wahania skuteczności lewodopy

Wahania skuteczności lewodopy (ang. wearing-off phenomenon) stanowią poważny problem terapeutyczny w leczeniu choroby Parkinsona. Zjawisko to pojawia się zwykle po kilku latach stosowania lewodopy i charakteryzuje się skróceniem czasu działania pojedynczej dawki leku.

Mechanizm wahań skuteczności lewodopy wiąże się z postępującą degeneracją neuronów dopaminergicznych oraz zmniejszeniem zdolności mózgu do magazynowania i buforowania dopaminy. W miarę progresji choroby, efekt terapeutyczny leku staje się coraz bardziej zależny od jego stężenia we krwi, a czas działania pojedynczej dawki ulega skróceniu.

Klinicznie wahania skuteczności manifestują się jako naprzemienne występowanie okresów dobrej kontroli objawów motorycznych (faza „on”) oraz okresów, gdy objawy parkinsonowskie nasilają się przed przyjęciem kolejnej dawki leku (faza „off”). Pacjenci doświadczają pogorszenia sprawności ruchowej, nasilenia drżenia, sztywności i spowolnienia.

W terapii wahań skuteczności lewodopy stosuje się kilka strategii: modyfikację schematu dawkowania (częstsze podawanie mniejszych dawek), dodanie inhibitorów COMT (entakapon, opikapon), inhibitorów MAO-B (rasagilina, selegilina), stosowanie preparatów o przedłużonym uwalnianiu lub terapię infuzyjną (Duodopa). W zaawansowanych przypadkach rozważa się głęboką stymulację mózgu (DBS).

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl