skala depresji Hamiltona

Skala depresji Hamiltona (HAM-D, HDRS) to powszechnie stosowane narzędzie diagnostyczne służące do oceny nasilenia objawów depresji u pacjentów. Opracowana w 1960 roku przez Maxa Hamiltona, skala ta jest wypełniana przez lekarza podczas wywiadu klinicznego i stanowi złoty standard w badaniach klinicznych nad depresją.

Klasyczna wersja skali Hamiltona składa się z 17 lub 21 pozycji oceniających różne aspekty depresji, w tym nastrój depresyjny, poczucie winy, myśli samobójcze, zaburzenia snu, lęk, objawy somatyczne oraz zaburzenia aktywności psychoruchowej. Każda pozycja jest oceniana w skali od 0 do 4 lub od 0 do 2 punktów, w zależności od nasilenia objawu.

Interpretacja wyników w 17-punktowej wersji skali Hamiltona jest następująca: 0-7 punktów oznacza brak depresji, 8-16 punktów – depresję łagodną, 17-23 punkty – depresję umiarkowaną, powyżej 24 punktów – depresję ciężką. Skala służy nie tylko do diagnozy, ale także do monitorowania skuteczności leczenia poprzez okresową ocenę zmian w nasileniu objawów.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Duloxetine +pharma 30 mg

Duloksetyna, będąca inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) i noradrenaliny (NA) z dodatkowymi, słabymi właściwościami hamowania wychwytu dopaminy, wykazuje potwierdzoną skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych oraz działanie przeciwbólowe. W badaniach klinicznych z udziałem 3158 pacjentów stosowano dawki 60-120 mg/dobę, potwierdzając istotną poprawę w 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D) oraz wyższą częstość odpowiedzi i remisji w porównaniu z placebo. Duloksetyna wykazuje również skuteczność w profilaktyce nawrotów depresji, co potwierdzono w badaniach trwających 6 i 52 tygodnie, gdzie dawka 60 mg/dobę znacząco wydłużała okres bezobjawowy i zmniejszała częstość nawrotów (17% vs. 29% placebo w 6-miesięcznym badaniu). U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) potwierdzono skuteczność i tolerancję dawki 60 mg/dobę, jednak z ograniczonymi danymi dla dawki 120 mg/dobę, co wymaga ostrożności klinicznej.
ból neuropatyczny, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, działanie przeciwbólowe, embriotoksyczność, enzym mikrosomalny wątroby, hamowanie zwrotnego wychwytu, lek przeciwdepresyjny, nawrót depresji, noradrenalina, ośrodkowy układ nerwowy, rak wątroby, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, remisja choroby, serotonina, skala depresji Hamiltona, wada układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wychwyt zwrotny dopaminy, zstępujący szlak hamowania bólu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Depratal 30 mg

Duloksetyna, substancja czynna preparatu Depratal, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, wykazującym również słabe działanie na wychwyt dopaminy, bez istotnego powinowactwa do receptorów histaminowych, dopaminergicznych, cholinergicznych i adrenergicznych. W badaniach klinicznych potwierdzono jej skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych (60-120 mg/dobę), gdzie znacząco poprawiała wyniki w 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D), zmniejszając częstość nawrotów z 29% do 17%. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) zalecana dawka to 60 mg/dobę, z ostrożnością przy dawce 120 mg/dobę. Duloksetyna wykazała również skuteczność w leczeniu zaburzeń lękowych uogólnionych (60-120 mg/dobę), z istotną poprawą w skali HAM-A i zmniejszeniem nawrotów z 42% do 14%. W neuropatii cukrzycowej stosowana dawka 60 mg raz lub dwa razy na dobę powodowała istotne statystycznie zmniejszenie bólu, z redukcją nasilenia bólu o ≥30% u 65% pacjentów (vs 40% placebo) i o ≥50% u 50% pacjentów (vs 26% placebo), przy efekcie pojawiającym się często już w pierwszym tygodniu terapii.
ból neuropatyczny, Depratal, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, kwestionariusz oceny bólu, leczenie bólu, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawrót depresji, neuropatia cukrzycowa, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent w podeszłym wieku, Sheehan Disability Scale, Skala Depresji Dziecięcej, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, skala PARS, szlaki hamowania bólu, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze
Leksykon chorób i schorzeń
Depresja psychotyczna – Objawy

Depresja psychotyczna to ciężka forma zaburzenia depresyjnego, charakteryzująca się współwystępowaniem epizodu ciężkiej depresji z objawami psychotycznymi, takimi jak urojenia i halucynacje kongruentne z nastrojem. Występuje u około 14,7-18,5% pacjentów z ciężkim epizodem depresyjnym, a w populacji osób starszych hospitalizowanych z powodu depresji wskaźnik ten może sięgać nawet 53%. Objawy psychotyczne obejmują urojenia o tematyce winy, bezwartościowości, katastrofy czy hipochondrii oraz halucynacje słuchowe, wzrokowe i rzadziej dotykowe, węchowe lub smakowe. Depresja psychotyczna cechuje się większym nasileniem objawów depresyjnych, przewlekłością, opornością na leczenie oraz znacznym upośledzeniem funkcjonowania społecznego i zawodowego. Ryzyko samobójstwa jest kilkakrotnie wyższe niż w depresji bez objawów psychotycznych, co wymaga pilnej interwencji medycznej.
bezsenność, ciężki epizod depresyjny, depresja psychotyczna, halucynacje słuchowe, myśli samobójcze, nasilenie choroby, nastrój depresyjny, objawy psychotyczne, pobudzenie psychoruchowe, psychoza indukowana substancjami, remisja funkcjonalna, ryzyko samobójstwa, skala depresji Hamiltona, skala depresji Montgomery-Åsberg, spowolnienie psychoruchowe, stupor, urojenia i halucynacje, zaburzenia snu, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie schizoafektywne, zespół stresu pourazowego
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dulxetenon 120 mg

Duloksetyna, dostępna w dawkach 90 mg i 120 mg w postaci kapsułek dojelitowych, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, wykazującym również słabe działanie na wychwyt dopaminy. W leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych skuteczność potwierdzono w badaniach obejmujących 3158 pacjentów, gdzie dawka 60 mg/dobę wykazała istotną poprawę w skali HAM-D (17-punktowej) oraz wyższy odsetek odpowiedzi i remisji w porównaniu z placebo. W profilaktyce nawrotów depresji, kontynuacja leczenia duloksetyną (60 mg/dobę) przez 6 miesięcy zmniejszyła częstość nawrotów do 17% vs 29% w grupie placebo (p=0,004). U pacjentów z nawracającym dużym zaburzeniem depresyjnym, 52-tygodniowe badanie wykazało istotne wydłużenie okresu bezobjawowego (p<0,001) oraz niższy odsetek nawrotów (14,4% vs 33,1%). Skuteczność i tolerancja u osób ≥65 lat była porównywalna do młodszych dorosłych, jednak dane dotyczące dawki 120 mg są ograniczone, co wymaga ostrożności.
duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, działanie niepożądane, fluoksetyna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, kapsułka dojelitowa twarda, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawracające duże zaburzenie depresyjne, okres bezobjawowy, podwójnie ślepa próba, remisja choroby, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, skrócony kwestionariusz oceny bólu, wenlafaksyna, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dulsevia 60 mg

Duloksetyna, będąca inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (5-HT i NA), jest stosowana w dawkach 30 mg i 60 mg w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu neuropatycznego, w tym neuropatii cukrzycowej. W badaniach klinicznych potwierdzono jej skuteczność w dawkach 60-120 mg/dobę, wykazując istotną poprawę w 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D) oraz Skali Oceny Lęku Hamiltona (HAM-A). Duloksetyna wykazuje również zdolność do zapobiegania nawrotom depresji i zaburzeń lękowych, z istotnym wydłużeniem okresu bezobjawowego i zmniejszeniem częstości nawrotów (17% vs. 29% dla depresji oraz 14% vs. 42% dla lęku w porównaniu z placebo). W leczeniu bólu neuropatycznego, dawki 60 mg raz lub dwa razy na dobę znacząco redukują nasilenie bólu, z około 65% pacjentów zgłaszających zmniejszenie bólu o co najmniej 30% oraz 50% pacjentów z redukcją o 50% lub więcej, ocenianą na 11-punktowej skali Likerta. Duloksetyna wykazuje korzystny profil tolerancji u osób starszych (≥65 lat), choć zaleca się ostrożność przy dawkach maksymalnych (120 mg/dobę) w tej grupie.
DSM-IV, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, okres bezobjawowy, próg bólowy, psychoanaleptyk, senność jako objaw niepożądany, senność polekowa, Skala Depresji Dziecięcej, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, skala PARS, skala sprawności życiowej Sheehan, wenlafaksyna, wskaźnik nasilenia bólu, zaburzenia lękowe uogólnione
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Duloxetine +pharma 30 mg

Duloksetyna, dostępna w kapsułkach dojelitowych o dawkach 30 mg i 60 mg, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym działaniem na wychwyt dopaminy. Jej mechanizm działania polega na zwiększeniu zewnątrzkomórkowego stężenia 5-HT i NA w mózgu, co przekłada się na efekty terapeutyczne w leczeniu dużego zaburzenia depresyjnego (MDD) oraz bólu neuropatycznego. W badaniach klinicznych z udziałem 3158 pacjentów wykazano skuteczność dawki 60 mg raz na dobę, potwierdzoną w trzech randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach, z poprawą ocenianą za pomocą 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D). Duloksetyna istotnie zmniejszała objawy depresji oraz ryzyko nawrotów, z częstością nawrotów 17% w grupie leczonej w porównaniu do 29% w grupie placebo w okresie 6 miesięcy. W długoterminowym badaniu 52-tygodniowym wykazano istotne wydłużenie okresu bezobjawowego (p<0,001) oraz niższy odsetek nawrotów (14,4% vs 33,1%). U pacjentów ≥65 lat dawka 60 mg/dobę była skuteczna i dobrze tolerowana, choć zaleca się ostrożność przy dawkach do 120 mg/dobę ze względu na ograniczone dane.
ból neuropatyczny, duże zaburzenie depresyjne, działanie dawkozależne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, genotoksyczność, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, kapsułka dojelitowa, nawracające zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, ośrodkowy układ nerwowy, powinowactwo receptorowe, rak wątroby, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, skala depresji Hamiltona, szlaki hamowania bólu, toksyczność poporodowa, wady układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, zaburzenia cyklu rujowego
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Seronil 10 mg

Seronil, zawierający chlorowodorek fluoksetyny (11,2 mg odpowiada 10 mg fluoksetyny), jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokiej selektywności i minimalnym powinowactwie do innych receptorów neuronalnych. W leczeniu epizodów dużej depresji u dorosłych standardowa dawka 20 mg/dobę wykazuje istotnie wyższą skuteczność niż placebo, potwierdzoną w skali HAM-D, z charakterystyczną spłaszczoną krzywą odpowiedzi na dawkę. W zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) dawki 20-60 mg/dobę poprawiają odpowiedź terapeutyczną w krótkim okresie (<24 tyg.), choć długoterminowa skuteczność nie została potwierdzona. W bulimii nervosa dawka 60 mg/dobę znacząco redukuje częstość epizodów objadania się i wymiotów w badaniach krótkoterminowych (<16 tyg.). W przedmiesiączkowych zaburzeniach dysforycznych (PMDD) stosowanie 20 mg/dobę, zarówno ciągłe, jak i w fazie lutealnej, poprawia objawy, choć optymalny schemat terapii pozostaje nieustalony.
bulimia nervosa, chlorowodorek fluoksetyny, doustna antykoncepcja hormonalna, dysforia, epizod dużej depresji, faza lutealna, fluoksetyna, objadanie się, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, receptor adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, receptor histaminowy H1, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala depresji Hamiltona, skala nasilenia objawów codziennych, skala ogólnego wrażenia poprawy klinicznej, wychwyt zwrotny serotoniny, wymioty prowokowane, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, żarłoczność psychiczna
Leksykon chorób i schorzeń
Sezonowe zaburzenie afektywne – Diagnostyka i diagnoza

Sezonowe zaburzenia afektywne (SAD) to specyficzny typ dużej depresji lub choroby afektywnej dwubiegunowej z sezonowym wzorcem występowania objawów, zgodnie z DSM-5-TR. Diagnoza wymaga spełnienia kryteriów epizodów depresyjnych pojawiających się sezonowo przez co najmniej 2 kolejne lata, z całkowitą remisją w charakterystycznym okresie roku, najczęściej jesienią/zimą. Zimowa postać SAD charakteryzuje się objawami atypowej depresji, takimi jak hipersomnia, zwiększony apetyt na węglowodany oraz przyrost masy ciała. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, ocenie stanu psychicznego oraz wykluczeniu innych przyczyn somatycznych i psychicznych, w tym niedoczynności tarczycy czy nadużywania substancji. W diagnostyce pomocne są narzędzia takie jak SPAQ, BDI, HDRS czy PHQ-9, jednak ostateczne rozpoznanie powinno opierać się na kryteriach DSM-5.
bupropion, choroba afektywna dwubiegunowa, DSM-5, duża depresja, dystymia, fototerapia, funkcja tarczycy, hipersomnia, hipoglikemia, Inwentarz Depresji Becka, Kwestionariusz Zdrowia Pacjenta, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, niedoczynność tarczycy, ocena psychiatryczna, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, przyrost masy ciała, remisja objawów, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sezonowe zaburzenia afektywne, skala depresji Hamiltona, terapia poznawczo-behawioralna, tomografia emisyjna pojedynczego fotonu, transporter serotoniny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie nastroju, zespół przewlekłego zmęczenia
Leksykon substancji czynnych
Fluoksetyna – Właściwości farmakodynamiczne

Fluoksetyna, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokiej selektywności receptorowej, wykazuje potwierdzoną skuteczność w leczeniu epizodów dużej depresji u dorosłych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, bulimii nervosa oraz przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych (PMDD). W leczeniu dużej depresji stosuje się dawkę 20 mg/dobę, co daje znacząco wyższą skuteczność niż placebo, ocenianą m.in. skalą HAM-D, z istotnym wzrostem wskaźnika odpowiedzi (≥50% redukcja punktów) i remisji. W OCD obserwuje się zależność dawka-odpowiedź, gdzie dawki 40-60 mg/dobę zwiększają odsetek odpowiedzi. W bulimii skuteczna jest dawka 60 mg/dobę, redukująca napady objadania się i wymioty. W PMDD fluoksetyna w dawce 20 mg/dobę, podawana ciągle lub w fazie lutealnej, poprawia objawy drażliwości, lęku i dysforii, choć brak jest jednoznacznych danych dotyczących optymalnego czasu leczenia. U dzieci i młodzieży powyżej 8 lat dawka 20 mg/dobę wykazuje umiarkowaną do niewielkiej skuteczność w leczeniu dużej depresji, mierzoną skalą CDRS-R i CGI-I, z ograniczonymi danymi dotyczącymi leczenia powyżej 9 tygodni.
bulimia nervosa, doustny środek antykoncepcyjny, dysforia, epizod dużej depresji, faza lutealna cyklu, fluoksetyna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, psychiatra dziecięcy, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, receptor histaminowy H1, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptory adrenergiczne, remisja, skala depresji Hamiltona, skala nasilenia objawów, skala oceny depresji wieku dziecięcego, skala ogólnego wrażenia poprawy klinicznej, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – AuroDulox 30 mg

Duloksetyna, klasyfikowana jako lek przeciwdepresyjny z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SSNRI) o kodzie ATC N06AX21, wykazuje skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu neuropatycznego, zwłaszcza w neuropatii cukrzycowej. Mechanizm działania polega na zwiększeniu zewnątrzkomórkowego stężenia serotoniny i noradrenaliny w ośrodkowym układzie nerwowym, co wzmacnia zstępujące szlaki hamowania bólu. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność duloksetyny w dawkach 60-120 mg/dobę, wykazując istotną poprawę w 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D) oraz Skali Oceny Lęku Hamiltona (HAM-A). W leczeniu bólu neuropatycznego, w tym neuropatii cukrzycowej, stosowano dawki 60 mg raz lub dwa razy na dobę, co skutkowało istotnym zmniejszeniem nasilenia bólu, mierzonego 11-punktową skalą Likerta, z około 50% pacjentów osiągających redukcję bólu o co najmniej 50%.
ból neuropatyczny, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, działanie farmakodynamiczne, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, lek przeciwdepresyjny, mechanizm przeciwbólowy, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawracające duże zaburzenie depresyjne, neuropatia cukrzycowa, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent w podeszłym wieku, Sheehan Disability Scale, skala depresji Hamiltona, skala Likerta, skala oceny lęku Hamiltona, skala PARS, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, zapobieganie nawrotom, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bioxetin 20 mg

Bioxetin, zawierający 20 mg chlorowodorku fluoksetyny, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) o wysokiej selektywności receptorowej, co przekłada się na jego skuteczność i profil bezpieczeństwa. W leczeniu dużej depresji fluoksetyna wykazuje istotną przewagę nad placebo, potwierdzoną zmniejszeniem punktacji w skali Hamiltona (HAM-D) o co najmniej 50% oraz wyższym wskaźnikiem remisji. W zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) dawki 20-60 mg/dobę wykazują zależność dawka-odpowiedź, choć długoterminowa skuteczność pozostaje niejednoznaczna. W bulimii psychicznej dawka 60 mg/dobę skutecznie redukuje epizody objadania się i wymiotów, jednak brak jest danych potwierdzających długotrwałe efekty. W przedmiesiączkowych zaburzeniach dysforycznych (PMDD) fluoksetyna w dawce 20 mg/dobę, zarówno przy ciągłym stosowaniu, jak i w fazie lutealnej, poprawia objawy drażliwości, lęku i dysforii, choć optymalny czas leczenia wymaga dalszych badań.
bulimia, chlorowodorek fluoksetyny, dysfagia, epizod dużej depresji, faza lutealna, fluoksetyna, lek przeciwdepresyjny, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, receptor adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, selektywne hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, serotonina, skala depresji Hamiltona, skala oceny depresji wieku dziecięcego, środek antykoncepcyjny, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, żarłoczność psychiczna
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dulofor 60 mg

Duloksetyna, klasyfikowana jako inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI, kod ATC: N06AX21), wykazuje skuteczność w leczeniu dużej depresji, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu neuropatycznego, w tym neuropatii cukrzycowej. W badaniach klinicznych z udziałem 3158 pacjentów z dużą depresją, stosowanie dawki 60 mg raz na dobę skutkowało istotną statystycznie poprawą w skali HAM-D oraz zmniejszeniem częstości nawrotów (17% vs 29% placebo w 6-miesięcznym okresie). Podobne efekty obserwowano u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat), choć zaleca się ostrożność przy dawce 120 mg/dobę ze względu na ograniczone dane. W leczeniu zaburzeń lękowych uogólnionych potwierdzono skuteczność dawki 60-120 mg/dobę, z istotną poprawą w skali HAM-A i wskaźnikach funkcjonowania (SDS), a także znaczącym zmniejszeniem nawrotów (14% vs 42% placebo). Duloksetyna wykazała również działanie przeciwbólowe w neuropatii cukrzycowej, redukując ból o ≥30% u 65% pacjentów (vs 40% placebo) i o ≥50% u 50% pacjentów (vs 26% placebo) w 12-tygodniowych badaniach, przy dawkach 60 mg raz lub dwa razy na dobę.
duloksetyna, inhibitor zwrotnego wychwytu, istotność statystyczna, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, neuropatia cukrzycowa, okres bezobjawowy, próg bólowy, senność, Skala Depresji Dziecięcej, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, skala PARS, wskaźnik nasilenia bólu, zaburzenia lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, zdarzenie niepożądane, zmniejszenie nasilenia bólu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Banavin 15 mg

Wortioksetyna, substancja czynna leku Banavin, jest psychoanaleptykiem o wielokierunkowym mechanizmie działania, obejmującym antagonizm receptorów 5-HT3, 5-HT7 i 5-HT1D, częściowy agonizm 5-HT1B, agonizm 5-HT1A oraz hamowanie transportera serotoniny (5-HT). W badaniach PET wykazano, że dawki 5, 10 i 20 mg/dobę powodują odpowiednio około 50%, 65% i ponad 80% zajęcia transportera 5-HT w jądrach szwu. Klinicznie potwierdzono skuteczność wortioksetyny w leczeniu dużego zaburzenia depresyjnego (MDD) u dorosłych, w tym osób starszych, z istotną poprawą w skali MADRS (średnia różnica względem placebo: -2,3 do -4,6 punktów przy dawkach 5-20 mg/dobę, p≤0,007) oraz wyższym odsetkiem odpowiedzi i remisji. W badaniu porównawczym z agomelatyną wykazano przewagę wortioksetyny w zakresie efektu przeciwdepresyjnego i poprawy funkcji klinicznych (CGI-I). Ponadto, w badaniu zapobiegania nawrotom, lek istotnie wydłużał czas do nawrotu MDD (p=0,004, HR=2,0). W populacji osób starszych (≥65 lat) potwierdzono skuteczność w dawce 5 mg/dobę z różnicą 4,7 punktu w MADRS względem placebo.
agonista receptora, antagonista receptora, częściowy agonista receptora, duże zaburzenie depresyjne, dysfunkcja seksualna, działanie anksjolityczne, działanie niepożądane, działanie przeciwdepresyjne, epizod depresyjny, funkcja poznawcza, inhibitor transportera serotoniny, kwestionariusz PDQ, modulacja neuroprzekaźnictwa, nasilone objawy lękowe, nawrót choroby, neuroprzekaźnictwo, odpowiedź na leczenie, pozytonowa tomografia emisyjna, remisja depresji, skala ASEX, skala C-SSRS, skala depresji Hamiltona, skala depresji Montgomery-Åsberg, skala oceny depresji u dzieci, Skala Ogólnego Wrażenia Klinicznego, test DSST, test UPSA, układ serotoninergiczny, zachowanie samobójcze
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dulxetenon 30 mg

Duloksetyna, substancja czynna preparatu Dulxetenon, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) i noradrenaliny (NA) z dodatkowym, słabym działaniem na wychwyt dopaminy, bez istotnego powinowactwa do receptorów histaminowych, dopaminergicznych, cholinergicznych i adrenergicznych. W badaniach przedklinicznych wykazano jej zdolność do zwiększania zewnątrzkomórkowych stężeń 5-HT i NA oraz do normalizacji progu bólowego w modelach bólu neuropatycznego i zapalnego, co tłumaczy jej zastosowanie w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu neuropatycznego pochodzenia cukrzycowego. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność dawki 60 mg raz na dobę, a także zakres dawek 60-120 mg/dobę, w poprawie objawów depresji (ocenianych skalą HAM-D) oraz lęku (skala HAM-A), z istotnym statystycznie zmniejszeniem nawrotów choroby (p=0,004 dla depresji, p<0,001 dla zaburzeń lękowych). W leczeniu bólu neuropatycznego u pacjentów dorosłych (wiek 22-88 lat) stosowano dawki 60 mg raz lub dwa razy na dobę, uzyskując istotne zmniejszenie nasilenia bólu mierzonego 11-punktową skalą Likerta, z 65% pacjentów osiągających redukcję bólu o ≥30% i 50% o ≥50%. Efekt analgetyczny utrzymywał się do 6 miesięcy u pacjentów z odpowiedzią kliniczną po 8 tygodniach terapii.
ból neuropatyczny, duże zaburzenia depresyjne, działanie niepożądane, hamowanie zwrotnego wychwytu, kwestionariusz oceny bólu, nasilenie bólu, nawrót depresji, neuropatia cukrzycowa, noradrenalina, obwodowa neuropatia cukrzycowa, serotonina, skala depresji Hamiltona, skala Likerta, skala oceny lęku Hamiltona, skala PARS, zaburzenia lękowe uogólnione, zachowania samobójcze, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mobemid 150 mg

Moklobemid, będący selektywnym i odwracalnym inhibitorem monoaminooksydazy typu A (MAO-A), jest stosowany w leczeniu zaburzeń depresyjnych. Jego mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu MAO-A, co prowadzi do zwiększenia stężenia neuroprzekaźników takich jak serotonina, noradrenalina i dopamina w ośrodkowym układzie nerwowym. Po podaniu dawki 300 mg moklobemidu hamowanie aktywności MAO-A wynosi około 80%, natomiast MAO-B jest hamowane w 20-30%. Lek dostępny jest w postaci tabletek powlekanych zawierających 150 mg substancji czynnej, a jego działanie utrzymuje się maksymalnie do 24 godzin, co wpływa na bezpieczeństwo terapii. Efekt terapeutyczny pojawia się zwykle między pierwszym a trzecim tygodniem leczenia, co jest zgodne z typowym okresem latencji dla leków przeciwdepresyjnych.
depresja endogenna, dystymia, faza depresyjna, inhibitor MAO, izoforma enzymu, leczenie przeciwdepresyjne, lek przeciwdepresyjny, moklobemid, monoaminooksydaza typu A, nasilenie depresji, neuroprzekaźniki, neurotransmisja serotoninergiczna, objawy psychotyczne, obraz kliniczny depresji, ośrodkowy układ nerwowy, skala depresji Hamiltona, zaburzenie depresyjne
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Depratal 60 mg

Duloksetyna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (5-HT i NA), wykazuje potwierdzoną skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu neuropatycznego, zwłaszcza w neuropatii cukrzycowej. W badaniach klinicznych z udziałem 3158 pacjentów z dużą depresją, dawka 60 mg raz na dobę wykazała istotną poprawę w 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D), z większą liczbą pacjentów osiągających odpowiedź i remisję w porównaniu z placebo. W profilaktyce nawrotów depresji, stosowanie duloksetyny (60 mg/dobę) przez 6 miesięcy zmniejszyło częstość nawrotów z 29% do 17% (p=0,004). W leczeniu zaburzeń lękowych uogólnionych, duloksetyna w dawkach 60-120 mg/dobę wykazała przewagę nad placebo w pięciu badaniach, mierzoną skalą HAM-A oraz Sheehan Disability Scale, z istotnym zmniejszeniem nawrotów (14% vs. 42% placebo). U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) skuteczność i tolerancja dawki 60 mg były porównywalne do młodszych dorosłych, jednak dane dotyczące dawki 120 mg są ograniczone, co wymaga ostrożności klinicznej.
duże zaburzenie depresyjne, fluoksetyna, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, lek przeciwdepresyjny, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawrót depresji, neuropatia cukrzycowa, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent w podeszłym wieku, Skala Depresji Dziecięcej, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, skala oceny lęku u dzieci, skala sprawności życiowej Sheehan, wskaźnik nasilenia bólu, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, zmniejszenie nasilenia bólu, zstępujące szlaki hamowania bólu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Banavin 5 mg

Banavin (wortioksetyna) to lek przeciwdepresyjny z grupy psychoanaleptyków (ATC: N06AX26), dostępny w dawkach 5, 10, 15 i 20 mg. Mechanizm działania obejmuje modulację receptorów serotoninergicznych (antagonista 5-HT3, 5-HT7, 5-HT1D; częściowy agonista 5-HT1B; agonista 5-HT1A) oraz hamowanie transportera serotoniny (5-HT). Badania PET wykazały zajęcie transportera 5-HT w jądrach szwu na poziomie około 50% przy dawce 5 mg/dobę, 65% przy 10 mg/dobę i ponad 80% przy 20 mg/dobę. Skuteczność w leczeniu dużego zaburzenia depresyjnego (MDD) potwierdzono w 12 badaniach kontrolowanych placebo, gdzie dawki 5-20 mg/dobę wykazały istotną poprawę w skali MADRS (średnia różnica względem placebo: -2,3 do -4,6 punktów, p≤0,007) oraz w innych skalach klinicznych (HAM-D24, CGI-I). Wortioksetyna wykazała przewagę nad agomelatyną w badaniu porównawczym oraz skuteczność w zapobieganiu nawrotom MDD (p=0,004, HR=2,0). U pacjentów ≥65 lat dawka 5 mg/dobę dawała istotną poprawę w skali MADRS (różnica 4,7 punktu, p<0,05).
antagonista receptorowy, depresja z objawami lękowymi, duża depresja, duże zaburzenie depresyjne, EMA, funkcja poznawcza, kwestionariusz PDQ, lek przeciwdepresyjny, MDD, pozytonowa tomografia emisyjna, receptory serotoninergiczne, skala ASEX, skala depresji Hamiltona, skala depresji Montgomery-Åsberg, skala oceny depresji u dzieci, Skala Ogólnego Wrażenia Klinicznego, SSRI, test DSST, test UPSA, transporter serotoniny, wortioksetyna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sertralina Krka 100 mg

Sertralina Krka, dostępna w dawkach 50 mg i 100 mg, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu epizodów dużej depresji, zaburzeń lęku napadowego (w tym z agorafobią), zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat, zespołu lęku społecznego oraz zespołu stresu pourazowego (PTSD). Lek wykazuje skuteczność w łagodzeniu objawów takich jak obniżony nastrój, anhedonia, zaburzenia snu, myśli samobójcze, napady paniki, obsesje i kompulsje, a także objawy PTSD. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena psychiatryczna, w tym wykluczenie przyczyn organicznych, ocena nasilenia objawów za pomocą standaryzowanych skal oraz ryzyka samobójczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na dostosowanie dawki u osób starszych oraz ostrożność u kobiet w ciąży i karmiących piersią, gdzie decyzja o leczeniu powinna uwzględniać bilans korzyści i ryzyka.
agorafobia, anhedonia, atak paniki, chlorowodorek sertraliny, depresja nawracająca, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, farmakokinetyka leku, fobia społeczna, interakcja lekowa, lęk napadowy, myśli samobójcze, objawy somatyczne, ryzyko samobójcze, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, Skala Depresji Becka, skala depresji Hamiltona, terapia podtrzymująca, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego
Leksykon substancji czynnych
Wortioksetyna – Właściwości farmakodynamiczne

Wortioksetyna, substancja czynna leku Banavin, to multimodalny lek przeciwdepresyjny z grupy psychoanaleptyków (kod ATC: N06AX26), charakteryzujący się złożonym mechanizmem działania obejmującym antagonizm receptorów 5-HT3, 5-HT7 i 5-HT1D, częściowy agonizm 5-HT1B, agonizm 5-HT1A oraz hamowanie transportera serotoniny (5-HT). Badania PET wykazały zależną od dawki okupację transportera 5-HT w jądrach szwu: 5 mg/dobę – około 50%, 10 mg/dobę – około 65%, 20 mg/dobę – ponad 80%. Skuteczność w leczeniu dużego zaburzenia depresyjnego (MDD) potwierdzono w 12 badaniach kontrolowanych placebo, wykazując istotną poprawę w skali MADRS i HAM-D24, ze średnią różnicą względem placebo wynoszącą odpowiednio -2,3 (p=0,007) dla 5 mg, -3,6 (p<0,001) dla 10 mg i -4,6 punktów (p<0,001) dla 20 mg/dobę. Działanie przeciwdepresyjne utrzymuje się w długoterminowym zapobieganiu nawrotom, gdzie ryzyko nawrotu było dwukrotnie wyższe w grupie placebo (HR=2,0, p=0,004). Wortioksetyna wykazuje także korzystny wpływ na funkcje poznawcze, potwierdzony w testach DSST (różnice Δ od 1,75 do 4,26, p<0,05) oraz testach funkcjonalnych UPSA (wynik 8,0 vs 5,1 placebo, p=0,0003).
aktywność psychoruchowa, antagonista receptorów 5-HT3, duże zaburzenie depresyjne, dysfunkcja seksualna, funkcje poznawcze, inhibitor transportera serotoniny, modulacja neuroprzekaźnictwa, myśli samobójcze, objawy odstawienia, pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa, skala C-SSRS, skala depresji Hamiltona, skala depresji Montgomery-Åsberg, test DSST, transporter serotoniny, wortioksetyna, zapobieganie nawrotom
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluoxetin Polpharma 20 mg

Fluoksetyna, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, kod ATC: N06AB03), wykazuje wysoką selektywność działania z minimalnym powinowactwem do innych receptorów, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa. W leczeniu dużej depresji potwierdzono jej skuteczność w dawce 20 mg/dobę, z istotną poprawą w skali Hamiltona (HAM-D) oraz wyższym wskaźnikiem remisji w porównaniu z placebo. W zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych skuteczność wykazano w krótkoterminowych badaniach (<24 tyg.) przy dawce 20 mg/dobę, z wyższą odpowiedzią terapeutyczną przy dawkach 40-60 mg/dobę, choć brak jest dowodów na długoterminową skuteczność. W bulimii potwierdzono skuteczność dawki 60 mg/dobę w redukcji epizodów objadania się i wymiotów, natomiast w przedmiesiączkowych zaburzeniach dysforycznych (PMDD) fluoksetyna w dawce 20 mg/dobę (ciągłej lub fazowej) poprawiała objawy drażliwości, lęku i dysforii.
bulimia, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, epizod dużej depresji, faza lutealna, fluoksetyna, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, psychiatra dziecięcy, receptor adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, selektywne hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala depresji Hamiltona, skala oceny depresji wieku dziecięcego, skala ogólnego wrażenia poprawy klinicznej, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, żarłoczność psychiczna
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dulsevia 90 mg

Duloksetyna, substancja czynna preparatu Dulsevia, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SSNRI) o dodatkowym, słabym działaniu na wychwyt dopaminy, bez istotnego powinowactwa do receptorów histaminowych, dopaminergicznych, cholinergicznych i adrenergicznych. W badaniach przedklinicznych wykazano jej działanie przeciwbólowe, prawdopodobnie poprzez wzmacnianie zstępujących szlaków hamowania bólu w OUN. W leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych (DZD) u dorosłych, dawka 60 mg/dobę wykazała skuteczność w trzech randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach (n=3158, 1285 pacjento-lat), potwierdzoną oceną na 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D). Dawki 60-120 mg/dobę były skuteczne w pięciu z siedmiu badań. Duloksetyna istotnie zmniejszała ryzyko nawrotu depresji (17% vs. 29% placebo, p=0,004) oraz wydłużała okresy bezobjawowe w badaniu 52-tygodniowym (14,4% vs. 33,1% placebo, p<0,001). U pacjentów ≥65 lat potwierdzono skuteczność dawki 60 mg/dobę, jednak dane dotyczące 120 mg/dobę są ograniczone, co wymaga ostrożności.
ból neuropatyczny, ból zapalny, duże zaburzenie depresyjne, działanie przeciwbólowe, efekt farmakodynamiczny, hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, kwestionariusz oceny bólu, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawrót depresji, noradrenalina, ośrodkowy układ nerwowy, Pediatryczna Skala Oceny Lęku, serotonina, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej, zstępujące szlaki hamowania bólu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Duloxetine Medical Valley 120 mg

Duloksetyna, klasyfikowana pod kodem ATC N06AX21, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) i noradrenaliny (NA) z dodatkowymi, słabymi właściwościami hamowania wychwytu dopaminy. Nie wykazuje istotnego powinowactwa do receptorów histaminowych, dopaminergicznych, cholinergicznych ani adrenergicznych. W badaniach przedklinicznych wykazano, że duloksetyna zwiększa zewnątrzkomórkowe stężenia 5-HT i NA w mózgu, co przekłada się na normalizację progu bólowego i zmniejszenie nasilenia bólu neuropatycznego i zapalnego poprzez wzmacnianie zstępujących szlaków hamowania bólu w OUN. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów z dużymi zaburzeniami depresyjnymi potwierdzono skuteczność dawki 60 mg raz na dobę, z poprawą wyników w 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D) oraz istotnie większą liczbą pacjentów osiągających remisję i odpowiedź na leczenie w porównaniu z placebo. W profilaktyce nawrotów depresji dawka 60 mg/dobę wykazała istotną statystycznie przewagę nad placebo, zmniejszając częstość nawrotów z 29% do 17% w okresie 6 miesięcy. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) skuteczność i tolerancja dawki 60 mg/dobę były porównywalne do młodszych dorosłych, jednak dane dotyczące dawki 120 mg/dobę są ograniczone, co wymaga ostrożności klinicznej.
ból neuropatyczny, ból zapalny, duże zaburzenie depresyjne, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, kwestionariusz oceny bólu, lek przeciwdepresyjny, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawrót depresji, nawrót zaburzenia lękowego, neuropatia cukrzycowa, receptor histaminowy, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, skala PARS, skuteczność leku, szlaki hamowania bólu, tolerancja leku, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej
Leksykon substancji czynnych
Duloksetyna – Właściwości farmakodynamiczne

Duloksetyna jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym hamowaniem wychwytu dopaminy, co prowadzi do zwiększenia stężenia tych neuroprzekaźników w przestrzeni synaptycznej i wzmacnia zstępujące szlaki hamowania bólu w OUN. W badaniach klinicznych potwierdzono jej skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych (dawki 60-120 mg/dobę), gdzie znacząco redukuje objawy oceniane skalą HAM-D (17 punktów), zwiększa odsetek remisji i odpowiedzi na leczenie oraz zapobiega nawrotom depresji (częstość nawrotów 17% vs 29% placebo w 6-miesięcznym okresie). U pacjentów ≥65 lat dawka 60 mg/dobę wykazuje podobną skuteczność i tolerancję, jednak stosowanie dawki 120 mg/dobę wymaga ostrożności. Duloksetyna jest również efektywna w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych, potwierdzona w pięciu badaniach klinicznych, z poprawą w skali HAM-A i SDS oraz zapobieganiem nawrotom (częstość nawrotów 14% vs 42% placebo). W populacji starszych pacjentów (≥65 lat) skuteczność i bezpieczeństwo są porównywalne do młodszych dorosłych, z zaleceniem ostrożności przy dawce maksymalnej 120 mg/dobę.
ból neuropatyczny, ciężka depresja, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, działanie przeciwbólowe, efekt analgetyczny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, kwestionariusz oceny bólu, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawrót epizodu depresyjnego, neuropatia cukrzycowa, ośrodkowy układ nerwowy, receptory histaminowe, remisja choroby, Sheehan Disability Scale, skala depresji Hamiltona, skala Likerta, skala oceny lęku Hamiltona, wenlafaksyna, wychwyt dopaminy, zaburzenia lękowe uogólnione, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej, zstępujące szlaki hamowania bólu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dulsevia 30 mg

Duloksetyna, klasyfikowana jako lek przeciwdepresyjny z grupy psychoanaleptyków (kod ATC N06AX21), działa głównie jako inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) i noradrenaliny (NA), z dodatkowym, słabym hamowaniem wychwytu dopaminy. Nie wykazuje istotnego powinowactwa do receptorów histaminowych, dopaminergicznych, cholinergicznych ani adrenergicznych. W badaniach przedklinicznych potwierdzono jej zdolność do zwiększania zewnątrzkomórkowego stężenia 5-HT i NA oraz normalizacji progu bólowego w modelach bólu neuropatycznego i zapalnego, co wiąże się z aktywacją zstępujących szlaków hamowania bólu w OUN. W badaniach klinicznych u pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym (n=3158, 1285 pacjento-lat ekspozycji) stosowano dawki 60-120 mg/dobę, potwierdzając skuteczność leczenia mierzoną 17-punktową Skalą Depresji Hamiltona (HAM-D), ze znaczącym wzrostem odsetka odpowiedzi i remisji w porównaniu z placebo. Duloksetyna wykazała również skuteczność w zapobieganiu nawrotom depresji, z istotnym wydłużeniem okresu bezobjawowego (p<0,001) i redukcją częstości nawrotów do 14,4% vs 33,1% w grupie placebo w 52-tygodniowym badaniu.
duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, farmakodynamika, inhibitor zwrotnego wychwytu, kwestionariusz oceny bólu, mechanizm przeciwbólowy, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, neuropatia cukrzycowa, Skala Depresji Dziecięcej, skala depresji Hamiltona, skala Likerta, skala oceny lęku Hamiltona, skala oceny lęku u dzieci, skala sprawności życiowej Sheehan, skuteczność i bezpieczeństwo, tolerancja leku, zaburzenie lękowe uogólnione
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Seronil 20 mg

Fluoksetyna, substancja czynna leku Seronil (ATC: N06AB03), jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w dawce 20 mg/dobę (22,4 mg chlorowodorku fluoksetyny) w leczeniu epizodów dużej depresji u dorosłych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, bulimii nervosa, przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych (PMDD) oraz dużej depresji u dzieci i młodzieży powyżej 8 lat. Mechanizm działania opiera się na selektywnym hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny, bez istotnego powinowactwa do receptorów adrenergicznych, dopaminergicznych, histaminowych, muskarynowych czy GABA-ergicznych. W badaniach klinicznych fluoksetyna wykazała istotną statystycznie przewagę nad placebo, potwierdzoną wyższym wskaźnikiem odpowiedzi i remisji w skali Hamiltona (HAM-D) u dorosłych oraz redukcją punktacji w skalach CSRS-R i CGI-I u populacji pediatrycznej. W zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych skuteczność obserwowano już przy dawce 20 mg/dobę, a wyższe dawki (40-60 mg/dobę) korelowały z większym wskaźnikiem odpowiedzi klinicznej. W bulimii nervosa stosowano dawkę 60 mg/dobę, co skutkowało redukcją epizodów objadania się i zachowań kompensacyjnych.
bulimia nervosa, chlorowodorek fluoksetyny, doustny środek antykoncepcyjny, epizod dużej depresji, faza lutealna, fluoksetyna, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, psychiatra dziecięcy, receptor adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala depresji Hamiltona, skala nasilenia objawów codziennych, skala oceny depresji wieku dziecięcego, skala ogólnego wrażenia poprawy klinicznej, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, żarłoczność psychiczna
Leksykon chorób i schorzeń
Cyklotymia (zaburzenie cyklotymiczne) – Diagnostyka i diagnoza

Cyklotymia to przewlekłe zaburzenie nastroju, klasyfikowane w DSM-5 jako łagodniejsza forma zaburzenia dwubiegunowego, charakteryzujące się licznymi okresami objawów hipomaniakalnych i depresyjnych, które nie spełniają pełnych kryteriów epizodów maniakalnych, hipomaniakalnych lub dużej depresji. Objawy muszą utrzymywać się przez co najmniej 2 lata u dorosłych (1 rok u dzieci i młodzieży) i być obecne przez co najmniej połowę tego czasu, bez przerw dłuższych niż 2 miesiące. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, wykluczeniu innych zaburzeń psychicznych i medycznych (np. nadczynności tarczycy), a także na stosowaniu narzędzi takich jak HCL-32, MOODS-SR czy skale depresji Becka i Hamiltona. Cyklotymia dotyka około 0,4-1% populacji, z równym rozkładem między płciami, i jest często niedodiagnozowana ze względu na subtelny przebieg i nakładanie się objawów z innymi zaburzeniami, w tym zaburzeniami osobowości i lękowymi.
badanie stanu psychicznego, błędna diagnoza, choroba afektywna dwubiegunowa typu I, cyklotymia, DSM-5, duża depresja, duży epizod depresyjny, dysregulacja afektywna, dziennik nastrojów, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, ICD-10, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niestabilność nastroju, ocena kliniczna, osobowość borderline, osobowość chwiejna emocjonalnie, reaktywność emocjonalna, Skala Depresji Becka, skala depresji Hamiltona, temperament cyklotymiczny, terapia poznawczo-behawioralna, wywiad kliniczny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie depresyjne nawracające, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie schizoafektywne, zaburzenie schizofreniformiczne, zaburzenie urojeniowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dutilox 60 mg

