ciężkie zaburzenie nerek

Ciężkie zaburzenie nerek, określane także jako ciężka niewydolność nerek, to stan kliniczny charakteryzujący się znacznym upośledzeniem funkcji filtracyjnej, wydzielniczej i endokrynnej nerek. W medycynie uznaje się, że ciężkie zaburzenie występuje, gdy współczynnik filtracji kłębuszkowej (eGFR) spada poniżej 30 ml/min/1,73 m² (stadium 4) lub poniżej 15 ml/min/1,73 m² (stadium 5, schyłkowa niewydolność nerek).

Pacjenci z ciężkim zaburzeniem nerek wymagają szczególnej opieki medycznej ze względu na liczne powikłania, takie jak zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, kwasica metaboliczna, niedokrwistość, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia mineralizacji kości oraz zwiększone ryzyko chorób sercowo-naczyniowych. W stadium schyłkowym niezbędne jest rozpoczęcie leczenia nerkozastępczego (dializa) lub kwalifikacja do przeszczepu nerki.

Diagnostyka ciężkiego zaburzenia nerek obejmuje określenie eGFR, monitorowanie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, badanie składu elektrolitowego surowicy, gazometrię oraz ocenę parametrów gospodarki wapniowo-fosforanowej. Leczenie farmakologiczne musi uwzględniać modyfikację dawek wielu leków ze względu na ich zmienioną farmakokinetykę oraz ryzyko nefrotoksyczności.

W praktyce klinicznej istotne jest również różnicowanie ciężkiego zaburzenia nerek na ostre uszkodzenie nerek (AKI), które może być potencjalnie odwracalne, oraz przewlekłą chorobę nerek (PChN), która charakteryzuje się postępującym i nieodwracalnym pogorszeniem funkcji narządu. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia ma kluczowe znaczenie dla rokowania pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl