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok mózgowy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, martwica tkanek, mielosupresja, neutropenia, neutropeniczne zapalenie jelit, niedokrwistość, nudności, odwodnienie, ostra białaczka szpikowa, pancytopenia, pokrzywka, posocznica, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, tachyarytmia, wstrząs, wtórna białaczka, wysypka, zakażenie, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie przełyku, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół lizy guza, zespół mielodysplastyczny, zwiększenie enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Venlafaxine Bluefish XL 75 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, szczególnie powyżej dawki około 3 gramów, stanowi poważne zagrożenie życia, manifestujące się objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, tachykardia komorowa, bradykardia, niedociśnienie, wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS) oraz układu nerwowego (zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, mydriaza, drgawki, zawroty głowy). Dodatkowo mogą wystąpić wymioty prowadzące do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych oraz hipoglikemia. Epidemiologicznie, przedawkowanie wenlafaksyny wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu niż w przypadku SSRI, choć niższym niż trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, co może być częściowo związane z obciążeniem pacjentów czynnikami ryzyka samobójstwa.
antidotum, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, dializa, drgawki, hemoperfuzja, hipoglikemia, interwencja medyczna, leczenie zatruć, monitorowanie funkcji życiowych, mydriaza, napad drgawkowy, niedociśnienie, odwodnienie, ośrodek toksykologii, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, ryzyko samobójstwa, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, śpiączka, stężenie glukozy we krwi, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia świadomości, zatrucie ciężkie, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Symfaxin ER 150 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, szczególnie w formie Symfaxin ER (kapsułki o przedłużonym uwalnianiu), stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem lub innymi lekami. Klinicznie manifestuje się szerokim spektrum objawów, głównie ze strony układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, tachykardia komorowa, bradykardia, niedociśnienie tętnicze, zmiany w EKG takie jak wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), ośrodkowego układu nerwowego (zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, drgawki, zawroty głowy), narządu wzroku (mydriaza) oraz układu pokarmowego (wymioty). W ciężkich przypadkach może dojść do niewydolności wielonarządowej i zgonu. Epidemiologicznie pacjenci leczeni wenlafaksyną wykazują wyższe ryzyko samobójstwa i zgonu po przedawkowaniu w porównaniu do leków z grupy SSRI, choć ryzyko to jest mniejsze niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.
blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, dializa, drgawki, hemoperfuzja, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, mydriaza, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, śpiączka, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ sercowo-naczyniowy, układ współczulny, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymuszona diureza, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Idarubicin Accord
Idarubicyna, antracyklinowy lek cytotoksyczny, wymaga podawania pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza onkologa ze względu na ryzyko ciężkich powikłań, w tym kardiotoksyczności i mielosupresji. Wczesne objawy kardiotoksyczne obejmują tachykardię zatokową, arytmie, bloki przewodzenia oraz zmiany w EKG, które rzadko wymagają przerwania terapii. Późna kardiomiopatia, manifestująca się zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) i objawami zastoinowej niewydolności serca, może pojawić się do kilku lat po zakończeniu leczenia. Kardiomiopatia występuje u około 5% pacjentów przy dawkach skumulowanych 150-290 mg/m² dożylnie, a ryzyko jest mniejsze przy dawkach doustnych do 400 mg/m². Monitorowanie czynności serca (EKG, MUGA, ECHO) przed i w trakcie terapii jest obligatoryjne, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsza radioterapia śródpiersia, choroby sercowo-naczyniowe czy wcześniejsze leczenie antracyklinami lub lekami kardiotoksycznymi (np. trastuzumab). Zaleca się unikanie stosowania idarubicyny w ciągu 7 miesięcy po terapii trastuzumabem lub ścisłe monitorowanie funkcji serca w tym okresie.
antracyklina, białaczka wtórna, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, faza przedbiałaczkowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, idarubicyna chlorowodorek, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, lek cytotoksyczny, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, neutropenia, niedokrwistość, nieprawidłowości EKG, ostra białaczka, owrzodzenie błony śluzowej, perforacja przewodu pokarmowego, posocznica, radioterapia śródpiersia, scyntygrafia bramkowana serca, tachyarytmia, tachykardia komorowa, tachykardia zatokowa, wstrząs septyczny, zakażenie uogólnione, zapalenie jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie przełyku, zastoinowa niewydolność serca, zmiany odcinka ST-T - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tonicard 150 mg
Propafenonu chlorowodorek, substancja czynna leku Tonicard (dostępnego w tabletkach powlekanych 150 mg i 300 mg), posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania w kardiologii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na propafenon lub substancje pomocnicze, zespołem Brugadów, istotną strukturalną chorobą serca, w tym po przebytym zawale mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy, niewyrównaną zastoinową niewydolnością serca z frakcją wyrzutową lewej komory <35%, oraz wstrząsem kardiogennym (z wyjątkiem wstrząsu wywołanego niemiarowością). Ponadto, propafenon jest przeciwwskazany u pacjentów z objawową ciężką bradykardią, zaburzeniami czynności węzła zatokowego, blokiem przedsionkowo-komorowym II° lub wyższym bez stymulatora, blokiem odnogi pęczka Hisa, blokiem dystalnym, ciężkim niedociśnieniem tętniczym oraz zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, szczególnie hipokaliemią i hiperkaliemią, które zwiększają ryzyko proarytmii.
arytmia komorowa, astma oskrzelowa, blok dystalny, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor CYP, miastenia, niedociśnienie tętnicze, niemiarowość, obturacyjna choroba płuc, preparat antyarytmiczny, propafenonu chlorowodorek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rytonawir, strukturalna choroba serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodzenia przedsionkowego, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów, zespół chorego węzła zatokowego, złącze nerwowo-mięśniowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Novidin 400 mg
Hydroksychlorochina, substancja czynna leku Novidin (400 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są ściśle związane z dawką oraz stężeniem w osoczu, przekraczającym 250 μg/L. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, ból brzucha u 10-20% pacjentów), a także objawy ze strony układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy) i psychiczne (chwiejność emocjonalna). Szczególną uwagę należy zwrócić na działania niepożądane dotyczące narządu wzroku, takie jak retinopatia, która może być odwracalna we wczesnym stadium, ale przy kontynuacji leczenia prowadzi do nieodwracalnych zmian, w tym makulopatii i zwyrodnienia plamki żółtej. Zalecane jest przestrzeganie dawki ≤6,5 mg/kg masy ciała/dobę oraz regularne badania okulistyczne. Rzadkie, ale poważne działania obejmują kardiomiopatię, zaburzenia przewodzenia serca, miopatie mięśni szkieletowych, a także reakcje skórne, zwłaszcza u pacjentów z łuszczycą, u których ryzyko ciężkich reakcji skórnych jest zwiększone.
agranulocytoza, akatyzja, bezsenność, biegunka, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, częstoskurcz komorowy, depresja, dyskineza, dystonia, eozynofilia, fosfolipidoza, hipoglikemia, hydroksychlorochina, jadłowstręt, kardiomiopatia, konwulsja, leukopenia, łuszczyca, makulopatia, mania, methemoglobinemia, miopatia, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, neuromiopatia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk rogówki, omam, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, piorunująca niewydolność wątroby, pokrzywka, polekowe uszkodzenie wątroby, porfiria, psychoza, retinopatia, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szpik kostny, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsades de pointes, trombocytopenia, urojenie, utrata słuchu, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wzdęcia, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia przewodu pokarmowego, zachowanie samobójcze, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmętnienie rogówki, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Venlafaxine Bluefish XL 150 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, zwłaszcza w dawkach przekraczających około 3 g u dorosłych, może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, bradykardia, tachykardia komorowa, wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), nerwowego (drgawki, zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, rozszerzenie źrenic) oraz innych objawów, takich jak wymioty, niedociśnienie, hipoglikemia i zawroty głowy. Ryzyko zgonu znacząco wzrasta przy dawkach >3 g oraz w przypadku jednoczesnego spożycia alkoholu lub innych leków. Retrospektywne badania wskazują na wyższe ryzyko śmiertelności po przedawkowaniu wenlafaksyny w porównaniu do SSRI, choć mniejsze niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Charakterystyka pacjentów leczonych wenlafaksyną, często obciążonych czynnikami ryzyka samobójstwa, komplikuje interpretację tych danych.
blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, chlorowodorek wenlafaksyny, drgawki, hemoperfuzja, hipoglikemia, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, mydriaza, niedociśnienie, odstęp QT, płukanie żołądka, SSRI, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenia świadomości, zatrucie wenlafaksyną, zawroty głowy, zespół QRS, zmiany w EKG - Leksykon leków
Przedawkowanie – Velaxin ER 37,5 mg 37,5 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej leku Velaxin ER, stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie przy dawkach około 3 g i wyższych. Objawy zatrucia obejmują tachykardię, zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, rozszerzenie źrenic, drgawki, wymioty oraz zmiany w EKG takie jak wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa i poszerzenie zespołu QRS. Występują również groźne zaburzenia rytmu serca, w tym tachykardia komorowa, a także bradykardia, niedociśnienie i hipoglikemia. Retrospektywne badania wskazują na wyższe ryzyko zgonu po przedawkowaniu wenlafaksyny w porównaniu do SSRI, choć niższe niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Pacjenci leczeni wenlafaksyną wykazują większe obciążenie czynnikami ryzyka samobójstwa, co komplikuje ocenę toksyczności leku.
antidotum, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, dializa, drgawka, hemoperfuzja, hipoglikemia, intoksykacja, mydriasis, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, niedociśnienie, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śpiączka, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywny, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie świadomości, zawrót głowy, zmiany w EKG - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mięśnia sercowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zapalenie mięśnia sercowego (myocarditis) charakteryzuje się zróżnicowanym przebiegiem klinicznym i rokowaniem, które zależy od obrazu klinicznego, stopnia dysfunkcji lewej komory oraz cech histopatologicznych. Ogólna śmiertelność wynosi około 4,4%, jednak w piorunującej postaci sięga 26,7% (p<0,001). W przypadku limfocytarnego zapalenia mięśnia sercowego śmiertelność wynosi około 20% w ciągu pierwszego roku i ponad 50% w ciągu 4 lat, natomiast olbrzymiokomórkowe zapalenie mięśnia sercowego wiąże się z najgorszym rokowaniem – mniej niż 20% pacjentów przeżywa 5 lat bez przeszczepu serca. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są klasa czynnościowa NYHA, obecność piorunującego przebiegu, niski poziom albuminy, a u dzieci wiek poniżej 7 lat (OR 10,1; p=0,003), płeć żeńska (OR 4,6; p=0,03), frakcja wyrzutowa 40-55% oraz podwyższony poziom LDH. Badania obrazowe (m.in. powiększenie lewej komory, nadciśnienie płucne, blok odnogi pęczka Hisa, późne wzmocnienie gadolinem w MRI) oraz EKG (rozszerzone zespoły QRS, blok AV, złośliwe arytmie) dostarczają istotnych informacji prognostycznych.
albumina, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz komorowy, dehydrogenaza mleczanowa, dysfunkcja lewej komory, elektrokardiogram, frakcja wyrzutowa, immunoadsorpcja, kardiomiopatia rozstrzeniowa, klasa NYHA, ligand Fas, limfocytarne zapalenie mięśnia sercowego, migotanie komór, nadciśnienie płucne, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, obraz histopatologiczny, odstęp QT, olbrzymiokomórkowe zapalenie mięśnia sercowego, ostre zapalenie mięśnia sercowego, piorunujące zapalenie mięśnia sercowego, rezonans magnetyczny serca, terapia immunosupresyjna, wzmocnienie gadolinem, zapalenie mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego, zespół QRS - Leksykon leków
Przedawkowanie – Oriven 225 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej leku Oriven, stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie przy dawkach około 3 g, co odpowiada spożyciu 13-14 kapsułek po 225 mg (maksymalna dawka terapeutyczna to 225 mg/dobę). Objawy zatrucia obejmują tachykardię, zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, mydriazę, drgawki, wymioty, a także zmiany w EKG takie jak wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa i poszerzenie zespołu QRS. Może dojść do groźnych arytmii, w tym tachykardii komorowej, bradykardii, niedociśnienia, hipoglikemii oraz zawrotów głowy o podłożu błędnikowym. Epidemiologicznie przedawkowanie wenlafaksyny wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu niż w przypadku SSRI, choć niższym niż trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, a pacjenci leczeni wenlafaksyną często mają większe obciążenie czynnikami ryzyka samobójstwa.
blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, ciężkie zatrucie, dawka toksyczna, dializa, drgawka, hemoperfuzja, hipoglikemia, kardiotoksyczność, leczenie objawowe, maksymalna dawka terapeutyczna, mydriaza, napad drgawkowy, niedociśnienie, odtrutka, ośrodek toksykologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śpiączka, stężenie glukozy we krwi, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wstrząs, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zachłyśnięcie, zatrzymanie krążenia, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zmiany w EKG - Leksykon leków
Działania niepożądane – Voriconazol Polpharma 200 mg
Profil bezpieczeństwa worykonazolu opiera się na danych z ponad 2000 pacjentów dorosłych, w tym 1603 leczonych oraz 270 w profilaktyce, obejmujących pacjentów z nowotworami hematologicznymi, zakażeniami HIV, kandydemią i aspergilozą. Najczęstsze działania niepożądane to zaburzenia widzenia (bardzo często), gorączka, wysypka, nudności, wymioty, biegunka, ból głowy, obrzęki obwodowe oraz nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby (bardzo często). Zaburzenia widzenia obejmują m.in. nieostre widzenie, chromatopsję i światłowstręt, zwykle przemijające i odwracalne w ciągu 60 minut. Worykonazol może powodować także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (niezbyt często) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (rzadko). W badaniach klinicznych u 18% dorosłych i 25,8% dzieci zaobserwowano wzrost aminotransferaz >3x górnej granicy normy, co może wymagać modyfikacji dawki lub odstawienia leku.
agranulocytoza, arytmia nadkomorowa, aspergiloza, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, choroba Bowena, chromatopsja, encefalopatia, eozynofilia, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, kandydemia, kandydoza przełyku, krwotok do siatkówki, leukopenia, limfadenopatia, łuszczyca, małopłytkowość, martwica cewek nerkowych, migotanie komór, nadczynność tarczycy, neuropatia obwodowa, niedoczynność nadnerczy, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, nieostre widzenie, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, oporne zakażenia grzybicze, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, rak kolczystokomórkowy skóry, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, światłowstręt, tachykardia, tachykardia komorowa, tarcza zastoinowa, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsades de pointes, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia widzenia, zapalenie okrężnicy rzekomobłoniaste, zapalenie skóry fototoksyczne, zapalenie trzustki, zapalenie twardówki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zespół DRESS, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zaburzeń oddechowych, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Przedawkowanie – Axyven 150 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny (chlorowodorku), substancji czynnej leku Axyven, stanowi poważny stan kliniczny, szczególnie po spożyciu około 3 g substancji u dorosłych. Przedawkowanie wiąże się z ryzykiem ciężkich objawów ze strony układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, bradykardia, tachykardia komorowa, wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS) oraz ośrodkowego układu nerwowego (zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, drgawki, rozszerzenie źrenic). Dodatkowo obserwuje się objawy takie jak wymioty, niedociśnienie, hipoglikemia (wymagająca monitorowania glikemii) i zawroty głowy. Przedawkowanie wenlafaksyny jest związane z wyższym ryzykiem zgonu w porównaniu do leków z grupy SSRI, choć mniejszym niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, a pacjenci leczeni wenlafaksyną wykazują większe obciążenie czynnikami ryzyka samobójstwa.