Duloksetyna jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) i noradrenaliny (NA) z dodatkowym, słabym działaniem na wychwyt dopaminy, bez istotnego powinowactwa do receptorów histaminowych, dopaminergicznych, cholinergicznych i adrenergicznych. W badaniach przedklinicznych wykazano, że duloksetyna zwiększa zewnątrzkomórkowe stężenia 5-HT i NA w mózgu, co przekłada się na normalizację progu bólowego w modelach bólu neuropatycznego i zapalnego. Mechanizm przeciwbólowy polega na wzmacnianiu zstępujących szlaków hamowania bólu w OUN. W badaniach klinicznych u dorosłych z dużymi zaburzeniami depresyjnymi (N=3158, dawka 60 mg/d) wykazano istotną poprawę w skali HAM-D17 oraz wyższy odsetek remisji i odpowiedzi na leczenie w porównaniu z placebo. Duloksetyna skutecznie zapobiega nawrotom depresji, wydłużając okres bezobjawowy (p<0,001) i zmniejszając częstość nawrotów do 14% vs. 33,1% placebo w 52-tygodniowym badaniu. U pacjentów ≥65 lat potwierdzono skuteczność dawki 60 mg/d, jednak zaleca się ostrożność przy dawce 120 mg/d ze względu na ograniczone dane.
ból neuropatyczny, ciężka depresja, dawka leku, duże zaburzenie depresyjne, działanie niepożądane, inhibitor zwrotnego wychwytu, kontrola placebo, kwestionariusz oceny bólu, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawrót depresji, neuropatia cukrzycowa, obwodowa neuropatia cukrzycowa, ośrodkowy układ nerwowy, Pediatryczna Skala Oceny Lęku, receptor histaminowy, serotonina i noradrenalina, Skala Depresji Dziecięcej, skala depresji Hamiltona, skala Likerta, skala niepełnosprawności Sheehana, skala oceny lęku Hamiltona, szlak hamowania bólu, wychwyt dopaminy, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze
Leksykon substancji czynnych
Agomelatyna – Właściwości farmakodynamiczne

Agomelatyna wykazuje unikalny mechanizm działania jako agonista receptorów melatonergicznych MT1 i MT2 oraz antagonista receptorów serotoninowych 5-HT2C, bez wpływu na wychwyt monoamin czy powinowactwa do receptorów adrenergicznych, histaminergicznych, cholinergicznych, dopaminergicznych i benzodiazepinowych. W badaniach przedklinicznych i klinicznych potwierdzono jej zdolność do przywracania rytmu okołodobowego, zwiększania uwalniania noradrenaliny i dopaminy w korze czołowej oraz działania przeciwdepresyjnego w modelach zwierzęcych i u ludzi. W badaniach klinicznych na 7 900 pacjentach z dużym epizodem depresyjnym agomelatyna w dawce 25-50 mg wykazała istotną skuteczność w 6 z 10 badań kontrolowanych placebo, ze znaczącą poprawą w skali HAM-D-17. Ponadto, agomelatyna wykazała przewagę w zapobieganiu nawrotom depresji (22% vs 47% nawrotów dla placebo, p=0,0001) oraz korzystny profil bezpieczeństwa, w tym brak wpływu na funkcje seksualne, ciśnienie krwi i częstość akcji serca oraz brak zespołu odstawienia i potencjału uzależniającego.
agonista receptorów melatonergicznych, antagonista receptorów serotoninowych, ciśnienie krwi, desynchronizacja rytmu okołodobowego, duloksetyna, duży epizod depresyjny, dysfagia, działanie przeciwdepresyjne, escitalopram, faza REM, fluoksetyna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, paroksetyna, potencjał uzależniający, receptor adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, rytm okołodobowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sen wolnofalowy, sertralina, skala depresji Hamiltona, skala HAM-D-17, stężenie serotoniny, uwalnianie dopaminy, uwalnianie noradrenaliny, wenlafaksyna, wychwyt monoamin, zaburzenie depresyjne, zaburzenie funkcji seksualnych, zapobieganie nawrotom, zespół odstawienia
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dulofor 30 mg

Duloksetyna, będąca inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, wykazuje skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu neuropatycznego, w tym neuropatii cukrzycowej. W dawkach 60-120 mg/dobę potwierdzono jej działanie w licznych badaniach klinicznych, gdzie istotnie poprawiała wyniki w Skali Depresji Hamiltona (HAM-D) oraz Skali Oceny Lęku Hamiltona (HAM-A). W badaniach nad zapobieganiem nawrotom depresji i lęku wykazano statystycznie istotną przewagę duloksetyny nad placebo, z częstością nawrotów odpowiednio 17% vs 29% (depresja) oraz 14% vs 42% (lęk) w okresie 6-miesięcznym. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) skuteczność i tolerancja były porównywalne do młodszych dorosłych, choć zaleca się ostrożność przy dawce maksymalnej 120 mg/dobę. W neuropatii cukrzycowej, w dawkach 60 mg raz lub dwa razy na dobę, duloksetyna znacząco zmniejszała ból, mierzonego 11-punktową skalą Likerta, z około 65% pacjentów osiągających redukcję bólu o ≥30% i 50% pacjentów z redukcją ≥50% w porównaniu do 40% i 26% w grupie placebo. Efekt przeciwbólowy pojawiał się często już w pierwszym tygodniu terapii, a brak poprawy po 60 dniach wskazywał na niskie prawdopodobieństwo późniejszej odpowiedzi.
ból neuropatyczny, ciężka depresja, duże zaburzenie depresyjne, działanie przeciwbólowe, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nasilenie bólu, nawrót depresji, noradrenalina, obwodowa neuropatia cukrzycowa, ośrodkowy układ nerwowy, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, skala depresji Hamiltona, skala Likerta, skala oceny lęku Hamiltona, skala oceny lęku u dzieci, skrócony kwestionariusz oceny bólu, szlak hamowania bólu, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej, zwrotny wychwyt dopaminy
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dulxetenon 60 mg

Duloksetyna, klasyfikowana jako lek przeciwdepresyjny z grupy inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (ATC: N06AX21), wykazuje skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu neuropatycznego, w tym neuropatii cukrzycowej. Mechanizm działania opiera się na zwiększeniu zewnątrzkomórkowego stężenia 5-HT i NA oraz wzmacnianiu zstępujących szlaków hamowania bólu w OUN. W badaniach klinicznych z udziałem 3158 pacjentów z dużą depresją, dawka 60 mg raz na dobę wykazała istotną poprawę w 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D), z wyższym odsetkiem odpowiedzi i remisji w porównaniu do placebo. W profilaktyce nawrotów depresji, stosowanie duloksetyny 60 mg/dobę przez 6 miesięcy zmniejszyło częstość nawrotów z 29% do 17% (p=0,004). U pacjentów geriatrycznych (≥65 lat) potwierdzono skuteczność i tolerancję dawki 60 mg, jednak dane dotyczące dawki 120 mg są ograniczone, co wymaga ostrożności. W leczeniu zaburzeń lękowych uogólnionych, duloksetyna w dawkach 60-120 mg/dobę wykazała przewagę nad placebo w skali HAM-A oraz Sheehan Disability Scale, a także skuteczność porównywalną z wenlafaksyną. W profilaktyce nawrotów lęku, 6-miesięczne stosowanie duloksetyny zmniejszyło częstość nawrotów z 42% do 14% (p<0,001).
ból neuropatyczny, ból zapalny, ciężka depresja, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, fluoksetyna, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, kwestionariusz oceny bólu, nawrót depresji, neuropatia cukrzycowa, ośrodkowy układ nerwowy, skala depresji Hamiltona, skala niepełnosprawności Sheehana, skala oceny lęku Hamiltona, skala oceny lęku u dzieci, wenlafaksyna, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej
Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie adaptacyjne – Diagnostyka i diagnoza

Zaburzenie adaptacyjne to często diagnozowane zaburzenie psychiczne charakteryzujące się nieprawidłową reakcją emocjonalną lub behawioralną na identyfikowalny stresor, pojawiającą się w ciągu 3 miesięcy od jego wystąpienia. Kryteria diagnostyczne DSM-5 obejmują istotny klinicznie dystres nieproporcjonalny do stresora oraz upośledzenie funkcjonowania społecznego lub zawodowego, przy wykluczeniu innych zaburzeń psychicznych i normalnej reakcji żałoby. ICD-11 podkreśla dwa główne symptomy: zaabsorbowanie stresorem oraz niepowodzenie w przystosowaniu się, prowadzące do znaczącego upośledzenia funkcjonowania. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, uwzględniającym kontekst kulturowy i społeczne uwarunkowania, oraz różnicowaniu z zaburzeniami depresyjnymi, lękowymi, PTSD, zaburzeniami osobowości i reakcją żałoby. Wyróżnia się postaci ostre (<6 miesięcy) i przewlekłe (≥6 miesięcy). Brak jest specyficznych narzędzi diagnostycznych, co utrudnia obiektywną ocenę i wymaga dużej uwagi klinicznej.
biomarker, diagnoza różnicowa, DSM-5, dystres, dystymia, farmakoterapia, ICD-11, interwencja psychospołeczna, ocena psychiatryczna, ostre zaburzenie stresowe, regresja rozwojowa, SCID, Skala Depresji Becka, skala depresji Hamiltona, stresor, telemedycyna, terapia poznawczo-behawioralna, wywiad kliniczny, zaburzenie adaptacyjne, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie osobowości, zaburzenie stresowe pourazowe, zaburzenie związane z używaniem substancji
Leksykon chorób i schorzeń
Depresja psychotyczna – Patofizjologia i mechanizm

Depresja psychotyczna stanowi podtyp dużego zaburzenia depresyjnego (MDD), charakteryzujący się współwystępowaniem ciężkiej depresji oraz objawów psychozy, takich jak urojenia i halucynacje, dotykając około 14,7-18,5% pacjentów z ciężką depresją. Patogeneza tego zaburzenia jest wieloczynnikowa, obejmując czynniki genetyczne (dziedziczność na poziomie 39%, loci ryzyka m.in. 1q42, 22q11, 19p13), dysregulację osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA) z hiperkortyzolemią i nieprawidłową supresją deksametazonem, a także zaburzenia neuroprzekaźnictwa serotoninergicznego i dopaminergicznego. Zmiany strukturalne w mózgu obejmują zmniejszenie objętości hipokampa, ciała migdałowatego oraz grubości kory w sieciach wyspowo-limbicznych i czołowo-ciemieniowych. Ponadto, podwyższone poziomy TSH oraz zaburzenia metabolizmu lipidów (całkowity cholesterol) korelują z nasileniem objawów psychotycznych u młodych dorosłych pacjentów z MDD. Receptory sigma-1 odgrywają istotną rolę w patofizjologii i odpowiedzi na leczenie, zwłaszcza w kontekście stosowania fluwoksaminy i leków przeciwpsychotycznych.
choroba afektywna dwubiegunowa, ciało migdałowate, cytokina prozapalna, depresja psychotyczna, duże zaburzenie depresyjne, elektrowstrząsy, hiperkortyzolemia, hipokamp, hipoteza neurotroficzna, ideacja paranoidalna, łączność funkcjonalna, objawy schizotypowe, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, płyn mózgowo-rdzeniowy, receptor glikokortykoidowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sieć czołowo-ciemieniowa, skala depresji Hamiltona, układ limbiczny, zaburzenie równowagi serotoniny, zaburzenie schizoafektywne, zaburzenie somatyczne
Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe zaburzenie depresyjne – Diagnostyka i diagnoza

Przewlekłe zaburzenie depresyjne (PDD), zgodnie z DSM-5-TR, charakteryzuje się obniżonym nastrojem utrzymującym się przez co najmniej 2 lata u dorosłych (1 rok u dzieci i młodzieży) oraz obecnością minimum 2 z 6 objawów: zaburzenia apetytu, snu, energii, niskiej samooceny, trudności w koncentracji i poczucia beznadziejności. Diagnoza wymaga ciągłości objawów bez przerw dłuższych niż 2 miesiące, wykluczenia epizodów maniakalnych, zaburzeń psychotycznych, substancji lub innych stanów medycznych. PDD może współwystępować z dużym zaburzeniem depresyjnym (MDD), co wymaga odrębnej diagnozy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie psychiatrycznym, ocenie funkcjonowania oraz wykluczeniu innych zaburzeń, w tym dwubiegunowych, cyklotymicznych, psychotycznych i somatycznych. W diagnostyce pomocne są narzędzia przesiewowe, takie jak PHQ-9, BDI, QIDS, Skala Hamiltona oraz specyficzny Przesiewacz Depresji Przewlekłej (PDS), jednak nie zastępują one pełnej oceny klinicznej.
anemia, badanie funkcji tarczycy, bezsenność, choroba współistniejąca, duża depresja, duże zaburzenie depresyjne, dystymia, epizod dużej depresji, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, inhibitor MAO, Kwestionariusz Zdrowia Pacjenta, lek przeciwdepresyjny, morfologia krwi, myśl samobójcza, nadmierna senność, niedoczynność tarczycy, obniżony nastrój, podwójna depresja, przewlekłe zaburzenie depresyjne, Skala Depresji Becka, skala depresji Hamiltona, SNRI, spektrum schizofrenii, SSRI, terapia interpersonalna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychodynamiczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie cyklotymiczne, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie osobowości, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie schizoafektywne
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Duloxetine Medical Valley 90 mg

Duloksetyna, będąca inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (5-HT i NA), wykazuje skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych oraz zaburzeń lękowych uogólnionych. W badaniach klinicznych z udziałem 3158 pacjentów z dużą depresją, stosowanie dawki 60 mg raz na dobę potwierdziło istotną poprawę w 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D), z większym odsetkiem odpowiedzi i remisji w porównaniu do placebo. W profilaktyce nawrotów, 6-miesięczne leczenie duloksetyną zmniejszyło częstość nawrotów z 29% do 17%. U pacjentów z zaburzeniami lękowymi uogólnionymi, dawki 60-120 mg/dobę również wykazały przewagę nad placebo w skali HAM-A oraz Sheehan Disability Scale (SDS), z redukcją nawrotów z 42% do 14%. U osób w podeszłym wieku (≥65 lat) skuteczność i tolerancja dawki 60 mg były porównywalne do młodszych dorosłych, jednak zaleca się ostrożność przy dawce 120 mg ze względu na ograniczone dane.
ból neuropatyczny, ból zapalny, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, inhibitor wychwytu serotoniny i noradrenaliny, kwestionariusz oceny bólu, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawrót depresji, obwodowa neuropatia cukrzycowa, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny, remisja choroby, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, skala PARS, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej, zstępujący szlak hamowania bólu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Banavin 10 mg

Banavin, zawierający bromowodorek wortioksetyny (5-20 mg/dobę), jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy psychoanaleptyków (kod ATC: N06AX26), działającym poprzez modulację receptorów serotoninergicznych (antagonizm 5-HT3, 5-HT7, 5-HT1D; częściowy agonizm 5-HT1B; agonizm 5-HT1A) oraz inhibicję transportera serotoniny (5-HT). Zajęcie transportera 5-HT w jądrach szwu wynosi około 50% przy dawce 5 mg, 65% przy 10 mg i ponad 80% przy 20 mg/dobę. Skuteczność w leczeniu dużego zaburzenia depresyjnego (MDD) potwierdzono w 9 z 12 badań kontrolowanych placebo, wykazując istotne klinicznie różnice w skali MADRS (np. -4,6 punktów przy 20 mg/dobę, p<0,001) oraz wyższy odsetek odpowiedzi (46-49% vs. 34% placebo, p<0,01). Wortioksetyna poprawia także funkcje poznawcze (test DSST: Δ od 1,75 do 4,26, p<0,05) i wykazuje przewagę nad agomelatyną w badaniu 12-tygodniowym. Utrzymanie efektu przeciwdepresyjnego potwierdzono w badaniu zapobiegania nawrotom, gdzie ryzyko nawrotu było dwukrotnie wyższe w grupie placebo (HR=2,0, p=0,004).
bromowodorek wortioksetyny, duże zaburzenie depresyjne, dysfunkcja seksualna, działanie anksjolityczne, funkcje poznawcze, myśli samobójcze, objawy lękowe, odstęp QT, pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa, receptor 5-HT1A, receptor 5-HT3, receptory serotoninergiczne, skala C-SSRS, skala depresji Hamiltona, skala depresji Montgomery-Åsberg, skala oceny depresji u dzieci, test DSST, test UPSA, transporter serotoniny, zapobieganie nawrotom
Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia nastroju – Diagnostyka i diagnoza

Zaburzenia nastroju, obejmujące głównie dużą depresję (MDD) oraz chorobę afektywną dwubiegunową (ChAD), charakteryzują się istotnymi zaburzeniami emocjonalnymi wpływającymi na funkcjonowanie pacjenta. Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5 i ICD-11, wymagających obecności określonych objawów przez minimum 2 tygodnie (depresja) lub 7 dni (mania). W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć schorzenia somatyczne (np. choroby tarczycy), zaburzenia wywołane substancjami psychoaktywnymi oraz inne zaburzenia psychiczne. Do oceny nasilenia depresji stosuje się m.in. skale HAM-D (wynik >20 wskazuje na konieczność leczenia), MADRS (0-6 nastrój prawidłowy, >34 ciężka depresja) oraz PHQ-9, natomiast do oceny manii używa się YMRS (13-25 umiarkowana mania, 38-60 ciężka mania). Kwestionariusz MDQ służy do przesiewu ChAD, z czułością 73% i swoistością 90% przy wyniku ≥7.
anhedonia, badanie fizykalne, badanie funkcji nerek, badanie funkcji tarczycy, badanie laboratoryjne, bezsenność, biomarker, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba neurologiczna, choroba somatyczna, choroba tarczycy, cyfrowy biomarker, depresja, DSM-5, duża depresja, dystymia, elektroencefalografia, elektrokardiogram, elektrolity, epizod depresyjny, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, glukoza na czczo, ICD-11, Kwestionariusz Zaburzeń Nastroju, lek przeciwdepresyjny, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, rezonans magnetyczny, skala depresji Hamiltona, skala depresji Montgomery-Åsberg, spowolnienie psychoruchowe, stabilizator nastroju, wywiad psychiatryczny, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie osobowości, zaburzenie schizoafektywne
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Banavin 20 mg

Banavin (wortioksetyna) to lek przeciwdepresyjny z grupy psychoanaleptyków (kod ATC: N06AX26), działający poprzez wielokierunkową modulację receptorów serotoninergicznych (antagonista 5-HT3, 5-HT7, 5-HT1D; częściowy agonista 5-HT1B; agonista 5-HT1A) oraz hamowanie transportera serotoniny (5-HT). Badania PET wykazały, że dawki 5, 10 i 20 mg/dobę powodują odpowiednio około 50%, 65% i ponad 80% zajęcia transportera 5-HT w jądrach szwu. Skuteczność w leczeniu dużego zaburzenia depresyjnego (MDD) potwierdzono w 12 krótkoterminowych badaniach kontrolowanych placebo (≤12 tygodni) z udziałem ponad 3700 pacjentów, wykazując istotną poprawę w skalach MADRS i HAM-D24, ze średnią różnicą względem placebo od -2,3 do -4,6 punktów (p≤0,007) dla dawek 5-20 mg/dobę. W badaniu porównawczym z agomelatyną wortioksetyna (10-20 mg/dobę) wykazała wyższą skuteczność, a w badaniu zapobiegania nawrotom utrzymanie efektu przeciwdepresyjnego potwierdzono przez co najmniej 24 tygodnie (p=0,004, HR=2,0). Skuteczność potwierdzono także u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz w podgrupach z ciężką depresją (MADRS ≥30) i nasilonym lękiem (HAM-A ≥20).
agomelatyna, agonista receptora, antagonista receptora, cytalopram, częściowy agonista receptora, depresja z objawami lękowymi, duże zaburzenie depresyjne, escytalopram, fluoksetyna, funkcja poznawcza, funkcja seksualna, inhibitor transportera, lek przeciwdepresyjny, modulacja neuroprzekaźnictwa, objawy depresji, paroksetyna, pozytonowa emisyjna tomografia komputerowa, psychoanaleptyk, sertralina, skala C-SSRS, skala depresji Hamiltona, skala depresji Montgomery-Åsberg, skala oceny depresji u dzieci, Skala Ogólnego Wrażenia Klinicznego, SSRI, test DSST, test UPSA, transporter serotoniny, wortioksetyna
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dulxetenon 90 mg

Duloksetyna, dostępna w dawkach 90 mg i 120 mg jako chlorowodorek w kapsułkach dojelitowych, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym słabym działaniem na wychwyt dopaminy. W leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych u dorosłych, dawka 60 mg/dobę wykazała skuteczność w trzech randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach, a dawki 60-120 mg potwierdziły skuteczność w pięciu z siedmiu badań. Poprawa oceniana za pomocą 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D) była istotna statystycznie, podobnie jak wyższy odsetek odpowiedzi i remisji w porównaniu z placebo. W badaniach profilaktyki nawrotów, stosowanie duloksetyny 60 mg/dobę przez 6 miesięcy zmniejszyło częstość nawrotów z 29% do 17% (p=0,004), a w 52-tygodniowym badaniu u pacjentów z nawracającym dużym zaburzeniem depresyjnym odsetek nawrotów wyniósł 14,4% w grupie leczonej duloksetyną vs 33,1% w grupie placebo (p<0,001). U osób starszych (≥65 lat) potwierdzono skuteczność dawki 60 mg/dobę, jednak zaleca się ostrożność przy dawce 120 mg/dobę ze względu na ograniczone dane.
duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, działanie niepożądane, fibromialgia, inhibitor zwrotnego wychwytu, kwestionariusz oceny bólu, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawrót depresji, noradrenalina, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, serotonina, Sheehan Disability Scale, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – AuroDulox 60 mg

Duloksetyna, klasyfikowana jako lek przeciwdepresyjny z grupy „Inne leki przeciwdepresyjne” (kod ATC: N06AX21), działa głównie poprzez hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) i noradrenaliny (NA), z dodatkowym, słabym wpływem na wychwyt dopaminy. Mechanizm ten zwiększa zewnątrzkomórkowe stężenia tych neuroprzekaźników w mózgu, co przekłada się na skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych oraz bólu neuropatycznego. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów z dużą depresją, stosowanie duloksetyny w dawce 60 mg raz na dobę wykazało istotną poprawę w 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D), zarówno w zakresie objawów emocjonalnych, jak i somatycznych. Ponadto, terapia duloksetyną znacząco zmniejszała ryzyko nawrotu depresji, z częstością nawrotów 17% w grupie leczonej w porównaniu do 29% w grupie placebo w okresie 6 miesięcy. Podobne korzyści obserwowano w długoterminowym badaniu 52-tygodniowym, gdzie odsetek nawrotów wyniósł odpowiednio 14,4% vs 33,1% (p<0,001). Skuteczność i tolerancja u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) były porównywalne z młodszymi dorosłymi, choć zaleca się ostrożność przy dawkach powyżej 60 mg/dobę ze względu na ograniczone dane.
ból neuropatyczny, duże zaburzenie depresyjne, działanie hamujące, działanie przeciwbólowe, hamowanie wychwytu zwrotnego, kwestionariusz oceny bólu, nawrót depresji, neuropatia cukrzycowa, noradrenalina, ośrodkowy układ nerwowy, ostry epizod, serotonina, Sheehan Disability Scale, Skala Depresji Dziecięcej, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, skala oceny lęku u dzieci, wychwyt dopaminy, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowania samobójcze
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dutilox 30 mg

Duloksetyna, lek z grupy innych przeciwdepresyjnych (ATC: N06AX21), działa głównie poprzez hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny (5-HT) i noradrenaliny (NA), z dodatkowym, słabym wpływem na wychwyt dopaminy. W badaniach przedklinicznych wykazano jej działanie przeciwbólowe w modelach bólu neuropatycznego i zapalnego, prawdopodobnie poprzez wzmacnianie zstępujących szlaków hamowania bólu w OUN. W leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych skuteczność potwierdzono w badaniach obejmujących 3158 pacjentów, gdzie dawka 60 mg/dobę wykazała istotną poprawę w 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D), a dawki 60-120 mg/dobę potwierdzono w 5 z 7 badań kontrolowanych placebo. Duloksetyna istotnie zmniejszała ryzyko nawrotu depresji (17% vs 29% placebo w 6-miesięcznym okresie) oraz wydłużała okres bezobjawowy w badaniu 52-tygodniowym (14,4% vs 33,1% placebo, p<0,001). U pacjentów ≥65 lat wykazano podobną skuteczność i tolerancję przy dawce 60 mg/dobę, jednak stosowanie 120 mg wymaga ostrożności.
ból neuropatyczny, dopamina, duże zaburzenie depresyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, lek przeciwdepresyjny, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawracające duże zaburzenie depresyjne, nawrót depresji, nawrót zaburzenia lękowego, neuropatia cukrzycowa, obwodowa neuropatia cukrzycowa, odpowiedź terapeutyczna, ośrodkowy układ nerwowy, receptor cholinergiczny, receptor histaminowy, remisja choroby, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, skala sprawności życiowej Sheehan, wenlafaksyna, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej, zstępujący szlak hamowania bólu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluoxetine Aurovitas 20 mg

Fluoksetyna, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, kod ATC: N06AB03), wykazuje potwierdzoną skuteczność w leczeniu dużych epizodów depresyjnych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, bulimii oraz przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych (PMDD). Mechanizm działania opiera się na selektywnym hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny w OUN, przy minimalnym powinowactwie do innych receptorów neuronalnych, co korzystnie wpływa na profil działań niepożądanych. W badaniach klinicznych fluoksetyna w dawkach 20-60 mg/dobę wykazała istotną poprawę objawów depresji (mierzoną skalą HAM-D), OCD oraz bulimii, przy czym w ciężkiej depresji nie zaobserwowano istotnej korzyści z dawek wyższych niż zalecane. W PMDD stosowano zarówno ciągłe, jak i przerywane dawkowanie 20 mg/dobę, uzyskując poprawę objawów, choć brak jest jednoznacznych danych dotyczących optymalnej długości terapii.
bulimia, dawkowanie ciągłe, dawkowanie przerywane, duża depresja, duży epizod depresyjny, faza lutealna, fluoksetyna, hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, krzywa odpowiedzi na dawkę, napad żarłoczności, ośrodkowy układ nerwowy, prowokowanie wymiotów, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, receptor adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor GABA, receptor histaminergiczny H1, receptor muskarynowy, receptor neuronalny, receptor serotoninergiczny, remisja objawów depresyjnych, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skala depresji Hamiltona, skala oceny depresji wieku dziecięcego, skala ogólnego wrażenia poprawy klinicznej, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne