zakażenie oporne

Zakażenie oporne to stan kliniczny, w którym drobnoustroje wywołujące infekcję wykazują oporność na jeden lub więcej leków przeciwdrobnoustrojowych, które zazwyczaj byłyby skuteczne w ich zwalczaniu. Ten rodzaj zakażenia stanowi poważne wyzwanie terapeutyczne i istotny problem zdrowia publicznego na całym świecie.

Oporność drobnoustrojów może dotyczyć bakterii (np. MRSA – metycylinooporne szczepy Staphylococcus aureus, VRE – enterokoki oporne na wankomycynę, czy bakterie wytwarzające ESBL – beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania), wirusów (np. HIV oporny na leki antyretrowirusowe), grzybów (np. Candida oporna na flukonazol) oraz pasożytów (np. Plasmodium falciparum oporny na chlorochinę).

Główne mechanizmy oporności obejmują: enzymatyczną inaktywację leku, modyfikację miejsca docelowego działania leku, zmniejszenie przepuszczalności błony komórkowej, aktywne usuwanie leku z komórki (pompy efflux) oraz alternatywne szlaki metaboliczne. Czynniki sprzyjające powstawaniu oporności to przede wszystkim niewłaściwe stosowanie antybiotyków, nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych, nadużywanie antybiotyków w hodowli zwierząt oraz nieodpowiednia kontrola zakażeń w placówkach opieki zdrowotnej.

Diagnostyka zakażeń opornych opiera się na badaniach mikrobiologicznych z oznaczeniem lekowrażliwości, a także na metodach molekularnych wykrywających geny oporności. Leczenie wymaga często zastosowania antybiotyków o szerokim spektrum działania, kombinacji leków lub preparatów ostatniej szansy, co wiąże się z wyższymi kosztami terapii i większym ryzykiem działań niepożądanych.

Zapobieganie rozprzestrzenianiu się zakażeń opornych obejmuje racjonalną antybiotykoterapię, skuteczną kontrolę zakażeń, izolację pacjentów z zakażeniami opornymi, higienę rąk personelu medycznego oraz edukację społeczeństwa dotyczącą odpowiedzialnego stosowania antybiotyków.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl