ataksja optyczna
Ataksja optyczna jest rzadkim zaburzeniem neurologicznym, charakteryzującym się trudnościami w precyzyjnym sięganiu po obiekty pod kontrolą wzroku. Pacjenci z tym schorzeniem wykazują niecelność ruchów kończyn górnych, szczególnie gdy działają poza centralnym polem widzenia.
To zaburzenie związane jest z uszkodzeniem szlaku grzbietowego układu wzrokowego lub połączeń pomiędzy korą wzrokową a korą ciemieniową. Najczęstszymi przyczynami są udary mózgu, urazy głowy, guzy mózgu lub choroby neurodegeneracyjne. Ataksja optyczna może występować obustronnie lub jednostronnie, zależnie od lokalizacji uszkodzenia.
W diagnostyce ataksji optycznej kluczowe jest badanie neurologiczne z dokładną oceną koordynacji wzrokowo-ruchowej, badanie obrazowe mózgu (MRI) oraz testy neuropsychologiczne. Terapia koncentruje się głównie na rehabilitacji neuropsychologicznej i fizjoterapii ukierunkowanej na poprawę koordynacji ruchowo-wzrokowej oraz adaptację do deficytów.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Atrofia korowa tylna (PCA) to rzadkie, postępujące schorzenie neurodegeneracyjne, które przede wszystkim dotyka kory potylicznej i ciemieniowej, prowadząc do zaburzeń funkcji wzrokowo-przestrzennych, praksji i umiejętności piśmienniczych, przy względnym zachowaniu pamięci i funkcji językowych. PCA jest najczęściej związana z patologią choroby Alzheimera (ponad 80% przypadków), jednak różni się od typowej AD lokalizacją i rozkładem zmian neurodegeneracyjnych – dominują zmiany w tylnej części mózgu, szczególnie w płatach potylicznym, ciemieniowym i skroniowym, co potwierdzają badania MRI i PET. Charakterystyczne dla PCA są obniżone poziomy amyloidu-β (Aβ42) oraz podwyższone poziomy całkowitego tau (T-tau) i fosforylowanego tau (P-tau181) w płynie mózgowo-rdzeniowym, a także zwiększona gęstość płytek amyloidowych i splątków neurofibrylarnych w obszarach potyliczno-ciemieniowych. Mutacje genetyczne, m.in. w PSEN1, PSEN2, PRNP, MAPT i GRN, mogą predysponować do rozwoju PCA, a nowo opisana mutacja I211M w PSEN1 wpływa na funkcję kompleksu γ-sekretazy, co może mieć znaczenie patogenetyczne.
agnozja palców, agnozja wzrokowa, agrafia, akalkulia, angiografia optycznej koherentnej tomografii, ataksja optyczna, atrofia korowa, atrofia korowa tylna, białko prionowe, białko tau, biomarkery płynu mózgowo-rdzeniowego, choroba Creutzfeldta-Jakoba, choroba prionowa, dystonia, hipometabolizm, kryteria diagnostyczne, mioklonie, mutacja genetyczna, otępienie z ciałami Lewy’ego, parkinsonizm, płat ciemieniowy, płat potyliczny, płat skroniowy, płytka amyloidowa, presenilina 1, presenilina 2, schorzenie neurodegeneracyjne, splątki neurofibrylarne, zanik mózgu, zespół Balinta, zespół Bensona, zespół Gerstmanna, zespół kliniczny, zespół korowo-podstawny, złogi amyloidu, zwyrodnienie korowo-podstawne -
Leksykon chorób i schorzeń
Atrofia korowa tylna (PCA, Posterior Cortical Atrophy) to rzadki, neurodegeneracyjny zespół, będący wariantem choroby Alzheimera, charakteryzujący się postępującym zanikiem neuronów w tylnej części kory mózgowej, głównie w płatach potylicznych i ciemieniowych. W przeciwieństwie do klasycznej choroby Alzheimera, w PCA dominują wczesne zaburzenia wzrokowo-przestrzenne i wzrokowo-percepcyjne, takie jak symultanagnozja, apraksja, aleksja, agnozja wzrokowa i prozopagnozja, przy względnie zachowanej pamięci. Średni wiek zachorowania wynosi około 59 lat, a czas przeżycia od pojawienia się pierwszych objawów to 10-12 lat. Diagnostyka jest utrudniona ze względu na początkowe objawy przypominające problemy okulistyczne lub psychiatryczne, a okres od symptomów do diagnozy wynosi średnio 3-4 lata. Neuroobrazowanie wykazuje hipometabolizm i zanik w obustronnych płatach ciemieniowych i potylicznych, z większą objętością prawego hipokampa w porównaniu do typowej choroby Alzheimera. W około 75% przypadków stwierdza się patologię charakterystyczną dla choroby Alzheimera, z przewagą patologii tau w tylnych obszarach mózgu.
agnozja palców, agnozja wzrokowa, agrafia, akalkulia, apraksja, ataksja optyczna, atrofia korowa tylna, choroba Alzheimera, choroba Creutzfeldta-Jakoba, funkcjonalna ślepota, halucynacja wzrokowa, hipometabolizm, mioklonia, napad padaczkowy, otępienie z ciałkami Lewy’ego, patologia tau, zaburzenie widzenia, zaburzenie wzrokowo-przestrzenne, zanik korowy, zespół Balinta, zespół Bensona, zespół Gerstmanna, zespół korowo-podstawny, zespół neurodegeneracyjny, zwyrodnienie korowo-podstawne -
Leksykon chorób i schorzeń
Atrofia korowa tylna (PCA) to rzadki, postępujący zespół neurodegeneracyjny, charakteryzujący się dominującymi zaburzeniami wzrokowo-przestrzennymi przy względnie zachowanej pamięci we wczesnych stadiach. Leczenie farmakologiczne PCA opiera się głównie na stosowaniu inhibitorów cholinesterazy (donepezil, rywastygmina, galantamina) oraz memantyny, choć dowody na ich skuteczność są ograniczone i pochodzą głównie z badań nad chorobą Alzheimera. Nowe terapie modyfikujące przebieg choroby, takie jak przeciwciała monoklonalne przeciw beta-amyloidowi (lekanemab, adukanumab), mogą potencjalnie znaleźć zastosowanie u pacjentów z PCA o etiologii alzheimerowskiej, jednak dotychczas byli oni wykluczani z większości badań klinicznych. W przypadkach PCA związanej z otępieniem z ciałami Lewy’ego stosuje się lewodopę w celu łagodzenia objawów ruchowych.
acetylocholina, antagonista receptora NMDA, ataksja optyczna, atrofia korowa tylna, beta-amyloid, chiropraktyka, choroba Alzheimera, donepezil, fizjoterapia, funkcja wykonawcza, galantamina, halucynacje wzrokowe, inhibitor cholinesterazy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, lewodopa, logopedia, memantyna, otępienie z ciałami Lewy’ego, proces neurodegeneracyjny, przeciwciało monoklonalne, rehabilitacja poznawcza, rywastygmina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia modyfikująca przebieg choroby, terapia poznawczo-behawioralna, terapia zajęciowa, zaburzenie wzrokowo-przestrzenne, zespół neurodegeneracyjny
