leki cytotoksyczne
Leki cytotoksyczne to substancje, które mają zdolność do niszczenia komórek, szczególnie tych szybko dzielących się. Stanowią one podstawową grupę farmaceutyków stosowanych w chemioterapii nowotworów złośliwych. Mechanizm ich działania opiera się na ingerowaniu w procesy podziału komórkowego poprzez uszkadzanie DNA, hamowanie syntezy kwasów nukleinowych lub blokowanie białek niezbędnych do proliferacji komórek.
W praktyce klinicznej wyróżnia się kilka głównych grup leków cytotoksycznych: leki alkilujące (np. cyklofosfamid), antymetabolity (np. metotreksat, 5-fluorouracyl), inhibitory topoizomerazy (np. doksorubicyna), alkaloidy roślinne (np. winkrystyna, paklitaksel) oraz związki platyny (np. cisplatyna). Każda z tych grup charakteryzuje się odmiennym mechanizmem działania i profilem toksyczności.
Stosowanie leków cytotoksycznych wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, wynikającymi z ich nieselektywnego działania na wszystkie szybko dzielące się komórki organizmu. Najczęstsze objawy uboczne obejmują mielosupresję (prowadzącą do leukopenii, trombocytopenii i anemii), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), wypadanie włosów, uszkodzenie śluzówek oraz zwiększoną podatność na infekcje. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do kardiotoksyczności, neurotoksyczności, nefrotoksyczności oraz wtórnych nowotworów.
W nowoczesnej onkologii leki cytotoksyczne są często stosowane w terapii skojarzonej z innymi metodami leczenia, takimi jak terapie celowane, immunoterapia, radioterapia czy leczenie chirurgiczne. Takie podejście pozwala na zwiększenie skuteczności terapii przeciwnowotworowej przy jednoczesnym zmniejszeniu dawek poszczególnych leków, co może ograniczyć nasilenie działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Tamoksyfen – Interakcje
Tamoksyfen, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z inhibitorami CYP2D6 (paroksetyna, fluoksetyna, chinidyna, cynakalcet, bupropion), które obniżają stężenie aktywnego metabolitu endoksyfenu o 65-75%, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapii. Należy unikać jednoczesnego stosowania tamoksyfenu z silnymi inhibitorami CYP2D6. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, mogą obniżać stężenie tamoksyfenu w surowicy, choć kliniczne znaczenie tego efektu jest niejednoznaczne. Współistniejące leczenie lekami przeciwzakrzepowymi z grupy pochodnych kumaryny wymaga ścisłej kontroli parametrów krzepnięcia ze względu na ryzyko wydłużenia czasu protrombinowego i zaburzeń hemostazy. Ponadto, inhibitory agregacji płytek oraz leki cytotoksyczne zwiększają ryzyko krwawień i powikłań zakrzepowo-zatorowych, co wymaga monitorowania i rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej.
aminoglutetimid, anastrozol, bromokryptyna, bupropion, chinidyna, cyklofosfamid, cynakalcet, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, endoksyfen, fluoksetyna, inhibitor aromatazy, inhibitory agregacji płytek, inhibitory CYP2D6, interakcje farmakokinetyczne, leki cytotoksyczne, leki przeciwzakrzepowe, małopłytkowość, N-demetylotamoksyfen, paroksetyna, pochodne kumaryny, powikłania zatorowo-zakrzepowe, preparaty hormonalne, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rak piersi, ryfampicyna, selektywny modulator receptora estrogenowego, SSRI, uszkodzenie wątroby, zaburzenia krzepnięcia, zawroty głowy, zespół zakrzepowo-zatorowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amsidyl 75 mg/1,5 ml
Amsidyl (amsakryna) jest lekiem cytostatycznym stosowanym wyłącznie przez doświadczonych onkologów lub pod ich nadzorem, w terapii skojarzonej z innymi cytotoksynami. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest skorygowanie stężenia potasu w surowicy do wartości >4 mEq/l. Standardowa dawka w jednym cyklu wynosi 300-650 mg/m² powierzchni ciała, podawana w dawkach podzielonych przez 3-7 dni, z maksymalną dawką całkowitą 750 mg/m². W fazie konsolidacji stosuje się dawki porównywalne lub nieco mniejsze niż w fazie indukcji. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek lub wątroby zaleca się redukcję dawki początkowej o 20-30%, z dalszym dostosowaniem w zależności od toksyczności klinicznej. Lek nie jest zarejestrowany do stosowania u dzieci i młodzieży, a dane dotyczące wpływu wieku na farmakokinetykę i tolerancję są ograniczone.
amsakryna, cytostatyki, EKG, farmakokinetyka, faza podtrzymująca, indukcja remisji, infuzja dożylna, jony chlorkowe, konsolidacja remisji, leki cytotoksyczne, masa erytrocytarna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezgodność farmaceutyczna, parametry laboratoryjne, płytki krwi, potas w surowicy, roztwór glukozy, toksyczność kliniczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Detimedac 500 mg
Dakarbazyna (Detimedac 500 mg lub 1000 mg) wymaga ścisłego nadzoru specjalisty onkologa ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zaburzeń czynności wątroby i szpiku kostnego. Monitorowanie obejmuje ocenę wielkości wątroby (klinicznie i obrazowo), regularne oznaczanie enzymów wątrobowych i bilirubiny oraz kontrolę morfologii krwi, ze szczególnym uwzględnieniem granulocytów kwasochłonnych, leukopenii, niedokrwistości i małopłytkowości. W przypadku objawów dysfunkcji wątroby lub nerek konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii. Wystąpienie choroby wenookluzyjnej wątroby stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do dalszego leczenia. Wczesne zastosowanie wysokich dawek kortykosteroidów (np. hydrokortyzon 300 mg/dobę) oraz ewentualne leczenie fibrynolityczne może być korzystne w powikłaniach wątrobowych.
choroba wenookluzyjna wątroby, dakarbazyna, działanie genotoksyczne, enzymy wątrobowe, fenytoina, granulocyty kwasochłonne, hemopoeza, immunosupresja, kortykosteroidy, leki cytotoksyczne, leki fibrynolityczne, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, morfologia krwi, nadwrażliwość, niedokrwistość, niedrożność żył wątrobowych, onkolog, parametry biochemiczne, szczepionki atenuowane, szpik kostny, tkankowy aktywator plazminogenu, toksyczność hematologiczna, wynaczynienie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Bortezomib Glenmark 1 mg
Bortezomib Glenmark to lek cytotoksyczny dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, zawierający 1 mg bortezomibu w każdej fiolce. Preparat wymaga rozpuszczenia w 1 ml roztworu chlorku sodu 0,9% przed podaniem dożylnym. Roztwór powinien być bezbarwny, przezroczysty, o pH 4-7, a jego stabilność chemiczna i fizyczna utrzymuje się do 8 godzin w temperaturze 25°C i 60% wilgotności względnej, pod warunkiem przechowywania w ciemności. Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy stosować natychmiast po przygotowaniu lub przechowywać maksymalnie 24 godziny w 2-8°C, jeśli przygotowanie odbyło się w kontrolowanych warunkach aseptycznych. Produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku i nie wolno go podawać drogą dooponową ze względu na ryzyko zgonów.
Przygotowanie leku wymaga zachowania ścisłej aseptyki oraz stosowania środków ochrony osobistej, takich jak rękawiczki i odzież ochronna, ze względu na cytotoksyczny charakter bortezomibu. Produkt nie zawiera substancji konserwujących, dlatego kontrola wizualna roztworu pod kątem obecności cząstek stałych lub zmiany zabarwienia jest obligatoryjna przed podaniem. Fiolka o objętości nominalnej 6 ml jest zamknięta korkiem bromobutylowym i zabezpieczona nakładką typu flip-off. Nie należy mieszać Bortezomibu Glenmark z innymi lekami poza roztworem chlorku sodu 0,9%. Niewykorzystane resztki leku należy utylizować zgodnie z przepisami dotyczącymi odpadów cytotoksycznych.
bortezomib, chlorek sodu, fiolka szklana, korek bromobutylowy, lek cytotoksyczny, leki cytotoksyczne, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, ocena mikrobiologiczna, okres ważności leku, podanie dooponowe, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, stabilność chemiczna i fizyczna, substancja konserwująca, technika aseptyczna, warunki aseptyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Febuxostat Laboratorios Liconsa 120 mg
Febuxostat Laboratorios Liconsa jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 120 mg febuksostatu (w formie półwodnej). W leczeniu dny moczanowej zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 80 mg doustnie raz na dobę, niezależnie od posiłku. Po 2-4 tygodniach, jeśli stężenie kwasu moczowego w surowicy przekracza 6 mg/dl (357 µmol/l), dawkę można zwiększyć do 120 mg raz na dobę. Efekt terapeutyczny jest szybki, umożliwiając kontrolę poziomu kwasu moczowego już po 2 tygodniach. Celem leczenia jest utrzymanie stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl (357 µmol/l). Profilaktyka przeciw zaostrzeniom dny powinna trwać co najmniej 6 miesięcy. W przypadku zespołu rozpadu guza stosuje się dawkę 120 mg raz na dobę, rozpoczynając terapię 2 dni przed chemioterapią i kontynuując przez minimum 7 dni, z możliwością wydłużenia do 9 dni w zależności od przebiegu leczenia.
cel terapeutyczny, chemioterapia, ciężkie zaburzenie nerek, ciężkie zaburzenie wątroby, dna moczanowa, febuksostat, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, kwas moczowy w surowicy, łagodne zaburzenie wątroby, leki cytotoksyczne, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaostrzenie dny moczanowej, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Febuxostat MSN 120 mg
Febuxostat MSN w dawce początkowej 80 mg raz na dobę jest wskazany w leczeniu dny moczanowej, z możliwością zwiększenia dawki do 120 mg raz na dobę, jeśli po 2-4 tygodniach stężenie kwasu moczowego w surowicy przekracza 6 mg/dl (357 μmol/l). Lek można podawać niezależnie od posiłków, a skuteczność terapii ocenia się już po 2 tygodniach. Profilaktyka przeciw zaostrzeniom dny powinna być kontynuowana przez minimum 6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. W przypadku zespołu rozpadu guza (TLS) zalecana dawka wynosi 120 mg raz na dobę, rozpoczynając terapię 2 dni przed chemioterapią i kontynuując przez 7-9 dni, w zależności od przebiegu leczenia. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥30 ml/min).
- Leksykon leków
Interakcje leku – Tlen medyczny skroplony SIAD 99,5 %
Tlen medyczny skroplony wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza przy stosowaniu w wysokich stężeniach. Najważniejsze klinicznie są synergistyczne działania toksyczne na tkankę płucną w połączeniu z lekami takimi jak bleomycyna i nitrofurantoina, które mogą prowadzić do nasilenia włóknienia płuc oraz zwiększonego ryzyka niewydolności oddechowej. Zaleca się stosowanie najniższego skutecznego stężenia tlenu oraz ścisłe monitorowanie funkcji oddechowych u pacjentów leczonych tymi lekami. Ponadto, reakcje chemiczne tlenu z tlenkiem azotu (NO) prowadzą do powstawania drażniących dróg oddechowych tlenków azotu (NO2 i NOx), co wymaga monitorowania stężenia NO2 podczas jednoczesnej terapii.
amiodaron, antybiotyk, bleomycyna, ciśnienie cząstkowe dwutlenku węgla, cytostatyk, drogi oddechowe, dwutlenek azotu, funkcja oddechowa, gazometria, hiperkapnia, leki cytotoksyczne, leki przeciwbakteryjne, niewydolność oddechowa, nitrofurantoina, ośrodkowy układ nerwowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, tlen medyczny skroplony, tlenek azotu, tlenki azotu, tlenoterapia wysokimi stężeniami, toksyczność płucna, układ oddechowy, uszkodzenie płuc, włóknienie płuc, zakażenie układu moczowego, zapalenie płuc - Leksykon leków
Interakcje leku – Aromek 2,5 mg
Letrozol, stosowany w dawce 2,5 mg (preparat Aromek), wykazuje ograniczoną liczbę udokumentowanych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z cymetydyną oraz warfaryną, co jest istotne dla pacjentek przyjmujących doustne antykoagulanty z grupy antagonistów witaminy K, przy czym zaleca się standardowe monitorowanie INR. Letrozol jest inhibitorem izoenzymu CYP2A6 oraz słabym inhibitorem CYP2C19, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez te enzymy. Brak jest danych klinicznych dotyczących interakcji letrozolu z innymi lekami przeciwnowotworowymi, dlatego decyzje terapeutyczne w takich przypadkach powinny być podejmowane indywidualnie, z uwzględnieniem potencjalnego ryzyka i korzyści terapii skojarzonej.
antagoniści witaminy K, cymetydyna, CYP2A6, CYP2C19, cytochrom P-450, doustne antykoagulanty, działania niepożądane, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, leki cytotoksyczne, leki przeciwnowotworowe, letrozol, menopauza, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wąski przedział terapeutyczny, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxaliplatin Kabi 5 mg/ml
Badania przedkliniczne oksaliplatyny przeprowadzone na myszach, szczurach, psach i małpach wykazały wielonarządową toksyczność, obejmującą mielosupresję szpiku kostnego, zmiany w przewodzie pokarmowym, nefrotoksyczność, neurotoksyczność oraz wpływ na układ rozrodczy samców. Szczególną uwagę zwrócono na kardiotoksyczność obserwowaną wyłącznie u psów, manifestującą się zaburzeniami elektrofizjologicznymi prowadzącymi do migotania komór przy dawce 150 mg/m² pc., co jest gatunkowo swoiste i nie przekłada się na ryzyko u ludzi. Mechanizm ostrej neurotoksyczności wiąże się z interakcją oksaliplatyny z kanałami sodowymi zależnymi od potencjału błonowego, co tłumaczy występowanie neuropatii obwodowej u pacjentów. W testach in vitro wykazano działanie mutagenne i klastogenne oksaliplatyny, typowe dla cytostatyków uszkadzających DNA, co sugeruje potencjalny, choć nieformalnie potwierdzony, rakotwórczy charakter leku.
cytostatyk, działanie kancerogenne, kanały sodowe, kardiotoksyczność, klastogenność, leki cytotoksyczne, mielosupresja, migotanie komór, mutagenność, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, oksaliplatyna, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, szpik kostny, toksyczność zarodkowo-płodowa, uszkodzenie DNA, zaburzenia czucia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prohidna 120 mg
Prohidna (febuksostat) stosowany jest doustnie w leczeniu dny moczanowej oraz zespołu rozpadu guza (TLS). W dnie moczanowej dawka początkowa wynosi 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 120 mg po 2-4 tygodniach, jeśli stężenie kwasu moczowego w surowicy przekracza 6 mg/dl (357 µmol/l). Celem terapii jest utrzymanie stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl. Profilaktyka przeciw zaostrzeniom dny powinna być prowadzona przez co najmniej 6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. W TLS zalecana dawka to 120 mg raz na dobę, rozpoczynana 2 dni przed chemioterapią i kontynuowana przez 7-9 dni, w zależności od czasu trwania terapii cytotoksycznej i oceny klinicznej. Preparat można podawać niezależnie od posiłków, o dowolnej porze dnia.
chemioterapia, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dna moczanowa, febuksostat, klirens kreatyniny, kwas moczowy w surowicy, łagodne zaburzenia czynności nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, leki cytotoksyczne, profilaktyka zaostrzeń dny moczanowej, Prohidna, skala Childa-Pugha, stężenie kwasu moczowego, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bendamustine Glenmark 2,5 mg/ml
Bendamustyna chlorowodorku (Bendamustine Glenmark 2,5 mg/ml) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ciężką niewydolnością wątroby (bilirubina >3,0 mg/dl), żółtaczką, ciężkimi zaburzeniami czynności szpiku (leukocyty <3000/μl, płytki <75000/μl), aktywnymi zakażeniami z leukopenią oraz u osób po dużych zabiegach chirurgicznych w ciągu ostatnich 30 dni. Szczególnie istotne jest unikanie stosowania bendamustyny u pacjentów szczepionych przeciw żółtej febrze ze względu na ryzyko ciężkich infekcji wirusowych. Ponadto lek nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią z powodu ryzyka przenikania do mleka i działań niepożądanych u dziecka.
W przypadkach parametrów laboratoryjnych zbliżonych do granicznych wartości przeciwwskazań (leukocyty nieznacznie >3000/μl, płytki >75000/μl, bilirubina <3,0 mg/dl) konieczne jest indywidualne rozważenie korzyści i ryzyka oraz ścisłe monitorowanie pacjenta. Należy zachować ostrożność u chorych z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby i szpiku, niedawnymi infekcjami oraz chorobami układu sercowo-naczyniowego. Zaleca się unikanie szczepień żywymi atenuowanymi drobnoustrojami podczas terapii i przez 6 miesięcy po jej zakończeniu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny unikać ciąży podczas leczenia, a mężczyźni powinni powstrzymać się od poczęcia dziecka w trakcie terapii i przez 6 miesięcy po jej zakończeniu, z uwagi na ryzyko nieodwracalnej niepłodności. Przed terapią warto rozważyć konsultację w zakresie zabezpieczenia płodności.
aktywne zakażenie, bendamustyny chlorowodorek, bilirubina, choroby układu sercowo-naczyniowego, ciężka niewydolność wątroby, krew obwodowa, leki cytotoksyczne, leukopenia, liczba leukocytów, mielosupresja, nadwrażliwość, niepłodność, pancytopenia, parametry laboratoryjne, płytki krwi, stężenie bilirubiny, szczepienie przeciw żółtej febrze, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zaburzenia czynności wątroby, żółtaczka, żywe atenuowane drobnoustroje, żywe atenuowane wirusy - Leksykon substancji czynnych
Kryzantaspaza – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Kryzantaspaza (Crisantaspase Porton Biopharma) to L-asparaginaza pochodząca z Erwinia chrysanthemi, dostępna w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji o mocy 10 000 IU. Ze względu na ograniczone dane dotyczące wpływu leku na płodność u kobiet i mężczyzn, stosowanie u pacjentów planujących potomstwo wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka. Produkt nie jest zalecany u mężczyzn planujących spłodzenie potomstwa bez stosowania skutecznej antykoncepcji, chyba że istnieją wyraźne wskazania kliniczne. W przypadku kobiet w ciąży brak jest wystarczających danych klinicznych, a badania na modelach zwierzęcych wykazały potencjał teratogenny L-asparaginazy, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku w ciąży i u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących antykoncepcji, z wyjątkiem sytuacji, gdy korzyści terapeutyczne przewyższają ryzyko dla płodu.
chemioterapia skojarzona, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, Erwinia chrysanthemi, karmienie piersią, kryzantaspaza, L-asparaginaza, laktacja, leczenie skojarzone, lek cytotoksyczny, leki cytotoksyczne, model zwierzęcy, przenikanie do mleka kobiecego, roztwór do wstrzykiwań, schemat wielolekowy, wady rozwojowe płodu - Leksykon substancji czynnych
Tiotepa – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tiotepa, substancja czynna leku Thiotepa Fresenius Kabi, charakteryzuje się wysokim potencjałem mielosupresyjnym, prowadzącym do ciężkiej granulocytopenii, trombocytopenii i niedokrwistości. Zaleca się codzienne monitorowanie morfologii krwi, w tym liczby krwinek białych i płytek, podczas terapii oraz przez minimum 30 dni po przeszczepie. Wsparcie hematologiczne obejmuje przetoczenia płytek i erytrocytów oraz stosowanie czynników wzrostu, np. G-CSF. Ze względu na ryzyko neutropenii konieczne jest rozważenie profilaktyki lub leczenia przeciwzakaźnego (antybiotyki, leki przeciwgrzybicze i przeciwwirusowe). Tiotepa jest metabolizowana w wątrobie, dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza ciężką niewydolnością, wskazane jest regularne monitorowanie aminotransferaz, fosfatazy zasadowej oraz bilirubiny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów po radioterapii, przeszczepie komórek macierzystych, z chorobami serca i nerek, a także u osób z wcześniejszym napromienianiem OUN ze względu na ryzyko encefalopatii i choroby zarostowej żył wątrobowych.
choroba zarostowa żył wątrobowych, działanie mutagenne, encefalopatia, G-CSF, inhibitor CYP, kriokonserwacja nasienia, krwinki białe i płytki krwi, lek przeciwgrzybiczny, leki cytotoksyczne, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, nowotwór wtórny, szczepionka atenuowana, tiotepa, toksyczność płucna, transfuzja płytek krwi, zaburzenia hematologiczne, związek alkilujący - Leksykon leków
Skład i postać leku – Oxaliplatin Kalceks 5 mg/ml
Oxaliplatin Kalceks to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający oksaliplatynę w stężeniu 5 mg/mL, dostępny w fiolkach o pojemnościach 10 mL (50 mg), 20 mL (100 mg) oraz 40 mL (200 mg). Produkt jest klarownym, bezbarwnym roztworem o pH 4,0-7,0, rozcieńczanym wyłącznie roztworem glukozy 5% do stężeń 0,2-0,7 mg/mL (stabilność wykazana do 2,0 mg/mL). Oksaliplatyna podawana jest dożylnie w infuzji trwającej 2-6 godzin, bez konieczności wcześniejszego nawodnienia. Współpodawanie z kwasem folinowym wymaga infuzji równoległej z użyciem łącznika typu Y, bez mieszania w tym samym worku, a podanie 5-fluorouracylu musi nastąpić po zakończeniu infuzji oksaliplatyny i przepłukaniu zestawu infuzyjnego. Produkt nie może być rozcieńczany roztworami zawierającymi jony chlorkowe ani mieszać z lekami o odczynie zasadowym, w tym z 5-fluorouracylem i preparatami kwasu folinowego zawierającymi trometamol.
5-fluorouracyl, fluoropirymidyny, folinian disodu, folinian wapnia, infuzja dożylna, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kwas folinowy, leki cytotoksyczne, odczyn zasadowy, odpady cytotoksyczne, okres ważności leku, oksaliplatyna, pH roztworu, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, stabilność chemiczna leku, warunki aseptyczne, właściwości cytotoksyczne, żyła główna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Febuxostat Aurovitas 120 mg
Febuxostat Aurovitas jest wskazany w leczeniu dny moczanowej oraz zespołu rozpadu guza (TLS). W dnie moczanowej standardowa dawka wynosi 80 mg raz na dobę, doustnie, niezależnie od posiłku, z możliwością zwiększenia do 120 mg po 2-4 tygodniach, jeśli stężenie kwasu moczowego w surowicy przekracza 6 mg/dl (357 μmol/l). Profilaktyka zaostrzeń dny powinna trwać co najmniej 6 miesięcy. W TLS zalecana dawka to 120 mg raz na dobę, rozpoczynana 2 dni przed chemioterapią i kontynuowana przez minimum 7 dni, z możliwością przedłużenia do 9 dni w zależności od czasu trwania terapii i oceny klinicznej. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki. Brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz u dzieci poniżej 18 roku życia.
badanie kliniczne fazy III, chemioterapia, diagnoza medyczna, dna moczanowa, febuksostat, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, kwas moczowy w surowicy, leki cytotoksyczne, profilaktyka przeciw zaostrzeniom, stężenie kwasu moczowego, tabletka powlekana, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaostrzenie dny moczanowej, zespół rozpadu guza