antidotum, arytmia komorowa, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, ciężkie zatrucie, dializa, drgawki, działanie serotoninergiczne, hemoperfuzja, hipoglikemia, hipoperfuzja narządów, kardiotoksyczność, lek przeciwdepresyjny SSRI, mydriasis, niedociśnienie, ośrodek toksykologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymuszona diureza, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie świadomości, zachłyśnięcie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Oriven 150 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny (substancji czynnej leku Oriven) stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie przy dawkach przekraczających 3 g (około 20 kapsułek Oriven 150 mg). Toksyczność objawia się szerokim spektrum objawów, w tym tachykardią (>100/min), zaburzeniami świadomości (od senności do śpiączki), rozszerzeniem źrenic (mydriasis), drgawkami, wymiotami, zmianami w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), tachykardią komorową, bradykardią, niedociśnieniem, hipoglikemią oraz zawrotami głowy pochodzenia błędnikowego. Epidemiologicznie przedawkowanie wenlafaksyny wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu niż w przypadku SSRI, choć mniejszym niż trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, co może być częściowo związane z wyższym obciążeniem czynnikami ryzyka samobójstwa u leczonych wenlafaksyną.
arytmia komorowa, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, dializa, hemoperfuzja, hipoglikemia, interwencja medyczna, kardiotoksyczność, mydriasis, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, ośrodek toksykologiczny, ostre zatrucie, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, tachykardia, tachykardia komorowa, toksyczność wenlafaksyny, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie przewodnictwa serca, zaburzenie świadomości, zawroty głowy błędnikowe, zmiany elektrokardiograficzne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lafactin 150 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej leku Lafactin, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, szczególnie w połączeniu z alkoholem lub innymi lekami. Dawka około 3 g u dorosłych może prowadzić do ciężkiego zatrucia. Klinicznie obserwuje się szerokie spektrum objawów, w tym tachykardię, zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, rozszerzenie źrenic (mydriasis), drgawki, wymioty, zmiany w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), tachykardię komorową, bradykardię, niedociśnienie tętnicze, hipoglikemię oraz zawroty głowy. Przedawkowanie wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu niż w przypadku SSRI, choć niższym niż trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, co może być częściowo związane z obciążeniem czynnikami ryzyka samobójstwa u leczonych wenlafaksyną.
arytmia komorowa, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, ciężkie zatrucie, dializa, drgawka, eliminacja pozaustrojowa, hemoperfuzja, hipoglikemia, leczenie zatruć, monitorowanie elektrokardiograficzne, mydriasis, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, ośrodek toksykologiczny, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie wenlafaksyny, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zatrzymanie krążenia, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Symfaxin ER 75 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej leku Symfaxin ER, stanowi poważne zagrożenie dla życia, z ryzykiem zgonu wyższym niż w przypadku SSRI, choć niższym niż przy trójpierścieniowych lekach przeciwdepresyjnych. Objawy przedawkowania obejmują tachykardię, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), mydriazę, drgawki, wymioty, zmiany w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), groźne arytmie komorowe, bradykardię, niedociśnienie tętnicze oraz zawroty głowy. Szczególnie istotne jest monitorowanie rytmu serca i parametrów życiowych, gdyż objawy te mogą prowadzić do zagrażających życiu komplikacji. Epidemiologicznie pacjenci na wenlafaksynie wykazują wyższe ryzyko samobójstwa niż osoby leczone SSRI, co wymaga uwzględnienia indywidualnych czynników ryzyka przy ocenie stanu klinicznego.
antidotum, arytmia komorowa, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, dializa, drgawki, hemoperfuzja, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, mydriaza, niedociśnienie tętnicze, objaw niepożądany, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, ryzyko samobójcze, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie świadomości, zawroty głowy, zmiany w EKG - Leksykon leków
Przedawkowanie – Prefaxine 150 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej preparatu Prefaxine, stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie w sytuacjach współistnienia z alkoholem lub innymi lekami. Retrospektywne badania wskazują na wyższe ryzyko zgonu w porównaniu do SSRI, choć niższe niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Klinicznie przedawkowanie manifestuje się tachykardią, zaburzeniami świadomości (od senności do śpiączki), mydriazą, drgawkami, wymiotami, zmianami w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, wydłużenie zespołu QRS), tachykardią komorową, bradykardią, niedociśnieniem oraz zawrotami głowy. Dawki Prefaxine dostępne są w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu: 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg, co należy uwzględnić przy ocenie ilości przyjętej substancji czynnej.
antidotum, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, dializa, hemoperfuzja, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, mydriaza, napady drgawkowe, niedociśnienie, płukanie żołądka, przedawkowanie wenlafaksyny, ryzyko samobójcze, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywny, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie zespołu QRS, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenia świadomości, zatrzymanie krążenia, zawroty głowy, zmiany elektrokardiograficzne - Leksykon substancji czynnych
Epirubicyna – Działania niepożądane
Epirubicyna, antracyklinowy lek przeciwnowotworowy, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które występują u ponad 10% pacjentów. Najczęstsze to mielosupresja manifestująca się leukopenią, granulocytopenią, neutropenią (ciężka neutropenia <500 neutrofilów/mm³ przez <7 dni u większości pacjentów przy dużych dawkach), niedokrwistością i trombocytopenią, co znacząco zwiększa ryzyko ciężkich infekcji i powikłań takich jak krwotoki czy niedotlenienie tkanek. Epirubicyna wywołuje także kardiotoksyczność, objawiającą się zaburzeniami rytmu serca, kardiomiopatią, częstoskurczem komorowym, blokami przewodzenia, bradykardią oraz zastoinową niewydolnością serca z objawami klinicznymi i bezobjawowym zmniejszeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF). Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują zapalenie błon śluzowych, wymioty, biegunkę, nadżerki i krwawienia, a dermatologiczne – łysienie (60-90% pacjentów), wysypkę, świąd i nadwrażliwość na światło. Miejscowe powikłania po podaniu dożylnym to rumień, stwardnienie żył i martwica tkanek po wynaczynieniu.
antracykliny, azoospermia, bakteryjne zapalenie pęcherza moczowego, białaczka wtórna, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chemiczne zapalenie pęcherza moczowego, chromaturia, częstoskurcz komorowy, epirubicyna, frakcja wyrzutowa lewej komory, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hiperurykemia, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, łysienie, martwica tkanki, mielosupresja, nadwrażliwość na światło, nadżerki, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, posocznica, powikłania infekcyjne, powikłania zakrzepowo-zatorowe, rumień, trombocytopenia, wodobrzusze, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs septyczny, wynaczynienie, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie płuc, zapalenie przełyku, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amarhyton 50 mg
Flekainid, substancja czynna leku Amarhyton, wykazuje działanie proarytmiczne, szczególnie u pacjentów z organiczną chorobą serca oraz istotnymi zaburzeniami czynności lewej komory. Do najczęstszych działań niepożądanych należą zaburzenia rytmu serca, takie jak blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, bradykardia, tachykardia (przedsionkowa i komorowa), a także objawy ogólne jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia, występujące u około 15% pacjentów. Flekainid może powodować wydłużenie odstępów PQ, QT, PR oraz zespołu QRS w EKG, a także ujawniać zespół Brugadów, co wymaga ścisłego monitorowania kardiologicznego. Ryzyko proarytmii jest szczególnie wysokie u pacjentów z trzepotaniem przedsionków, gdzie może dochodzić do przewodzenia AV 1:1 i niebezpiecznego przyspieszenia czynności komór.
alergiczne zapalenie skóry, arytmia, ataksja, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba autoimmunologiczna, drgawki, dyskineza, działanie proarytmiczne, flekainid, kołatanie serca, małopłytkowość, morfologia krwi, nadwrażliwość na światło, nagła śmierć sercowa, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niedoczulica, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, omdlenie, organiczna choroba serca, parestezja, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przeciwciała przeciwjądrowe, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, śródmiąższowa choroba płuc, szum uszny, tachykardia, trzepotanie przedsionków, wydłużenie odstępu PQ, zaburzenia widzenia, zaburzenie czynności lewej komory, zahamowanie zatokowe, zapalenie płuc, zapalenie układowe, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Brugadów, zmniejszenie liczby krwinek, żółtaczka, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydroxychloroquine Adamed 200 mg
Hydroksychlorochina siarczan (Hydroxychloroquine Adamed, 200 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się mielosupresję, jadłowstręt, drgawki, retinopatię oraz objawy żołądkowo-jelitowe takie jak nudności, biegunka i ból brzucha. Retinopatia, będąca poważnym powikłaniem, może początkowo być odwracalna po odstawieniu leku, jednak jej progresja niesie ryzyko trwałej utraty wzroku. Wczesne objawy obejmują mroczki z pierścieniami typu przyśrodkowego, zmiany w polu widzenia oraz zaburzenia percepcji barw. Dodatkowo, hydroksychlorochina może powodować kardiomiopatię, zaburzenia przewodzenia serca, w tym wydłużenie odstępu QT, co zwiększa ryzyko arytmii, a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN).
blok odnogi pęczka Hisa, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, fosfolipidoza, fosfolipidoza nerkowa, granulocytoza, hipoglikemia, hydroksychlorochina siarczan, jadłowstręt, kardiomiopatia, leukopenia, liszaj płaski, małopłytkowość, mielosupresja, miopatia, nadwrażliwość na światło, neuromiopatia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność krążenia, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, piorunująca niewydolność wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby, porfiria, retinopatia, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, światłowstręt, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie pozapiramidowe, zachowanie samobójcze, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Sweeta, złuszczające zapalenie skóry, zmiana pigmentacyjna - Leksykon substancji czynnych
Flekainid – Przeciwwskazania stosowania
Flekainid, lek antyarytmiczny klasy IC, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Należą do nich nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, niewydolność serca niezależnie od stopnia zaawansowania, przebyty zawał mięśnia sercowego z obecnością bezobjawowych pobudzeń komorowych lub nietrwałego częstoskurczu komorowego, a także przetrwałe migotanie przedsionków bez próby przywrócenia rytmu zatokowego. Ponadto flekainid jest przeciwwskazany u pacjentów z hemodynamicznie istotną chorobą zastawkową, ciężką bradykardią (<50/min), wstrząsem kardiogennym, ciężkim niedociśnieniem tętniczym oraz zaburzeniami przewodzenia, takimi jak dysfunkcja węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy II lub wyższego stopnia, blok odnogi pęczka Hisa czy blok dystalny, jeśli nie jest dostępna stymulacja serca. Zespół Brugadów stanowi kolejne istotne przeciwwskazanie ze względu na ryzyko nasilenia groźnych arytmii. Równoczesne stosowanie flekainidu z innymi lekami antyarytmicznymi klasy I jest zabronione ze względu na zwiększone ryzyko proarytmii.
antagonista kanału sodowego, arytmia komorowa, badanie EKG, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, choroba zastawkowa serca, dysfunkcja węzła zatokowego, działanie proarytmiczne, flekainid, indeks terapeutyczny, lek antyarytmiczny, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na substancję czynną, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodzenia sercowego, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów - Leksykon leków
Przedawkowanie – Faxigen XL 37,5 mg 37,5 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej w preparacie Faxigen XL (dostępne dawki: 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), stanowi poważne zagrożenie dla życia, szczególnie przy dawkach około 3 g (np. 20 kapsułek 150 mg). Objawy zatrucia obejmują szerokie spektrum zaburzeń, w tym tachykardię, tachykardię komorową, bradykardię, niedociśnienie, zaburzenia świadomości od senności do śpiączki, drgawki, wymioty, mydriazę oraz zmiany w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS). Ryzyko zgonu jest wyższe niż przy SSRI, ale niższe niż przy trójpierścieniowych lekach przeciwdepresyjnych. Występuje także zwiększone ryzyko samobójstwa u pacjentów leczonych wenlafaksyną, co komplikuje ocenę toksyczności leku.
antidotum, benzodiazepina, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, ciężkie zatrucie, dializa, drgawka, hemoperfuzja, intubacja, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwdrgawkowy, lek wazopresyjny, mydriaza, niedociśnienie, oddział intensywnej terapii, ośrodek toksykologiczny, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywny, wenlafaksyna, wentylacja mechaniczna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie świadomości, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Oriven 37,5 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej leku Oriven, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne i może prowadzić do zgonu, zwłaszcza przy dawkach około 3 g lub większych, zależnie od mocy kapsułek (37,5 mg, 75 mg, 150 mg, 225 mg). Objawy kliniczne obejmują tachykardię, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), rozszerzenie źrenic, drgawki, wymioty, zmiany w EKG (wydłużenie QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), tachykardię komorową, bradykardię, niedociśnienie, hipoglikemię oraz zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Przedawkowanie wenlafaksyny wiąże się z wyższym ryzykiem zgonu w porównaniu do SSRI, ale niższym niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Dodatkowo, współistniejące czynniki ryzyka samobójstwa są częstsze u pacjentów leczonych wenlafaksyną.
arytmia komorowa, aspiracja, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, dializa, drgawki, hemoperfuzja, hipoglikemia, hipotonia, mydriaza, napad drgawkowy, niedociśnienie, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, perfuzja narządowa, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śpiączka, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, vertigo, węgiel aktywowany, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie świadomości, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zachłyśnięcie, zachłystowe zapalenie płuc, zapaść krążeniowa, zatrucie ciężkie, zatrzymanie krążenia, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydroxychloroquine sulfate Edest 200 mg
Hydroksychlorochina w dawce 200 mg, stosowana doustnie, może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane według systemu MedDRA. Do najpoważniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak mielosupresja, niedokrwistość aplastyczna, leukopenia i małopłytkowość, a także zaostrzenie porfirii. W zakresie metabolizmu obserwuje się hipoglikemię, szczególnie istotną u pacjentów z cukrzycą. Wśród zaburzeń psychicznych odnotowano psychozy, depresję, omamy, manię oraz ryzyko zachowań samobójczych. Neurologicznie mogą wystąpić drgawki, bóle głowy i zaburzenia pozapiramidowe. Retinopatia, potencjalnie prowadząca do trwałych zaburzeń widzenia i postrzegania barw, jest jednym z najpoważniejszych powikłań, z możliwością progresji nawet po odstawieniu leku. Dodatkowo mogą pojawić się zmiany rogówki, niewyraźne widzenie i światłowstręt. W zakresie ucha i błędnika opisano nieodwracalną utratę słuchu, zawroty głowy i szumy uszne.
blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz komorowy, drgawki, dystonia, fosfolipidoza, fosfolipidoza nerkowa, granulocytoza, hiperleukocytoza, hipoglikemia, jadłowstręt, kardiomiopatia, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, miopatia, nadwrażliwość na światło, neuromiopatia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność krążenia, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra uogólniona osutka krostkowa, piorunująca niewydolność wątroby, retinopatia, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenia akomodacji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia snu, zachowania samobójcze, zawroty głowy błędnikowe, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Sweeta, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Bradykardia – Leczenie
Bradykardia definiowana jest jako częstość akcji serca poniżej 60 uderzeń na minutę i wymaga leczenia zależnego od etiologii, nasilenia objawów oraz chorób współistniejących. U pacjentów bezobjawowych leczenie może nie być konieczne, natomiast u osób z objawami takimi jak zawroty głowy, omdlenia, zmęczenie czy duszność, terapia ma na celu zwiększenie częstości akcji serca, poprawę perfuzji narządowej oraz zapobieganie powikłaniom. Pierwszym krokiem jest identyfikacja i eliminacja odwracalnych przyczyn, takich jak działania niepożądane leków (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, digoksyna), zaburzenia elektrolitowe (np. hiperkaliemia), niedoczynność tarczycy, choroba Lyme’a, hipoksja czy ostre niedokrwienie mięśnia sercowego. W stanach ostrych z niestabilnością hemodynamiczną stosuje się atropinę w dawce 0,5-1,0 mg i.v. co 3-5 minut do maksymalnej dawki 3 mg, a w przypadku braku efektu – wlewy dożylne adrenaliny (2-10 μg/min) lub dopaminy (2-20 μg/kg/min).
adrenalina, antagonista wapnia, atropina, beta-bloker, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy drugiego stopnia, bradykardia, bradykardia zatokowa, choroba Lyme’a, ciśnienie śródczaszkowe, dopamina, duszność, hiperkaliemia, hipoksemia, hipoksja, hipotensja, hipotermia, nagły zgon sercowy, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, omdlenie, stymulacja elektryczna, stymulacja przezskórna, stymulacja przezżylna, stymulator resynchronizujący, stymulator serca, teofilina, zaburzenia elektrolitowe, zawroty głowy, zespół chorego węzła zatokowego