zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I (CHAD I) to poważne zaburzenie psychiczne charakteryzujące się występowaniem pełnoobjawowych epizodów maniakalnych, którym mogą towarzyszyć epizody depresji. Stanowi najcięższą postać choroby afektywnej dwubiegunowej, wyraźnie różniącą się od typu II obecnością manii, a nie tylko hipomanii.

Epizody maniakalne w CHAD I cechują się wzmożonym nastrojem, nadmierną energią, zmniejszoną potrzebą snu, przyspieszonym tokiem myślenia, podwyższoną samooceną oraz często podejmowaniem ryzykownych zachowań. Nasilenie objawów jest na tyle poważne, że zwykle wymaga hospitalizacji w celu ochrony pacjenta i otoczenia.

Leczenie CHAD I opiera się na farmakoterapii z wykorzystaniem leków normotymicznych (stabilizatorów nastroju), takich jak lit, walproiniany czy lamotrygina, często w połączeniu z lekami przeciwpsychotycznymi drugiej generacji. Psychoedukacja, psychoterapia oraz interwencje psychospołeczne stanowią istotne uzupełnienie leczenia farmakologicznego, poprawiając współpracę w leczeniu i funkcjonowanie psychospołeczne pacjentów.

W przeciwieństwie do typu II, CHAD I wiąże się z większym ryzykiem hospitalizacji, zachowań samobójczych oraz zaburzeń funkcjonowania społecznego i zawodowego. Choroba ma charakter przewlekły, wymagający długoterminowego leczenia podtrzymującego w celu zapobiegania nawrotom i stabilizacji stanu pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl