inhibitor MAO-B

Inhibitory MAO-B (monoaminooksydazy typu B) to grupa leków wykorzystywanych głównie w leczeniu choroby Parkinsona oraz niektórych zaburzeń depresyjnych. Ich działanie polega na hamowaniu enzymu MAO-B, który rozkłada neuroprzekaźniki, takie jak dopamina, w ośrodkowym układzie nerwowym.

W przeciwieństwie do nieselektywnych inhibitorów MAO, leki selektywnie blokujące MAO-B (np. selegilina, rasagilina, safinamid) nie wymagają ścisłych ograniczeń dietetycznych, ponieważ w dawkach terapeutycznych nie hamują istotnie MAO-A, odpowiedzialnej za metabolizm tyraminy. Dzięki temu ryzyko przełomu nadciśnieniowego związanego z interakcją z pokarmami bogatymi w tyraminę jest znacznie mniejsze.

Inhibitory MAO-B są stosowane zarówno w monoterapii wczesnych stadiów choroby Parkinsona, jak i jako terapia dodana do lewodopy w bardziej zaawansowanych stadiach. Działają neuroprotekcyjnie poprzez zmniejszenie stresu oksydacyjnego i zmniejszają fluktuacje poziomu dopaminy, co przekłada się na poprawę kontroli objawów motorycznych i wydłużenie efektywnego czasu działania lewodopy.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Selegilina – Właściwości farmakokinetyczne

Selegilina jest lipofilnym, lekko zasadowym inhibitorem MAO-B o szybkim wchłanianiu po podaniu doustnym, osiągającym maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-0,75 godziny. Biodostępność wynosi około 10%, jednak przyjmowanie leku z posiłkiem zwiększa ją 3-4 krotnie. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~500 l po dawce 10 mg i.v.) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (75-85%). Selegilina ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie i jelicie, prowadząc do powstania trzech głównych metabolitów: N-demetyloselegiliny (aktywny inhibitor MAO-B), L-metamfetaminy oraz L-amfetaminy. Stężenia metabolitów w osoczu są 4-20 razy wyższe niż macierzystej substancji, a ich okresy półtrwania wynoszą odpowiednio 2,1 h (N-demetyloselegilina), 17,7 h (L-metamfetamina) i 20,5 h (L-amfetamina). Całkowity klirens selegiliny wynosi około 240 l/h, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (z moczem) oraz w 15% z kałem.
aktywność enzymatyczna, białka osocza, biodostępność, dystrybucja leku, hamowanie MAO-B, inhibitor MAO-B, klirens, L-amfetamina, L-metamfetamina, metabolity leku, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetyloselegilina, nieodwracalne zahamowanie enzymu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przewód pokarmowy, stężenie terapeutyczne, związek lipofilny
Leksykon leków
Interakcje leku – Ralago 1 mg

Rasagilina, jako selektywny inhibitor MAO-B, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii choroby Parkinsona. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie rasagiliny z innymi inhibitorami MAO, w tym preparatami ziołowymi zawierającymi dziurawiec, ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Ponadto, stosowanie rasagiliny z opioidami takimi jak petydyna, meperydyna, tramadol, metadon czy propoksyfen może wywołać zagrażający życiu zespół serotoninowy, objawiający się pobudzeniem, splątaniem, sztywnością mięśni, gorączką i drgawkami klonicznymi. Wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania leków przeciwdepresyjnych z grup SSRI, SNRI, trój- i czteropierścieniowych, zwłaszcza fluoksetyny i fluwoksaminy, ze względu na ryzyko nasilenia działań serotoninergicznych. W badaniach klinicznych dopuszczalne było stosowanie wybranych leków przeciwdepresyjnych w ograniczonych dawkach: amitryptylina ≤50 mg/dobę, trazodon ≤100 mg/dobę, citalopram ≤20 mg/dobę, sertralina ≤100 mg/dobę oraz paroksetyna ≤30 mg/dobę.
amitryptylina, choroba Parkinsona, citalopram, cyprofloksacyna, cytochrom P450, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, dekstrometorfan, działanie addycyjne, dziurawiec zwyczajny, efedryna, entakapon, fluoksetyna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, lek sympatykomimetyczny, lewodopa, meperydyna, metadon, nagłe zasypianie, opioidowy lek przeciwbólowy, paroksetyna, petydyna, propoksyfen, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, senność, sertralina, SNRI, SSRI, teofilina, tramadol, trazodon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyramina, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Segan 5 mg

Selegilina chlorowodorek, substancja czynna preparatu Segan 5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w czasie 0,5-0,75 godziny. Biodostępność leku wynosi około 10%, jednak wzrasta 3-4-krotnie przy podaniu z pokarmem, co ma istotne znaczenie przy ustalaniu dawkowania. Selegilina jest lipofilna i lekko zasadowa, co umożliwia jej efektywną dystrybucję do tkanek, w tym do mózgu, gdzie działa jako nieodwracalny inhibitor MAO-B. Wiązanie z białkami osocza wynosi 75-85%, wpływając na farmakokinetykę leku. Po podaniu doustnym selegilina ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w jelicie i wątrobie, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu N-demetyloselegiliny oraz lewoskrętnych izomerów amfetaminy i metamfetaminy, których stężenia w osoczu są 4-20-krotnie wyższe niż stężenie leku macierzystego.
biodostępność, biodostępność leku, hamowanie MAO-B, inhibitor MAO-B, klirens, lewoskrętny izomer amfetaminy, lipofilność, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetyloselegilina, okres półtrwania, pochodna amfetaminy, selegilina chlorowodorek, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie wątrobowo-jelitowe
Leksykon substancji czynnych
Terbinafina – Interakcje

Terbinafina, stosowana doustnie, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne związane z metabolizmem przez układ cytochromu P450, zwłaszcza izoenzymy CYP2C9, CYP3A4 oraz CYP2D6. Leki takie jak cymetydyna zmniejszają klirens terbinafiny o 33%, a flukonazol i ketokonazol zwiększają jej Cmax o 52% i AUC o 69%, co wymaga dostosowania dawki. Ryfampicyna indukuje metabolizm terbinafiny, podwajając jej klirens i obniżając stężenie w osoczu. Terbinafina hamuje CYP2D6, co prowadzi do zwiększenia stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, m.in. trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (zmniejszenie klirensu dezypraminy o 82%), beta-adrenolityków, SSRI, leków przeciwarytmicznych (klasy 1A, 1B, 1C) oraz inhibitorów MAO-B. Wartości te wskazują na wysokie ryzyko kliniczne interakcji, szczególnie przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym. Terbinafina zwiększa także klirens cyklosporyny o 15%, co może wymagać monitorowania stężenia tego leku. W przypadku stosowania miejscowego terbinafiny ryzyko interakcji jest minimalne ze względu na niskie wchłanianie ogólnoustrojowe.
beta-adrenolityk, cytochrom P450, dekstrometorfan, depresja OUN, doustny środek antykoncepcyjny, fenotyp metaboliczny, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, inhibitor MAO-B, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2D6, klirens osoczowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm terbinafiny, parametr farmakokinetyczny, reakcja disulfiramopodobna, SSRI, substancja czynna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Genoptim 20 mg

Escitalopram Genoptim, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając przerwy 14 dni po MAO i 7 dni po escytalopramie. Podobne przeciwwskazania dotyczą moklobemidu i linezolidu. Leki wydłużające odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, antybiotyki jak sparfloksacyna, moksyfloksacyna) zwiększają ryzyko arytmii i są przeciwwskazane w skojarzeniu z escytalopramem. Ostrożność wymaga także łączenie z selegiliną (do 10 mg/dobę), lekami serotoninergicznymi (tramadol, sumatryptan), lekami obniżającymi próg drgawkowy, litem, tryptofanem, preparatami z dziurawca zwyczajnego oraz lekami wpływającymi na krzepnięcie i elektrolity (hipokaliemia, hipomagnezemia).
astemizol, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, lit, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Zolmiles 5 mg

Zolmitryptan, selektywny agonista receptorów 5HT1B/1D, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wybranymi lekami, które mają kluczowe znaczenie w terapii migreny. Jednoczesne stosowanie zolmitryptanu z ergotaminą jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia skurczu naczyń wieńcowych; zaleca się zachowanie odstępów czasowych: 24 godziny po ergotaminie przed podaniem zolmitryptanu oraz 6 godzin po zolmitryptanie przed podaniem ergotaminy. Inhibitory MAO-A, takie jak moklobemid, zwiększają AUC zolmitryptanu o 26% i AUC aktywnego metabolitu trzykrotnie, co wymaga ograniczenia maksymalnej dawki zolmitryptanu do 5 mg/dobę oraz unikania stosowania moklobemidu w dawkach >150 mg 2x/dobę. Cymetydyna, inhibitor CYP450, wydłuża okres półtrwania zolmitryptanu o 44% i zwiększa AUC o 48%, co również wymaga redukcji dawki do 5 mg/dobę. Podobne zalecenia dotyczą inhibitorów CYP1A2, takich jak fluwoksamina i chinolony. Selegilina (inhibitor MAO-B) nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z zolmitryptanem.
agonista receptora 5HT1B/1D, agonista receptorów serotoninowych, antybiotyk chinolonowy, AUC, cymetydyna, działanie niepożądane, fluoksetyna, hiperrefleksja, inhibitor cytochromu P450, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP 1A2, lek serotoninergiczny, metabolit czynny, modyfikowane uwalnianie, moklobemid, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne ergotaminy, rozszerzenie naczyń, selegilina, skurcz naczyń wieńcowych, SNRI, SSRI, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia układu autonomicznego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół serotoninowy, zolmitryptan
Leksykon substancji czynnych
Rasagilina – Działania niepożądane

Rasagilina, selektywny inhibitor MAO-B stosowany w leczeniu choroby Parkinsona w dawce 1 mg/dobę, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od schematu terapii (monoterapia vs. leczenie wspomagające lewodopą). W monoterapii najczęściej obserwuje się bóle głowy, depresję, zawroty głowy oraz objawy grypopodobne, natomiast w terapii skojarzonej dominują dyskinezy, niedociśnienie ortostatyczne (występujące głównie w pierwszych 2 miesiącach leczenia), upadki, nudności, wymioty i suchość w jamie ustnej. Często występują także bóle mięśniowo-szkieletowe (pleców, szyi, stawów). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu rasagiliny z lekami serotoninergicznymi (np. fluoksetyna, fluwoksamina, amitryptylina >50 mg/dobę, trazodon >100 mg/dobę, citalopram >20 mg/dobę, sertralina >100 mg/dobę, paroksetyna >30 mg/dobę) oraz opioidami (meperydyna, tramadol, metadon, propoksyfen). Zespół ten charakteryzuje się pobudzeniem, splątaniem, sztywnością, gorączką i drgawkami klonicznymi mięśni i stanowi zagrożenie życia.
bóle mięśniowo-szkieletowe, choroba Parkinsona, czerniak, dławica piersiowa, dyskineza, dystonia, inhibitor MAO-B, lek dopaminergiczny, lek przeciwdepresyjny, leukopenia, lewodopa, monoterapia, nadmierna senność, nagłe zasypianie, niedociśnienie ortostatyczne, omamy, przełom nadciśnieniowy, udar mózgu, zaburzenia kontroli impulsów, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zapalenie spojówek, zapalenie stawów, zawał mięśnia sercowego, zespół cieśni nadgarstka, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Alotendin 5 mg + 5 mg

Alotendin, zawierający bisoprolol (beta-adrenolityk) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Amlodypina, metabolizowana przez CYP3A4, podlega istotnym interakcjom z inhibitorami (np. azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, werapamil, diltiazem) zwiększającymi jej stężenie i ryzyko niedociśnienia, szczególnie u osób starszych. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, co może wymagać korekty dawki. Spożycie grejpfrutów zwiększa biodostępność amlodypiny, nasilając efekt hipotensyjny. Współstosowanie z takrolimusem, inhibitorami kinazy mTOR oraz cyklosporyną wymaga monitorowania stężeń tych leków ze względu na ryzyko toksyczności. Symwastatyna w dawce 80 mg z amlodypiną 10 mg powoduje 77% wzrost ekspozycji na statynę, dlatego maksymalna dawka symwastatyny przy jednoczesnym stosowaniu wynosi 20 mg/dobę. Antagoniści wapnia typu werapamilu i diltiazemu mogą nasilać ujemny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodzenie przedsionkowo-komorowe, co jest szczególnie niebezpieczne przy dożylnym podaniu werapamilu z beta-adrenolitykami.
amlodypina, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta-adrenolityk miejscowy, biodostępność, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, CYP3A4, czynność skurczowa komór, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe ujemne, farmakokinetyka, glikozyd naparstnicy, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, klarytromycyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek beta-sympatykomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy doustny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, pochodna ergotaminy, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, tachykardia, zaburzenie krążenia obwodowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Citronil 20 mg

Cytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO (moklobemid, selegilina, linezolid), co jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego objawiającego się pobudzeniem, drżeniem, drgawkami klonicznymi i hipertermią. Również koadministracja z pimozydem (2 mg/dobę) u pacjentów przyjmujących cytalopram w dawce 40 mg/dobę prowadzi do istotnego wzrostu AUC i stężenia maksymalnego pimozydu oraz wydłużenia odstępu QTc o około 10 ms, co stanowi przeciwwskazanie. Ponadto, cytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) ze względu na ryzyko addytywnego wydłużenia QT i złośliwych zaburzeń rytmu serca.
agonista receptora 5-HT, atypowy lek przeciwpsychotyczny, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, drgawki kloniczne, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym cytochromu P-450, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, metabolizm wątrobowy, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, płytka krwi, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, sedacja, terapia elektrowstrząsowa, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, układ krzepnięcia, wchłanianie leku, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Histigen 16 mg

Betahistyna, stosowana w preparacie Histigen, nie wykazuje hamowania enzymów cytochromu P450 in vivo, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez ten system. Jednakże inhibitory monoaminooksydazy (MAO), w tym selektywne inhibitory MAO-B jak seleglina, mogą hamować metabolizm betahistyny, prowadząc do jej kumulacji i potencjalnego wzrostu stężenia w surowicy, co wymaga szczególnej ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, ze względu na analogię betahistyny do histaminy, istnieje ryzyko interakcji farmakodynamicznych z lekami antyhistaminowymi, które mogą osłabiać efekt terapeutyczny obu grup leków. W praktyce klinicznej zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania betahistyny z lekami antyhistaminowymi oraz monitorowanie pacjentów pod kątem skuteczności terapii i działań niepożądanych.
alkohol etylowy, badanie in vitro, badanie in vivo, betahistyna, cytochrom P450, dichlorowodorek betahistyny, działanie niepożądane, histamina, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek antyhistaminowy, ośrodkowy układ nerwowy, receptor histaminowy
Leksykon substancji czynnych
Metoprolol winian – Przeciwwskazania stosowania

Metoprolol winian, beta-adrenolityk o działaniu selektywnym, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań wynikających z jego mechanizmu działania. Nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki preparatu, blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia, nieleczoną niewydolnością serca z objawami takimi jak obrzęk płuc, niedociśnieniem (ciśnienie skurczowe <90 mm Hg), objawową bradykardią zatokową (<50 uderzeń/min), zespołem chorego węzła zatokowego, wstrząsem kardiogennym, ciężką astmą oskrzelową lub POChP, kwasicą metaboliczną, nieleczonym guzem chromochłonnym oraz ciężkimi zaburzeniami obwodowego krążenia tętniczego. Ponadto, metoprolol jest przeciwwskazany w przypadku jednoczesnego stosowania z inhibitorami MAO (z wyjątkiem MAO-B) oraz dożylnych leków blokujących kanały wapniowe (werapamil, diltiazem) lub innych przeciwarytmicznych poza oddziałem intensywnej terapii. W ostrym zawale mięśnia sercowego nie należy go podawać przy częstości akcji serca <45/min, odstępie PQ >0,24 s oraz ciśnieniu skurczowym <100 mm Hg.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, bradykardia zatokowa, diltiazem, dyzopiramid, działanie hipotensyjne, działanie przeciwarytmiczne, efekt z odbicia, elektrokardiogram, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipoperfuzja tkanek, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, klirens, kwasica metaboliczna, metoprolol winian, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, odstęp PQ, pheochromocytoma, POChP, skurcz oskrzeli, tachykardia, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenie obwodowego krążenia tętniczego, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ralago 1 mg

Rasagilina, selektywny inhibitor MAO-B, stosowana jest w leczeniu choroby Parkinsona zarówno w monoterapii (dawka 1 mg/dobę), jak i jako terapia wspomagająca lewodopę. Profil działań niepożądanych różni się w zależności od schematu leczenia: w monoterapii dominują bóle głowy, depresja, zawroty głowy i grypa, natomiast w terapii skojarzonej częściej obserwuje się dyskinezy, niedociśnienie ortostatyczne (0,3% w badaniach kontrolowanych placebo), upadki, dolegliwości żołądkowo-jelitowe oraz suchość w jamie ustnej. Szczególną uwagę zwraca zwiększona częstość występowania czerniaka skóry (0,5% w terapii wspomagającej vs. 0,3% placebo) oraz zaburzenia kontroli impulsów, które mogą mieć ciężki przebieg i obejmować hiperseksualność, kompulsywne zakupy czy patologiczne zachowania. Ponadto, rasagilina może wywoływać nadmierną senność w ciągu dnia i epizody nagłego zasypiania, co stanowi istotne ryzyko podczas codziennych czynności.
amitryptylina, ból brzucha, ból głowy, choroba Parkinsona, citalopram, czerniak skóry, czerniak złośliwy, dławica piersiowa, dolegliwość mięśniowo-szkieletowa, drgawki kloniczne, dyskineza, dystonia, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor MAO-B, lek dopaminergiczny, lek przeciwdepresyjny, leukopenia, lewodopa, monoterapia, nadciśnienie, nadmierna senność dzienna, nagłe zasypianie, niedociśnienie ortostatyczne, nieżyt nosa, nowotwór, omam, paroksetyna, przełom nadciśnieniowy, rak skóry, reakcja alergiczna, sertralina, suchość jamy ustnej, trazodon, udar mózgu, układ dopaminergiczny, wysypka pęcherzykowo-pęcherzowa, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie kontroli impulsów, zapalenie spojówek, zapalenie stawów, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Parkador 25 mg + 100 mg

Stosowanie leku Parkador (karbidopa + lewodopa) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne podawanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko ciężkich, potencjalnie zagrażających życiu interakcji. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą wywoływać nadciśnienie tętnicze i zaburzenia ruchowe, a leki przeciwnadciśnieniowe w połączeniu z Parkadorem mogą powodować objawowe niedociśnienie ortostatyczne, co wymaga monitorowania ciśnienia i ewentualnej korekty dawki. Preparaty żelaza (siarczan, glukonian) obniżają biodostępność karbidopy i lewodopy, dlatego zaleca się maksymalne wydłużenie odstępu czasowego między ich podawaniem. Inhibitory COMT (tolkapon, entakapon) zwiększają biodostępność Parkadoru, co może wymagać zmniejszenia dawki, natomiast leki przeciwcholinergiczne mogą nasilać dyskinezy i opóźniać wchłanianie lewodopy.
amantadyna, antagonista receptora dopaminowego, antagonista receptorów dopaminowych, butyrofenon, choroba Parkinsona, dieta bogatobiałkowa, dyskineza, działanie niepożądane, entakapon, fenotiazyna, fenytoina, inhibitor COMT, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitory COMT, inhibitory monoaminooksydazy, izoniazyd, karbidopa-lewodopa, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lewodopa, niedociśnienie ortostatyczne, ośrodkowy układ nerwowy, papaweryna, pirydoksyna, rezerpina, rysperydon, selegilina, siarczan żelaza, sympatykomimetyk, tetrabenazyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, witamina B6, zespół Parkinsona
Leksykon substancji czynnych
Selegilina – Wskazania do stosowania

Selegilina jest selektywnym, nieodwracalnym inhibitorem MAO-B, stosowanym w terapii choroby Parkinsona zarówno we wczesnym, jak i zaawansowanym stadium choroby. W monoterapii, preparaty zawierające 5 mg chlorowodorku selegiliny (np. Segan, Selgres) są wskazane u pacjentów z nowo rozpoznaną chorobą Parkinsona, celem opóźnienia wprowadzenia lewodopy i zmniejszenia ryzyka powikłań związanych z jej długotrwałym stosowaniem. W bardziej zaawansowanych stadiach selegilina jest stosowana w terapii skojarzonej z lewodopą, często w połączeniu z inhibitorem dekarboksylazy (np. karbidopą), co poprawia skuteczność leczenia i kontrolę objawów.
choroba Parkinsona, dyskinezy, fluktuacje ruchowe, idiopatyczna choroba Parkinsona, inhibitor dekarboksylazy, inhibitor MAO-B, karbidopa, lewodopa, monoterapia choroby Parkinsona, objawy parkinsonowskie, parkinsonizm objawowy, selegilina, terapia skojarzona
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ralago 1 mg

Przedawkowanie rasagiliny, substancji czynnej leku Ralago, stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji. Dawki przekraczające 3 mg (terapeutyczna dawka to 1 mg/dobę) mogą prowadzić do objawów przedawkowania, które obejmują hipomanię, przełom nadciśnieniowy, zespół serotoninowy oraz zaburzenia układu krążenia, takie jak nadciśnienie tętnicze i niedociśnienie ortostatyczne. Toksyczność wynika z zahamowania aktywności MAO-A i MAO-B, co przy wyższych dawkach prowadzi do utraty selektywności rasagiliny i nasilonych działań niepożądanych. Objawy te obserwowano w dawkach od 3 mg do 100 mg, a szczególnie u pacjentów długotrwale leczonych lewodopą lub z chorobami układu krążenia.
antidotum, drożność dróg oddechowych, hipertermia, hipomania, inhibitor MAO-B, lek hipotensyjny, lewodopa, monoaminooksydaza typu A, monoaminooksydaza typu B, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, przedawkowanie rasagiliny, przełom nadciśnieniowy, Ralago, rasagilina, równowaga elektrolitowa, sztywność mięśniowa, wspomaganie oddychania, wzmożone odruchy, zaburzenia świadomości, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Metoprolol Medreg 50 mg

Metoprolol, jako kardioselektywny beta-adrenolityk metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Interakcje farmakodynamiczne obejmują nasilenie działania blokującego receptory beta-adrenergiczne przy jednoczesnym stosowaniu innych beta-adrenolityków, inhibitorów MAO-B, czy leków blokujących współczulne zwojowe nerwowe. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) i lekami przeciwarytmicznymi klasy I, które mogą prowadzić do ujemnego efektu inotropowego i chronotropowego, co jest przeciwwskazaniem do dożylnego podawania tych leków u pacjentów leczonych metoprololem. Ponadto, przerwanie terapii klonidyną bez wcześniejszego odstawienia metoprololu może wywołać gwałtowny wzrost ciśnienia tętniczego. Metoprolol może również maskować objawy hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą, co wymaga dostosowania terapii hipoglikemizującej i regularnej kontroli glikemii.
adrenalina, aminofilina, amiodaron, antagonista kanału wapniowego, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bradykardia, celekoksyb, chinidyna, chloropromazyna, chlorprotyksen, cukrzyca typu II, cymetydyna, CYP 2D6, cytochrom P450, difenhydramina, diltiazem, dyzopiramid, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, efekt chronotropowy, efekt inotropowy, efekt odbicia, EKG, fluoksetyna, glikemia, glikozyd nasercowy, hipoglikemia, hydralazyna, hydroksychlorochina, indometacyna, induktor CYP 2D6, inhibitor CYP 2D6, inhibitor MAO-B, inhibitor syntezy prostaglandyn, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klonidyna, ksantyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lidokaina, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noradrenalina, paroksetyna, propafenon, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, sertralina, środek znieczulający, sympatykomimetyk, teofilina, terapia hipoglikemizująca, terbinafina, triflupromazyna, werapamil, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Lamisil 125 mg

Terbinafina, aktywny składnik leku Lamisil, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne związane z metabolizmem przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2D6, CYP2C9 i CYP3A4. Hamowanie CYP2D6 przez terbinafinę prowadzi do znacznego zmniejszenia klirensu leków metabolizowanych przez ten enzym, np. dezypraminy (o 82%), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Flukonazol, ketokonazol i amiodaron, hamując CYP2C9 i CYP3A4, podnoszą Cmax terbinafiny o 52% i AUC o 69%, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki terbinafiny. Z kolei ryfampicyna, induktor enzymów wątrobowych, podwaja klirens terbinafiny, co może obniżyć jej skuteczność terapeutyczną. Terbinafina wpływa także na metabolizm innych leków, np. zmniejsza klirens kofeiny o 19% i zwiększa klirens cyklosporyny o 15%, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
badanie in vitro, beta-bloker, biodostępność leku, cytochrom P450, dawkowanie leku, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, działanie niepożądane żołądkowo-jelitowe, działanie proarytmiczne, działanie serotoninergiczne, enzymy CYP2C9 i CYP3A4, farmakokinetyka terbinafiny, induktor enzymatyczny, inhibicja CYP2D6, inhibitor MAO-B, interakcja lekowa, izoenzym CYP2D6, klirens terbinafiny, kotrimoksazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, skuteczność terapeutyczna, SSRI, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, terapia skojarzona, terbinafina, wąski indeks terapeutyczny, wskaźnik metaboliczny, zaburzenie miesiączkowania, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Citronil 40 mg

Interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne cytalopramu mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka zespołu serotoninowego oraz wydłużenia odstępu QTc. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie cytalopramu z inhibitorami MAO (moklobemid, selegilina, linezolid) ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym zgonów, oraz z pimozydem, który powoduje średnie wydłużenie QTc o około 10 ms i zwiększa stężenie pimozydu. Również leki wydłużające QT (np. przeciwarytmiki klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, antybiotyki jak moksifloksacyna, erytromycyna IV) są przeciwwskazane z powodu addytywnego ryzyka zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu cytalopramu z lekami serotoninergicznymi (tramadol, buprenorfina, sumatryptan), litem, tryptofanem oraz lekami obniżającymi próg drgawkowy, ze względu na potencjalne nasilenie działania serotoninergicznego i ryzyko drgawek. Monitorowanie stężenia litu oraz parametrów hemostazy jest wskazane przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych i antyagregacyjnych.
atypowe leki przeciwpsychotyczne, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, dezypramina, escytalopram, flukonazol, fluwoksamina, glikoproteina p, hipokaliemia, hipomagnezemia, indeks terapeutyczny, inhibitor MAO-B, inhibitory CYP2C19, inhibitory MAO, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwmalaryczne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwzakrzepowe, leki serotoninergiczne, linezolid, moklobemid, niesteroidowe leki przeciwzapalne, omeprazol, pimozyd, próg drgawkowy, receptory serotoninowe, selegilina, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia elektrowstrząsowa, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Metoprolol Medreg 50 mg

Metoprolol Medreg, zawierający metoprololu winian w dawkach 50 mg i 100 mg, jest beta-adrenolitykiem o szerokim spektrum zastosowań, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane w określonych stanach klinicznych. Należą do nich: nadwrażliwość na metoprolol, inne beta-adrenolityki lub substancje pomocnicze (w tym laktozę – 13,8 mg w tabletkach 50 mg i 27,6 mg w 100 mg), blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, zespół chorego węzła zatokowego (z wyjątkiem pacjentów ze stymulatorem serca), bradykardia zatokowa <50/min, niestabilna niewydolność serca z obrzękiem płuc, wstrząs kardiogenny, ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego oraz niedociśnienie skurczowe <90 mmHg. Szczególnie ostrożnie należy podchodzić do stosowania u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, gdy częstość akcji serca jest <45/min, odstęp PQ >0,24 s lub ciśnienie skurczowe <100 mmHg.
antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia zatokowa, ciśnienie skurczowe, dyzopiramid, guz chromochłonny, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, kwasica metaboliczna, lek inotropowy, lek przeciwarytmiczny, metoprololu winian, nadwrażliwość, niedociśnienie, niestabilna niewydolność serca, nietolerancja laktozy, odstęp PQ, pheochromocytoma, POChP, przełom nadciśnieniowy, skurcz oskrzeli, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenie krążenia obwodowego, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Selgres 5 mg

Selgres, zawierający 5 mg chlorowodorku selegiliny w formie tabletek powlekanych, jest wskazany w leczeniu choroby Parkinsona oraz objawowego parkinsonizmu. W początkowej fazie choroby może być stosowany jako monoterapia, co pozwala na opóźnienie wprowadzenia lewodopy u pacjentów z łagodniejszymi objawami. W zaawansowanych stadiach choroby Selgres jest stosowany w terapii skojarzonej z lewodopą lub lewodopą i karbidopą, co umożliwia lepszą kontrolę objawów, zwłaszcza fluktuacji ruchowych i zjawiska końca dawki. Mechanizm działania selegiliny polega na selektywnym hamowaniu monoaminooksydazy typu B (MAO-B), co spowalnia metabolizm dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym, przedłużając efekt terapeutyczny lewodopy i zwiększając jej dostępność w mózgu.
chlorowodorek selegiliny, choroba Parkinsona, fluktuacje ruchowe, inhibitor MAO-B, laktoza jednowodna, lewodopa, lewodopa z karbidopą, metabolizm dopaminy, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm objawowy, selegilina, terapia skojarzona, wczesna faza choroby Parkinsona, zjawisko końca dawki
Leksykon leków
Interakcje leku – Banavin 15 mg

Wortioksetyna, metabolizowana głównie przez CYP2D6 oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4/5 i CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne istotne w praktyce klinicznej. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), które mogą prowadzić do zespołu serotoninowego; stosowanie wortioksetyny z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO jest bezwzględnie przeciwwskazane, a odstęp między terapiami powinien wynosić co najmniej 14 dni. Również odwracalne inhibitory MAO-A (moklobemid) i nieselektywne (linezolid) są przeciwwskazane, a w wyjątkowych przypadkach wymagają minimalnych dawek i ścisłego nadzoru. Jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi (np. tramadol, sumatryptan, SSRI, SNRI) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, bupropion) wymaga ostrożności. Inhibitory CYP2D6 (np. bupropion) mogą zwiększać ekspozycję na wortioksetynę nawet 2,3-krotnie, co może wymagać redukcji dawki, natomiast induktory enzymów (np. ryfampicyna) mogą obniżać stężenie leku o 72%, wskazując na konieczność zwiększenia dawki.
CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, fałszywie dodatni wynik, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitor cytochromu P450, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, izoenzym cytochromu P450, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, linezolid, moklobemid, nieselektywny inhibitor MAO, NLPZ, OUN, próg drgawkowy, SNRI, SSRI, terapia elektrowstrząsowa, tryptan, wortioksetyna, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Betahistine dihydrochloride Accord 16 mg

Dichlorowodorek betahistyny wykazuje stosunkowo niski potencjał interakcji farmakologicznych, co jest istotne w terapii pacjentów z polipragmazją. Kluczowe interakcje farmakodynamiczne obejmują możliwy antagonizm z lekami antyhistaminowymi (antagonistami receptora H1), co może teoretycznie osłabiać skuteczność betahistyny, choć nie potwierdzono tego klinicznie. Istotne jest także monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie betahistynę i salbutamol ze względu na ryzyko nasilenia działania betahistyny. Ponadto, inhibitory monoaminooksydazy (w tym MAO-B, np. selegilina) mogą hamować metabolizm betahistyny, potencjalnie zwiększając jej stężenie w osoczu, co wymaga zachowania ostrożności. Interakcje z pirymetaminą i dapsonem zostały opisane, jednak mechanizm pozostaje nieznany, co również nakazuje ostrożność.
antagonista receptora H1, cytochrom P450, dapson, dichlorowodorek betahistyny, etanol, inhibicja cytochromu P450, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek antyhistaminowy, pirymetamina, pirymetamina z dapsonem, polipragmazja, salbutamol, selegilina, układ przedsionkowy, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia przedsionkowego
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Carvedilol Orion 25 mg

Karwedylol, substancja czynna leku Carvedilol Orion, jest beta-adrenolitykiem o licznych przeciwwskazaniach, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na karwedylol lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (57,25 mg w tabletce 6,25 mg, 114,5 mg w tabletce 12,5 mg, 229 mg w tabletce 25 mg) oraz sacharozę (1,250 mg, 2,5 mg, 5 mg odpowiednio w tych samych dawkach tabletek). Nie stosuje się go u chorych z niewydolnością serca klasy IV wg NYHA z zatrzymaniem płynów wymagającym dożylnego leczenia inotropowego, astmą oskrzelową, POChP z komponentą bronchospastyczną, sercem płucnym, ostrą zatorowością płucną, blokiem przedsionkowo-komorowym 2. i 3. stopnia bez stymulatora, ciężką bradykardią (<50/min), zespołem chorego węzła zatokowego, wstrząsem kardiogennym, ciężkim niedociśnieniem (ciśnienie skurczowe <85 mm Hg), dławicą Prinzmetala, ciężkimi zaburzeniami krążenia obwodowego, istotnymi zaburzeniami czynności wątroby, nieleczonym guzem chromochłonnym nadnerczy oraz kwasicą metaboliczną. Ponadto, karwedylol nie powinien być stosowany podczas karmienia piersią ze względu na ryzyko przenikania do mleka i działania u dziecka.
astma oskrzelowa, asystolia, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, bronchospazm, diltiazem, dławica Prinzmetala, działanie inotropowe ujemne, guz chromochłonny, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, karwedylol, kwasica metaboliczna, lek inotropowy, niedociśnienie, niewydolność serca klasy IV NYHA, odstęp PR, POChP, serce płucne, skurcz naczyń wieńcowych, skurcz oskrzeli, stymulator serca, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenia krążenia obwodowego, zaburzenie czynności wątroby, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Rasagiline Accord 1 mg

Rasagilina, selektywny inhibitor MAO-B stosowany w terapii choroby Parkinsona, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie rasagiliny z innymi inhibitorami MAO oraz petydyną ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego i ciężkich reakcji niepożądanych. Ponadto, współpodawanie z opioidami takimi jak meperydyna, tramadol, metadon czy propoksyfen może wywołać zagrażający życiu zespół serotoninowy. Niezalecane jest także łączenie rasagiliny z dekstrometorfanem oraz sympatykomimetykami (np. efedryną, pseudoefedryną), ze względu na ryzyko nasilonych działań niepożądanych, w tym podwyższonego ciśnienia krwi. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych – SSRI, SNRI oraz trój- i czteropierścieniowych – zwłaszcza fluoksetyny i fluwoksaminy, które są przeciwwskazane. W badaniach klinicznych dopuszczono jednoczesne stosowanie rasagiliny z amitryptyliną (≤50 mg/dobę), trazodonem (≤100 mg/dobę), cytalopramem (≤20 mg/dobę), sertraliną (≤100 mg/dobę) i paroksetyną (≤30 mg/dobę).
choroba Parkinsona, CYP1A2, cyprofloksacyna, dekstrometorfan, dziurawiec, entakapon, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, lek przeciwdepresyjny, lek sympatykomimetyczny, lewodopa, nagłe zasypianie, opioidy, petydyna, przełom nadciśnieniowy, rasagilina, SNRI, SSRI, teofilina, tyramina, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Inovox na kaszel smak miodowo-cytrynowy 10 mg

Lek Tussifortin w postaci pastylek twardych zawiera 10 mg dekstrometorfanu bromowodorku i posiada szereg istotnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjentów do terapii. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na dekstrometorfan lub substancje pomocnicze, w tym glukozę (854,25 mg), sacharozę (1567,50 mg), glikol propylenowy (0,18 mg) oraz sód (1,506 mg). Lek nie jest wskazany u dzieci poniżej 12 roku życia oraz u pacjentów z kaszlem astmatycznym i kaszlem produktywnym, ze względu na ryzyko maskowania objawów astmy oraz zalegania wydzieliny i powikłań infekcyjnych. Ponadto, Tussifortin jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością oddechową, gdyż dekstrometorfan może nasilać zaburzenia oddychania.
Istotne są również przeciwwskazania dotyczące interakcji lekowych – Tussifortin nie powinien być stosowany u pacjentów przyjmujących lub przyjmujących w ciągu ostatnich 2 tygodni inhibitory monoaminooksydazy (IMAO), selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), bupropion, linezolid, prokarbazynę oraz selegilinę. Ze względu na farmakodynamiczne właściwości dekstrometorfanu jako agonisty receptorów opioidowych i antagonisty receptorów NMDA, istnieje ryzyko rozwoju zespołu serotoninowego oraz innych poważnych działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na układ serotoninergiczny i ośrodkowy układ nerwowy. Przeciwwskazania dotyczą zarówno aktualnej terapii, jak i okresu do dwóch tygodni po jej zakończeniu, co jest związane z długim okresem półtrwania niektórych z wymienionych leków.
agonista receptorów opioidowych, antagonista receptorów NMDA, astma, bupropion, choroba Parkinsona, dekstrometorfan, dekstrometorfan bromowodorek, efekt serotoninergiczny, hipertermia, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, kaszel astmatyczny, kaszel produktywny, linezolid, nadreaktywność oskrzeli, nadwrażliwość, niewydolność oddechowa, ośrodek kaszlu, ośrodkowy układ nerwowy, prokarbazyna, selegilina, SSRI, układ serotoninergiczny, zaburzenia autonomiczne, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Selegilina – Przedawkowanie

Selegilina, stosowana w terapii choroby Parkinsona w dawkach 5-10 mg/dobę, działa jako selektywny inhibitor monoaminooksydazy typu B (MAO-B). Przekroczenie tych dawek prowadzi do utraty selektywności i wywołania objawów toksycznych charakterystycznych dla nieselektywnych inhibitorów MAO. Przedawkowanie, szczególnie w dawkach rzędu 600 mg/dobę (60-120-krotne przekroczenie dawki terapeutycznej), może powodować szerokie spektrum objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego (pobudzenie psychoruchowe, drżenie, omamy, śpiączka, drgawki), układu sercowo-naczyniowego (wahania ciśnienia tętniczego, zapaść naczyniowa, tachykardia) oraz układu oddechowego (zapaść oddechowa). Objawy te rozwijają się stopniowo w ciągu 24 godzin od przyjęcia toksycznej dawki, co utrudnia szybką diagnostykę i wymaga intensywnego monitorowania pacjenta.
choroba Parkinsona, dawka terapeutyczna, depresja oddechowa, drgawki, funkcje życiowe, gorączka, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, niedociśnienie, omamy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, selegilina, śpiączka, tachykardia, toksyczność leku, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia rytmu serca, zapaść naczyniowa, zapaść oddechowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Nexpram 20 mg

Escytalopram (Nexpram), jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając przerw 14 dni po odstawieniu inhibitora MAO i 7 dni po escytalopramie. Podobne ryzyko dotyczy odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i nieselektywnych (linezolid), gdzie konieczna jest ścisła kontrola kliniczna. Escytalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, antybiotyki jak sparfloksacyna, moksyfloksacyna) ze względu na zwiększone ryzyko arytmii. Ponadto, współstosowanie z lekami serotoninergicznymi (opioidy, tryptany) oraz obniżającymi próg drgawkowy wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z dziurawcem oraz zachowanie szczególnej uwagi przy łączeniu z lekami przeciwzakrzepowymi i NLPZ ze względu na ryzyko krwawień.
bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, demetylowany escytalopram, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pimozyd, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, pochodna tioksantenu, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Genoptim 10 mg

Escytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO, moklobemidem oraz linezolidem ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Również jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i leki przeciwhistaminowe) jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka arytmii. Ostrożność wymaga kojarzenie escytalopramu z selegiliną, lekami serotoninergicznymi (tramadol, tryptany), lekami obniżającymi próg drgawkowy, litem, tryptofanem, preparatami z dziurawca oraz lekami przeciwzakrzepowymi i NLPZ, ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych, w tym ryzyko krwawień i drgawek. Spożywanie alkoholu podczas terapii escytalopramem jest niezalecane ze względu na nasilenie depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy, co może prowadzić do zaburzeń koordynacji, sedacji i obniżenia zdolności poznawczych.
arytmia złośliwa, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, fenotiazyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, klomipramina, lanzoprazol, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, linezolid, meflochina, metoprolol, moklobemid, NLPZ, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pimozyd, propafenon, rysperydon, selegilina, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, tryptan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Bisoprolol VP 10 mg

Bisoprolol fumaran, jako selektywny β-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie bisoprololu z floktafeniną (ryzyko niedociśnienia tętniczego i wstrząsu) oraz sultoprydem (zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca). Niezalecane są także kombinacje z antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem, beprydyl), klonidyną oraz inhibitorami MAO (z wyjątkiem MAO-B), ze względu na ryzyko ujemnego wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, nadciśnienie z odbicia oraz nasilenie hipotensji. Wymagana jest ostrożność przy stosowaniu bisoprololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III, pochodnymi dihydropirydyny (np. nifedipina), insuliną, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, glikozydami naparstnicy, lekami do znieczulenia ogólnego, sympatykomimetykami, ryfampicyną oraz baklofenem, ze względu na ryzyko wydłużenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, nasilenia hipoglikemii, niedociśnienia tętniczego i innych powikłań elektrofizjologicznych i hemodynamicznych.
adrenalina, amiodaron, antagonista kanału wapniowego, baklofen, barbiturany, beprydyl, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, bradykardia, chinidyna, diltiazem, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, floktafenina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, jodowany środek kontrastowy, klonidyna, komorowe zaburzenia rytmu, kortykosteroid, lek cholinomimetyczny, lek hamujący syntetazę prostaglandynową, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek sympatykomimetyczny, meflochina, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, nifedipina, odruchowa tachykardia, ortostatyczny spadek ciśnienia, pochodna dihydropirydyny, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, sedacja, sultopryd, takryna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, ujemne działanie inotropowe, werapamil, zaburzenie krążenia obwodowego, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Mobemid 150 mg

Moklobemid, selektywny inhibitor MAO-A, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moklobemidu z inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (np. klomipraminą), selegiliną, dekstrometorfanem oraz opioidami o działaniu serotoninergicznym (petydyna, dekstropropoksyfen) ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego oraz przełomu nadciśnieniowego. Po odstawieniu SSRI należy zachować przerwę wynoszącą 1-5 tygodni (np. 2 tygodnie po paroksetynie, 5 tygodni po fluoksetynie). Moklobemid może nasilać działanie sympatykomimetyków (np. fenylefryny) oraz opioidów, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Ponadto, cymetydyna hamuje metabolizm moklobemidu, co skutkuje koniecznością zmniejszenia dawki leku o 50%. Współistniejące stosowanie lewodopy wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego z uwagi na ryzyko przełomu nadciśnieniowego.
benzodiazepina, cymetydyna, dekstrometorfan, dekstropropoksyfen, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, fenylefryna, furosemid, glibenklamid, hipertermia, hydrochlorotiazyd, ibuprofen, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, insulina, klomipramina, lek przeciwdrgawkowy, lek sympatykomimetyczny, lek trójpierścieniowy, lewodopa, lit, metoprolol, moksonidyna, nifedypina, NLPZ, opioid, petydyna, pochodna kumaryny, przełom nadciśnieniowy, selegilina, SSRI, tyramina, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy, zolmitryptan
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Asanix PPH 1 mg

Asanix PPH w dawce 1 mg, zawierający rasagilinę winian, jest wskazany w leczeniu idiopatycznej choroby Parkinsona u dorosłych. Może być stosowany jako monoterapia w początkowym stadium choroby, kiedy pacjent nie wymaga jeszcze leczenia lewodopą. Rasagilina, jako selektywny inhibitor monoaminooksydazy typu B (MAO-B), hamuje rozkład dopaminy w OUN, co prowadzi do łagodzenia objawów parkinsonizmu, takich jak sztywność mięśniowa, bradykinezja i drżenie. Tabletki mają średnicę około 6,5 mm, co ułatwia ich podawanie.
drżenie parkinsonowskie, efekt wyczerpania dawki, fluktuacje ruchowe, idiopatyczna choroba Parkinsona, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy typu B, lewodopa, monoterapia choroby Parkinsona, okres off, okres on, rasagilina, rozkład dopaminy, spowolnienie ruchowe, sztywność mięśniowa, wahania skuteczności lewodopy, zjawisko wearing-off
Leksykon leków
Interakcje leku – Carvedilol Orion 6,25 mg

Karwedylol, beta-adrenolityk o szerokim spektrum działania, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne są interakcje z antagonistami wapnia (diltiazem, werapamil) oraz amiodaronem, które mogą prowadzić do zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego i niewydolności serca, wymagając ścisłego monitorowania EKG i ciśnienia tętniczego. Współpodawanie karwedylolu z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i Ic dożylnie zwiększa ryzyko niewydolności serca. Karwedylol nasila działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych, w tym antagonistów receptorów α1, barbituranów, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych oraz azotanów. W przypadku digoksyny obserwuje się wzrost jej stężenia w surowicy o około 16%, co wymaga monitorowania. U pacjentów po przeszczepie nerek karwedylol może powodować wzrost minimalnego stężenia cyklosporyny, co w około 30% przypadków wymagało zmniejszenia dawki o około 20%.
amiodaron, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, beta-agonista, blokada połączenia nerwowo-mięśniowego, bradykardia, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, cymetydyna, deetyloamiodaron, digoksyna, digotoksyna, diltiazem, działanie alfa-mimetyczne, działanie beta-mimetyczne, działanie bronchodylatacyjne, ergotamina, fluoksetyna, glikozyd nasercowy, guanetydyna, guanfacyna, hipoglikemia, induktor cytochromu P450, inhibitor cytochromu P450, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP2D6, karwedylol, klonidyna, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, metyldopa, migotanie komór, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, NLPZ, paroksetyna, pochodna dihydropirydyny, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, rezerpina, ryfampicyna, sympatykomimetyk, takrolimus, werapamil, wziewny środek anestetyczny, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodzenia
Leksykon leków
Interakcje leku – Corectin 10 10 mg

Bisoprolol, beta-adrenolityk stosowany w dawce 10 mg (Corectin 10), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie bisoprololu z floktafeniną oraz sultoprydem ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak hamowanie mechanizmów kompensacyjnych przy niedociśnieniu i zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca. Niezalecane jest łączenie bisoprololu z antagonistami wapnia z grupy werapamilu i diltiazemu oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi o działaniu ośrodkowym (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia, bloku przedsionkowo-komorowego oraz nadciśnienia z odbicia. W przypadku antagonistów wapnia z grupy dihydropirydyny (felodypina, amlodypina) oraz leków przeciwarytmicznych klasy I i III, insuliny, glikozydów naparstnicy, NLPZ i innych wymagana jest ścisła kontrola kliniczna i monitorowanie EKG oraz parametrów hemodynamicznych, ze względu na ryzyko niedociśnienia, bradykardii, wydłużenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i maskowania objawów hipoglikemii.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyny, baklofen, barbiturat, beta-adrenolityk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, diltiazem, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipotensyjne, felodypina, fenotiazyna, fenytoina, flekainid, floktafenina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, jodowy środek kontrastujący, klonidyna, kortykosteroid, lek beta-sympatykomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, orcyprenalina, pochodna ergotaminy, propafenon, przełom nadciśnieniowy, reakcja alergiczna, receptor alfa-adrenergiczny, ryfampicyna, rylmenidyna, sultopryd, tachykardia, takryna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, zaburzenie krążenia obwodowego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Rasagiline Accord 1 mg

Przedawkowanie rasagiliny, obejmujące dawki od 3 mg do 100 mg (przekraczające standardową dawkę terapeutyczną 1 mg/dobę), prowadzi do istotnego zahamowania aktywności MAO-A i MAO-B, co skutkuje utratą selektywności leku i nasileniem działań niepożądanych. Klinicznie manifestuje się to hipomanią, przełomem nadciśnieniowym (ciśnienie tętnicze >180/120 mmHg) oraz zespołem serotoninowym, które mogą zagrażać życiu pacjenta. Dodatkowo, w badaniach klinicznych przy dawkach 10-20 mg/dobę obserwowano nadciśnienie tętnicze oraz niedociśnienie ortostatyczne, które ustępowały po odstawieniu leku. Objawy te wymagają szczególnej uwagi ze względu na ryzyko uszkodzeń narządowych i niewydolności wielonarządowej.
antidotum, działanie niepożądane, hipertermia, hipomania, inhibitor MAO-B, leczenie objawowe, lek hipotensyjny, lewodopa, monoaminooksydaza typu A, monoaminooksydaza typu B, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wielonarządowa, przełom nadciśnieniowy, rasagilina, receptor serotoninowy, sztywność mięśniowa, zaburzenie autonomiczne, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Selegilina – Przeciwwskazania stosowania

Selegilina, selektywny inhibitor MAO-B, jest stosowana w terapii choroby Parkinsona, jednak jej podanie wymaga uwzględnienia licznych przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na selegilinę lub substancje pomocnicze (np. laktozę), zespoły pozapiramidowe niezwiązane z niedoborem dopaminy (np. pląsawica Huntingtona, drżenie samoistne), aktywną chorobę wrzodową żołądka lub dwunastnicy, ostrą niewydolność wątroby i nerek oraz dermatozy o nieustalonej etiologii ze względu na ryzyko rozwoju czerniaka złośliwego. Ponadto, stosowanie selegiliny jest przeciwwskazane w skojarzeniu z lekami serotoninergicznymi (m.in. sumatryptan, tramadol, SSRI, SNRI), sympatykomimetykami oraz innymi inhibitorami MAO (np. linezolid) z powodu ryzyka zespołu serotoninowego, który objawia się m.in. hipertermią, tachykardią, drżeniem i zaburzeniami świadomości.
agonista serotoniny, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa żołądka, czerniak złośliwy, dermatoza, dławica piersiowa, drżenie samoistne, guz chromochłonny nadnerczy, hipertermia, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, jaskra z wąskim kątem, lek przeciwdepresyjny, lewodopa, mioklonia, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, opioid, pląsawica Huntingtona, przerost gruczołu krokowego, SSRI, sumatryptan, sympatykomimetyk, sztywność mięśniowa, tachykardia, terapia skojarzona z lewodopą, tyreotoksykoza, zaburzenie psychiczne, zaburzenie rytmu serca, zespół pozapiramidowy, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Moklobemid – Przeciwwskazania stosowania

Moklobemid, jako odwracalny inhibitor monoaminooksydazy typu A (RIMA), posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na moklobemid lub substancje pomocnicze (np. laktozę jednowodną w preparatach Aurorix, Mobemid, Moklar), ostre stany splątania, guz chromochłonny nadnerczy (phaeochromocytoma) oraz wiek poniżej 18 lat. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania farmakologiczne, gdyż moklobemid w połączeniu z lekami takimi jak selegilina, bupropion, SSRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, petydyna, tramadol, tryptany, dekstrometorfan czy linezolid może prowadzić do poważnych interakcji, w tym zagrażającego życiu zespołu serotoninowego. Objawy tego zespołu obejmują m.in. niepokój, pobudzenie, hipertermię, sztywność mięśniową, tachykardię i wahania ciśnienia tętniczego.
bupropion, dekstrometorfan, drgawki, guz chromochłonny, guz chromochłonny nadnerczy, hipertermia, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy typu A, interakcja farmakodynamiczna, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwparkinsonowski, linezolid, moklobemid, nadwrażliwość, petydyna, przełom nadciśnieniowy, przełom serotoninowy, selegilina, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, stan splątania, sztywność mięśniowa, tachykardia, tramadol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptany, zaburzenie autonomiczne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Coronal 10 10 mg

Bisoprolol fumarate, the active substance in Coronal, exhibits significant drug-drug interactions that can alter its therapeutic efficacy and safety profile. Notably, concurrent administration with non-dihydropyridine calcium channel blockers (verapamil, diltiazem) is contraindicated due to additive negative inotropic and atrioventricular conduction effects, especially with intravenous verapamil, risking severe hypotension and AV block. Central antihypertensives (clonidine, methyldopa, moxonidine, rilmenidine) may exacerbate heart failure by reducing sympathetic tone, with abrupt withdrawal increasing rebound hypertension risk. Caution is warranted with dihydropyridine calcium antagonists (amlodipine, nifedipine) due to potential hypotension and worsening systolic function in heart failure. Antiarrhythmics of class I and III, parasympathomimetics, and cardiac glycosides may prolong AV conduction and potentiate bradycardia or negative inotropy. Additionally, topical beta-blockers can enhance systemic bisoprolol effects, while insulin and oral hypoglycemics increase hypoglycemia risk, masked by beta-blockade. Anesthetic agents may blunt reflex tachycardia, increasing hypotension risk.
adrenoreceptor alfa, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, barbiturat, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, bisoprolol fumarat, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, ciśnienie tętnicze, diltiazem, dobutamina, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek adrenomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewybiórczy beta-adrenolityk, niewydolność serca, nifedypina, NLPZ, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, ryfampicyna, rylmenidyna, tachykardia odruchowa, zaburzenie krążenia obwodowego, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Conaret 2,5 mg

Bisoprolol fumaranowy, główny składnik Conaretu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza w kontekście układu sercowo-naczyniowego. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie bisoprololu z antagonistami wapnia typu non-dihydropirydynowego (werapamil, diltiazem), co może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia, bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza przy dożylnym podaniu werapamilu. Połączenie z lekami ośrodkowo działającymi przeciwnadciśnieniowo (klonidyna, metylodopa) zwiększa ryzyko niewydolności serca i nadciśnienia z odbicia przy nagłym odstawieniu. Bisoprolol może również nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując objawy hipoglikemii, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii. Współstosowanie z lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III wymaga ostrożności ze względu na ryzyko wydłużenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i ujemnego działania inotropowego, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca lub chorobą niedokrwienną.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, barbituran, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol fumaranowy, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, cytochrom P450, digoksyna, diklofenak, dławica piersiowa, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe, działanie inotropowe ujemne, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, ibuprofen, indometacyna, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, lidokaina, MAO, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewybiórczy beta-adrenolityk, NLPZ, noradrenalina, pochodna fenotiazyny, propafenon, prostaglandyna, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja nadwrażliwości, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, retencja sodu, rylmenidyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ współczulny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Beto 100 ZK 95 mg

Bursztynian metoprololu w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Beto 100 ZK (95 mg metoprololu bursztynianu, odpowiadające 100 mg metoprololu winianu) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na metoprolol, inne beta-adrenolityki lub substancje pomocnicze, w tym sacharozę (do 37,25 mg/tabletkę), glukozę (do 2,04 mg) i laktozę (7,11 mg). Przeciwwskazania obejmują zaburzenia przewodzenia serca, takie jak blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, bradykardię zatokową poniżej 50 uderzeń/min (lub poniżej 68 uderzeń/min u pacjentów z niewydolnością serca), zespół chorego węzła zatokowego bez stymulatora, a także ciężką niewydolność serca z obrzękiem płuc, niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe <90 mmHg), wstrząs kardiogenny, ciężkie zaburzenia obwodowego krążenia tętniczego oraz ciężką astmę oskrzelową lub POChP. Kwasica metaboliczna również stanowi przeciwwskazanie ze względu na ryzyko maskowania hipoglikemii i nasilenia zaburzeń metabolicznych.
antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia zatokowa, diltiazem, dyzopiramid, działanie inotropowo dodatnie, działanie przeciwarytmiczne, hipoglikemia, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, krzyżowa nadwrażliwość, kwasica metaboliczna, metoprololu bursztynian, metoprololu winian, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk płuc, obturacja dróg oddechowych, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozrusznik serca, skurcz oskrzeli, werapamil, wstrząs kardiogenny, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon substancji czynnych
Selegilina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Selegilina chlorowodorek, stosowana w dawce 5 mg w preparatach Segan i Selgres, jest selektywnym inhibitorem MAO-B, który wpływa na metabolizm dopaminy w OUN. Pomimo korzystnego działania w terapii chorób neurodegeneracyjnych, lek może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy, omamy oraz dezorientacja, które istotnie zaburzają zdolności poznawcze i motoryczne niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. W związku z tym pacjenci powinni być poinformowani o konieczności powstrzymania się od tych czynności w przypadku wystąpienia wymienionych objawów, a lekarz ma obowiązek ocenić indywidualne ryzyko i monitorować pacjenta pod kątem tych działań niepożądanych.
choroba neurodegeneracyjna, dezorientacja, dopamina, działanie niepożądane, funkcje motoryczne, funkcje poznawcze, inhibitor MAO-B, interakcja lekowa, koordynacja ruchowa, metabolizm dopaminy, modyfikacja dawkowania, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, percepcja rzeczywistości, selegilina chlorowodorek, sprawność psychofizyczna, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Zolmitriptan STADA 2,5 mg

Zolmitryptan STADA wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii migreny. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie zolmitryptanu z ergotaminą i jej pochodnymi ze względu na ryzyko nasilonego skurczu naczyń wieńcowych; zaleca się zachowanie odstępu czasowego minimum 24 godzin po ergotaminie przed podaniem zolmitryptanu oraz 6 godzin po zolmitryptanie przed podaniem ergotaminy. Podobne ograniczenia dotyczą innych agonistów receptorów 5HT1B/1D. W przypadku jednoczesnego stosowania moklobemidu (inhibitor MAO-A) obserwuje się wzrost AUC zolmitryptanu o 26% oraz trzykrotny wzrost AUC aktywnego metabolitu, co wymaga ograniczenia maksymalnej dawki zolmitryptanu do 5 mg/24h i przeciwwskazania przy dawkach moklobemidu powyżej 150 mg dwa razy dziennie. Cymetydyna wydłuża okres półtrwania zolmitryptanu o 44% i zwiększa AUC o 48%, a także podwaja parametry farmakokinetyczne aktywnego metabolitu, co również wymaga ograniczenia dawki zolmitryptanu do 5 mg/24h. Podobne zalecenia dotyczą inhibitorów CYP1A2, takich jak fluwoksamina czy chinolony (np. cyprofloksacyna).
agonista receptora 5HT1B/1D, chinolon, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytochrom P-450, ergotamina, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy typu A, izoenzym CYP1A2, kofeina, metoklopramid, migrena, moklobemid, paracetamol, propranolol, ryfampicyna, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz naczyń wieńcowych, układ serotoninergiczny, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zespół serotoninowy, zolmitryptan
Leksykon leków
Interakcje leku – Zolmiles 2,5 mg

Zolmitryptan wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wybranymi lekami, co wymaga dostosowania dawkowania i zachowania odpowiednich odstępów czasowych. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania zolmitryptanu z ergotaminą i jej pochodnymi ze względu na ryzyko skurczu naczyń wieńcowych; zaleca się co najmniej 24-godzinną przerwę po ergotaminie przed podaniem zolmitryptanu oraz 6-godzinną przerwę po zolmitryptanie przed ergotaminą. W przypadku inhibitorów MAO-A, takich jak moklobemid, obserwuje się wzrost AUC zolmitryptanu o 26% i trzykrotny wzrost AUC aktywnego metabolitu, co wymusza ograniczenie maksymalnej dawki zolmitryptanu do 5 mg/dobę oraz przeciwwskazanie do stosowania przy dawkach moklobemidu przekraczających 150 mg dwa razy na dobę. Cymetydyna, inhibitor CYP450, wydłuża okres półtrwania zolmitryptanu o 44% i zwiększa AUC o 48%, a także podwaja parametry farmakokinetyczne aktywnego metabolitu, co również wymaga ograniczenia dawki zolmitryptanu do 5 mg/dobę. Podobne zalecenia dotyczą stosowania inhibitorów CYP1A2, takich jak fluwoksamina i chinolony (np. cyprofloksacyna).
agonista receptora 5HT1B/1D, aktywny metabolit, antybiotyk chinolonowy, cymetydyna, cyprofloksacyna, farmakokinetyka zolmitryptanu, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor cytochromu P450, inhibitor izoenzymu CYP 1A2, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, moklobemid, pochodna ergotaminy, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz naczyń wieńcowych, SNRI, SSRI, zespół serotoninowy, zolmitryptan
Leksykon leków
Interakcje leku – Asanix PPH 1 mg

Rasagilina, jako selektywny inhibitor MAO-B, wykazuje liczne interakcje lekowe o różnym stopniu istotności klinicznej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z innymi inhibitorami MAO, w tym preparatami ziołowymi jak ziele dziurawca, ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Również petydyna jest przeciwwskazana z powodu ryzyka ciężkich działań niepożądanych, w tym zespołu serotoninowego. Interakcje z lekami przeciwdepresyjnymi (SSRI, SNRI, trój- i czteropierścieniowymi) niosą wysokie ryzyko zespołu serotoninowego, szczególnie z fluoksetyną i fluwoksaminą, dlatego ich łączne stosowanie należy unikać. Inhibitory CYP1A2, takie jak cyprofloksacyna, zwiększają AUC rasagiliny o 83%, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawki. Indukcja CYP1A2 przez palenie tytoniu może obniżać stężenie leku, co wymaga monitorowania skuteczności terapii. Entakapon zwiększa klirens rasagiliny o 28%, jednak zwykle nie wymaga zmiany dawkowania.
choroba Parkinsona, cyprofloksacyna, cytochrom P450, dekstrometorfan, działanie addycyjne, działanie depresyjne na OUN, dziurawiec, entakapon, farmakokinetyka leku, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor MAO-B, interakcja lekowa, interakcja tyramina-rasagilina, klirens leku, lek przeciwdepresyjny, lek sympatykomimetyczny, lewodopa, meperydyna, metadon, nagłe zasypianie, nieselektywny inhibitor MAO, petydyna, propoksyfen, przełom nadciśnieniowy, SSRI, tramadol, układ serotoninergiczny, zaburzenie czynności życiowych, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Grindeks 5 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; należy zachować 14-dniową przerwę po odstawieniu inhibitora MAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniową przerwę po odstawieniu escytalopramu. Podobne ryzyko występuje przy stosowaniu odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i nieselektywnych (linezolid), gdzie zaleca się minimalne dawki i ścisłe monitorowanie. Escytalopram może nasilać ryzyko zespołu serotoninowego w połączeniu z lekami serotoninergicznymi (np. opioidami, tryptanami) oraz obniżać próg drgawkowy, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwdrgawkowych i neuroleptyków. Ponadto, ze względu na potencjalne addytywne wydłużenie odstępu QT, łączenie escytalopramu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, niektórymi przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi antydepresantami oraz wybranymi antybiotykami jest przeciwwskazane.
cymetydyna, CYP2C19, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C19, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, nieodwracalny selektywny inhibitor MAO-B, nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rasagiline Accord 1 mg

Rasagilina, będąca silnym, nieodwracalnym i selektywnym inhibitorem monoaminooksydazy typu B (MAO-B, ATC: N04BD02), zwiększa zewnątrzkomórkowe stężenie dopaminy w prążkowiu, co przekłada się na poprawę funkcji motorycznych u pacjentów z chorobą Parkinsona. Jej główny metabolit, 1-aminoindan, nie wykazuje aktywności hamującej MAO-B. Skuteczność rasagiliny potwierdzono w trzech kluczowych badaniach klinicznych: w monoterapii (n=404) oraz w leczeniu wspomagającym z lewodopą (badania II i III). W badaniu monoterapii 26-tygodniowej, dawka 1 mg/dobę rasagiliny istotnie obniżyła całkowitą punktację UPDRS (części I-III) o -4,2 (p<0,0001) w porównaniu do placebo, a dawka 2 mg/dobę o -3,6 (p<0,0001). Poprawa dotyczyła również czynności motorycznych (UPDRS część II) oraz jakości życia (skala PD-QUALIF).
1-aminoindan, ADL, aktywność dopaminergiczna, choroba Parkinsona, czynność motoryczna, dopamina, dysfunkcja motoryczna, entakapon, hiperkineza, hipokineza, inhibitor COMT, inhibitor dekarboksylazy, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy typu B, lewodopa, monoterapia, populacja ITT, rasagilina, skala UPDRS, stan off, stan on
Leksykon leków
Interakcje leku – Betahistyna Bluefish 24 mg

Betahistyna Bluefish, stosowana głównie w leczeniu zawrotów głowy o podłożu błędnikowym, wykazuje niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez enzymy cytochromu P450, gdyż badania in vitro nie wykazały hamowania tych enzymów. Istotne jest jednak zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu betahistyny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym selektywnymi inhibitorami MAO-B (np. selegilina), ze względu na hamowanie metabolizmu betahistyny i potencjalne zwiększenie jej stężenia w surowicy. Zaleca się wówczas rozpoczęcie terapii od dawki 8 mg trzy razy dziennie z monitorowaniem objawów. Ponadto, interakcje farmakodynamiczne mogą wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu betahistyny z lekami antyhistaminowymi, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności obu preparatów, dlatego wskazane jest unikanie takiego połączenia lub ścisłe monitorowanie efektów terapeutycznych.
analog histaminy, benzodiazepina, betahistyna, choroba Ménière’a, cytochrom P450, działanie sedatywne, farmakolog kliniczny, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek antyhistaminowy, metabolizm wątrobowy, opioidowy lek przeciwbólowy, selegilina, zaburzenie przedsionkowe, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Metoprolol Biofarm ZK 95 mg

Metoprolol Biofarm ZK, zawierający 95 mg metoprololu bursztynianu (odpowiadającego 100 mg metoprololu winianu) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze, blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia, zespołem chorego węzła zatokowego, objawową bradykardią zatokową (HR <50/min), a także u osób z podejrzeniem ostrego zawału mięśnia sercowego przy częstości akcji serca <45/min, odstępie PQ >0,24 s oraz ciśnieniu skurczowym <100 mm Hg. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w nieleczonej niewydolności serca z obrzękiem płuc, wstrząsie kardiogennym, ciężkich zaburzeniach obwodowego krążenia tętniczego, niedociśnieniu tętniczym (ciśnienie skurczowe <90 mm Hg), ciężkiej astmie oskrzelowej, nieleczonym guzie chromochłonnym, kwasicy metabolicznej oraz przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów monoaminooksydazy (z wyjątkiem MAO-B) i niektórych leków dożylnych (werapamil, diltiazem, dyzopiramid) ze względu na ryzyko ciężkiej bradykardii i bloku przewodzenia.
astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bloker kanału wapniowego, bradykardia graniczna, bradykardia zatokowa, chromanie przestankowe, diltiazem, dysfagia, dyzopiramid, guz chromochłonny, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, kwasica metaboliczna, lek beta-adrenolityczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek sympatykomimetyczny, łuszczyca, metoprololu bursztynian, metoprololu winian, miastenia gravis, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, pheochromocytoma, POChP, przełom nadciśnieniowy, skurcz oskrzeli, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenia krążenia tętniczego, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Xevoben 200 mg + 50 mg

Lek Xevoben, zawierający 200 mg lewodopy oraz 50 mg benserazydu (chlorowodorek), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, u osób poniżej 25 roku życia oraz u chorych z ciężkimi zaburzeniami endokrynologicznymi (nadczynność tarczycy, zespół Cushinga, guz chromochłonny nadnerczy). Ponadto, nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami metabolicznymi, niewydolnością wątroby, nerek (zwłaszcza nieleczoną dializami), szpiku kostnego, a także u osób z ciężkimi chorobami serca, takimi jak ciężka tachykardia, zaburzenia rytmu serca oraz niewydolność serca. Przeciwwskazaniem są również psychozy o podłożu somatycznym lub bez, a także jaskra z zamkniętym kątem przesączania ze względu na ryzyko wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego.
antykoncepcja, benserazyd, ciąża, ciśnienie wewnątrzgałkowe, guz chromochłonny nadnerczy, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, lewodopa, moklobemid, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, nieselektywny inhibitor MAO, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, psychoza, rasagilina, rezerpina, selegilina, selektywny inhibitor MAO, szpik kostny, tachykardia, układ kostny, zaburzenia rytmu serca, zespół Cushinga
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mobemid 150 mg

Lek Mobemid zawiera 150 mg moklobemidu, selektywnego inhibitora MAO-A, i posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na moklobemid lub substancje pomocnicze (w tym 148 mg laktozy jednowodnej na tabletkę), ostre stany splątania, guz chromochłonny oraz wiek poniżej 18 lat. Szczególnie istotne są interakcje lekowe – moklobemid nie może być stosowany jednocześnie z selegiliną, petydyną, dekstrometorfanem, SSRI, innymi inhibitorami MAO oraz trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i przełomu nadciśnieniowego. Ponadto, stosowanie leku jest odradzane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, napadami drgawkowymi w wywiadzie oraz u osób przyjmujących sympatykomimetyki.
choroba Parkinsona, dekstrometorfan, fenylefryna, guz chromochłonny, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, katecholamina, komórki chromochłonne nadnerczy, laktoza jednowodna, lek opioidowy, lek przeciwkaszlowy, lek sympatykomimetyczny, moklobemid, nadwrażliwość na substancję czynną, napad drgawkowy, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, ostry stan splątania, petydyna, phaeochromocytoma, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, reakcja presyjna, selegilina, SSRI, TLPD, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyramina, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności wątroby, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Terbisil

Przed rozpoczęciem terapii terbinafiną w postaci chlorowodorku (Terbisil 250 mg) konieczna jest ocena czynności wątroby, wykluczająca przewlekłe lub aktywne choroby wątroby, które stanowią przeciwwskazanie do stosowania leku. Monitorowanie enzymów wątrobowych jest zalecane szczególnie po 4-6 tygodniach leczenia, a w przypadku ich podwyższenia należy natychmiast przerwać terapię. U pacjentów z istniejącą chorobą wątroby klirens terbinafiny może być zmniejszony nawet o 50%, co wymaga dostosowania dawkowania. Objawy sugerujące zaburzenia czynności wątroby, takie jak nudności, zmniejszenie łaknienia, żółtaczka czy ciemne zabarwienie moczu, powinny skłonić do natychmiastowego odstawienia leku i wykonania szczegółowej oceny funkcji wątroby. Terbisil jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny <50 ml/min lub stężeniem kreatyniny >300 μmol/l ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa w tej grupie.
agranulocytoza, beta-blokery, ciężka reakcja skórna, czynność wątroby, hepatotoksyczność, inhibitor MAO-B, izoenzym CYP2D6, klirens kreatyniny, klirens terbinafiny, lek przeciwarytmiczny, łuszczyca, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, nieprawidłowości składu krwi, niewydolność wątroby, SSRI, stężenie kreatyniny, toczeń rumieniowaty, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wąski indeks terapeutyczny, zespół DRESS, zespół Stevena-Johnsona, żółtaczka