klasyfikacja Lancefielda
Klasyfikacja Lancefielda to system serologicznej klasyfikacji paciorkowców (Streptococcus), opracowany przez amerykańską mikrobiolożkę Rebeccę Lancefield w latach 30. XX wieku. Opiera się ona na identyfikacji swoistych antygenów wielocukrowych obecnych w ścianie komórkowej bakterii, co pozwala na podział paciorkowców na grupy serologiczne oznaczane literami od A do V.
Najważniejsze klinicznie grupy to: grupa A (Streptococcus pyogenes) – odpowiedzialna za anginę paciorkowcową, płonicę i powikłania po infekcjach; grupa B (Streptococcus agalactiae) – istotna w zakażeniach noworodków i kobiet ciężarnych; grupa C i G – wywołujące zakażenia podobne do grupy A; oraz grupa D obejmująca enterokoki i niektóre inne paciorkowce jelitowe.
Klasyfikacja Lancefielda pozostaje standardem diagnostycznym w mikrobiologii klinicznej, umożliwiając szybką identyfikację patogennych paciorkowców i dobór odpowiedniego leczenia. Współcześnie, oprócz klasycznych metod serologicznych, wykorzystuje się także techniki molekularne do precyzyjnej identyfikacji grup serologicznych, co ma istotne znaczenie w diagnostyce i epidemiologii zakażeń paciorkowcowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Paciorkowiec grupy a – Etiologia i przyczyny
Paciorkowiec grupy A (Streptococcus pyogenes) to Gram-dodatnia bakteria beta-hemolityczna, odpowiedzialna za szeroki zakres infekcji od łagodnych, takich jak paciorkowcowe zapalenie gardła i liszajec, po inwazyjne i zagrażające życiu choroby, w tym martwicze zapalenie powięzi i streptokokowy zespół wstrząsu toksycznego (STSS). Diagnostyka opiera się na wykrywaniu beta-hemolizy na podłożu z krwią oraz testach antygenowych, a leczenie standardowo obejmuje antybiotykoterapię. Szczepy GAS dzieli się na klasy I i II, odpowiedzialne odpowiednio za gorączkę reumatyczną i ostre kłębuszkowe zapalenie nerek, a ich wirulencja związana jest z czynnikami takimi jak białko M, kwas hialuronowy, streptokinaza i DNaza-B. Okres inkubacji paciorkowcowego zapalenia gardła wynosi 2-5 dni, a nosicielstwo asymptomatyczne występuje u około 12% dzieci, co sprzyja transmisji drogą kropelkową i kontaktem bezpośrednim. Wysoka zakaźność i sezonowość infekcji (szczyt późną zimą i wczesną wiosną) podkreślają znaczenie czynników środowiskowych i genetycznych w podatności na zakażenia.
angina paciorkowcowa, antygen węglowodanowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteriemia, beta-hemoliza, białko M, gorączka reumatyczna, inwazyjne zakażenie paciorkowcem grupy A, klasyfikacja Lancefielda, kwas hialuronowy, liszajec, łuszczyca kropelkowa, martwicze zapalenie powięzi, ostre kłębuszkowe zapalenie nerek, paciorkowcowe zapalenie gardła, paciorkowiec grupy A, PANDAS, pląsawica Sydenhama, płonica, posiew z gardła, postreptokokowe kłębuszkowe zapalenie nerek, róża, Streptococcus pyogenes, streptokinaza, superantygen bakteryjny, zapalenie mięśni, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zespół nefrotyczny