meperydyna

Meperydyna (znana również jako petydyna) to syntetyczny opioid stosowany w leczeniu bólu o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. Należy do grupy pochodnych fenylopiperydyny i działa jako agonista receptorów opioidowych, głównie receptora μ (mi).

Lek ten charakteryzuje się szybkim początkiem działania (15-30 minut po podaniu doustnym, 10-15 minut po podaniu domięśniowym) oraz stosunkowo krótkim czasem działania (2-4 godziny). W przeciwieństwie do morfiny, meperydyna wykazuje działanie spazmolityczne na mięśnie gładkie, co może być korzystne w przypadku kolki nerkowej.

Warto pamiętać o metabolicie meperydyny – normeperydynie, który wykazuje działanie neurotoksyczne i może prowadzić do drgawek, szczególnie przy wielokrotnym podawaniu lub u pacjentów z niewydolnością nerek. Z tego powodu nie zaleca się stosowania meperydyny w leczeniu przewlekłego bólu, a jej użycie powinno być ograniczone do krótkotrwałej terapii bólu ostrego.

Meperydyna wykazuje istotne interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), które mogą prowadzić do potencjalnie śmiertelnego zespołu serotoninowego. Jest przeciwwskazana u pacjentów przyjmujących IMAO obecnie lub w ciągu ostatnich 14 dni.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Ralago 1 mg

Rasagilina, jako selektywny inhibitor MAO-B, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii choroby Parkinsona. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie rasagiliny z innymi inhibitorami MAO, w tym preparatami ziołowymi zawierającymi dziurawiec, ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Ponadto, stosowanie rasagiliny z opioidami takimi jak petydyna, meperydyna, tramadol, metadon czy propoksyfen może wywołać zagrażający życiu zespół serotoninowy, objawiający się pobudzeniem, splątaniem, sztywnością mięśni, gorączką i drgawkami klonicznymi. Wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania leków przeciwdepresyjnych z grup SSRI, SNRI, trój- i czteropierścieniowych, zwłaszcza fluoksetyny i fluwoksaminy, ze względu na ryzyko nasilenia działań serotoninergicznych. W badaniach klinicznych dopuszczalne było stosowanie wybranych leków przeciwdepresyjnych w ograniczonych dawkach: amitryptylina ≤50 mg/dobę, trazodon ≤100 mg/dobę, citalopram ≤20 mg/dobę, sertralina ≤100 mg/dobę oraz paroksetyna ≤30 mg/dobę.
amitryptylina, choroba Parkinsona, citalopram, cyprofloksacyna, cytochrom P450, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, dekstrometorfan, działanie addycyjne, dziurawiec zwyczajny, efedryna, entakapon, fluoksetyna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, lek sympatykomimetyczny, lewodopa, meperydyna, metadon, nagłe zasypianie, opioidowy lek przeciwbólowy, paroksetyna, petydyna, propoksyfen, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, senność, sertralina, SNRI, SSRI, teofilina, tramadol, trazodon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyramina, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Skład i postać leku – Zevtera 500 mg

Zevtera 500 mg to lek w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, zawierający 500 mg ceftobiprolu (odpowiadającego 666,6 mg ceftobiprolu medokarylu sodowego) na fiolkę. Po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 50 mg ceftobiprolu (66,7 mg ceftobiprolu medokarylu sodowego). Produkt zawiera około 1,3 mmol (29 mg) sodu na fiolkę, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Roztwór po rekonstytucji ma pH 4,5–5,5 i wymaga dalszego rozcieńczenia przed podaniem. Dla dorosłych i młodzieży ≥12 lat zaleca się rekonstytucję w 10 ml wody do wstrzykiwań lub glukozy 5%, a następnie rozcieńczenie do stężenia 2 mg/ml ceftobiprolu w 250 ml roztworu chlorku sodu 0,9%, glukozy 5% lub mleczanu Ringera. Dla dzieci <12 lat stosuje się stężenie 4 mg/ml, z odpowiednim doborem rozcieńczalnika. Po rekonstytucji roztwór jest stabilny do 1 godziny w temperaturze 25°C i do 24 godzin w 2–8°C, pod warunkiem ochrony przed światłem w zależności od rozcieńczalnika i wieku pacjenta.
acyklowir, amfoterycyna B, amikacyna, amiodaron, ceftobiprol medokaryl sodowy, chlorek sodu 9 mg/ml, cisatrakurium, cyprofloksacyna, dieta niskosodowa, difenhydramina, diltiazem, dobutamina, esomeprazol, fosforan potasu, fosforan sodu, gentamycyna, glukonian wapnia, glukoza 50 mg/ml, haloperidol, insulina ludzka, kaspofungina, kwas cytrynowy jednowodny, labetalol, lewofloksacyna, meperydyna, midazolam, milrinon, mleczan Ringera, moksyfloksacyna, morfina, niezgodność farmaceutyczna, ondansetron, pantoprazol, prometazyna, rekonstytucja, remifentanyl, roztwór do infuzji, siarczan magnezu, skażenie mikrobiologiczne, stabilność leku, tobramycyna, woda do wstrzykiwań, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Akineton 5 mg/ml

Biperyden, jako lek o działaniu przeciwcholinergicznym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwcholinergicznymi (psychotropowymi, przeciwhistaminowymi I generacji, rozkurczowymi oraz innymi lekami stosowanymi w chorobie Parkinsona), co prowadzi do nasilenia działań niepożądanych ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Wysokie ryzyko interakcji występuje także przy koadministracji z chinidyną, gdzie obserwuje się nasilenie działania przeciwcholinergicznego na układ sercowo-naczyniowy, zwłaszcza przewodzenie przedsionkowo-komorowe, co wymaga monitorowania EKG. Ponadto, biperyden może nasilać dyskinezy u pacjentów leczonych lewodopą (w dawkach z karbidopą), co manifestuje się ruchami pląsawiczymi i wymaga ścisłej kontroli neurologicznej oraz dostosowania dawkowania. Interakcje z neuroleptykami mogą prowadzić do nasilenia dyskinez późnych, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka terapii.
biperyden, chinidyna, choroba Parkinsona, dezorientacja, dyskineza, dyskineza późna, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, funkcja poznawcza, karbidopa, kontrola neurologiczna, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy I generacji, lek psychotropowy, lek rozkurczowy, lewodopa, meperydyna, metoklopramid, monitorowanie elektrokardiograficzne, motoryka przewodu pokarmowego, neuroleptyk, obwodowy układ nerwowy, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, petydyna, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ruch pląsawiczy, splątanie, układ krążenia, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zespół parkinsonowski
Leksykon leków
Skład i postać leku – Autostrzykawka Morfina Przeciwko Bólowi 20 mg/2 ml

Produkt leczniczy Autostrzykawka Morfina Przeciwko Bólowi to roztwór do wstrzykiwań zawierający 20 mg morfiny siarczanu w 2 mL roztworu, stosowany w leczeniu silnego bólu. Roztwór charakteryzuje się pH w zakresie 2,0-4,5 oraz osmolalnością 280-310 mOsm/kg. Substancje pomocnicze obejmują chlorek sodu, disodu edetynian, wodę do wstrzykiwań oraz 1 mg/mL sodu pirosiarczynu (E 223) jako konserwant. Autostrzykawka jest gotowa do użycia, wyposażona w jednokomorowy wkład z polipropylenu, korek i tłoczek z elastomeru oraz stalową igłę, co zapewnia łatwość i bezpieczeństwo podania.
5-fluorouracyl, acyklowir, aminofilina, amobarbital, cefepim, chlorotiazyd, edetynian disodu, fenobarbital, fenytoina, furosemid, heparyna, meperydyna, minocyklina, niezgodność farmaceutyczna, niezgodność fizykochemiczna, opioidowy lek przeciwbólowy, pirosiarczyn sodu, reakcja chemiczna, roztwór do wstrzykiwań, sargramostim, siarczan morfiny, silny ból, sól morfiny, stabilność roztworu, strącanie osadu, substancja chelatująca, substancja pomocnicza, tiopental, właściwości przeciwutleniające, wodorowęglan sodu
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dilizolen 2 mg/ml

Linezolid w postaci roztworu do infuzji (Dilizolen, 2 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Ze względu na mechanizm działania jako odwracalny, nieselektywny inhibitor monoaminooksydazy (MAO), nie należy stosować linezolidu jednocześnie z innymi inhibitorami MAO typu A lub B (np. fenelzyna, izokarboksazyd, selegilina, moklobemid) oraz przez okres 2 tygodni po ich zakończeniu, aby uniknąć ryzyka nadmiernego gromadzenia amin biogennych i potencjalnie ciężkich interakcji. Przeciwwskazania obejmują także nieleczone nadciśnienie tętnicze, guza chromochłonnego nadnerczy, rakowiaka, nadczynność tarczycy oraz zaburzenia psychiczne (depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej, zaburzenia schizoafektywne, ostre stany dezorientacji), chyba że możliwa jest ścisła kontrola kliniczna i monitorowanie ciśnienia tętniczego.
adrenalina, agonista receptora serotoninowego, buspiron, choroba dwubiegunowa, choroba Parkinsona, dobutamina, dopamina, epinefryna, fenelzyna, fenylopropanolamina, formoterol, guz chromochłonny nadnerczy, guz neuroendokrynny, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, izokarboksazyd, lek adrenergiczny, lek przeciwbakteryjny, lek sympatykomimetyczny, linezolid, meperydyna, moklobemid, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na lek, niewydolność serca, noradrenalina, norepinefryna, petydyna, pheochromocytoma, pseudoefedryna, rakowiak, salbutamol, selegilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Asanix PPH 1 mg

Rasagilina, jako selektywny inhibitor MAO-B, wykazuje liczne interakcje lekowe o różnym stopniu istotności klinicznej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z innymi inhibitorami MAO, w tym preparatami ziołowymi jak ziele dziurawca, ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Również petydyna jest przeciwwskazana z powodu ryzyka ciężkich działań niepożądanych, w tym zespołu serotoninowego. Interakcje z lekami przeciwdepresyjnymi (SSRI, SNRI, trój- i czteropierścieniowymi) niosą wysokie ryzyko zespołu serotoninowego, szczególnie z fluoksetyną i fluwoksaminą, dlatego ich łączne stosowanie należy unikać. Inhibitory CYP1A2, takie jak cyprofloksacyna, zwiększają AUC rasagiliny o 83%, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawki. Indukcja CYP1A2 przez palenie tytoniu może obniżać stężenie leku, co wymaga monitorowania skuteczności terapii. Entakapon zwiększa klirens rasagiliny o 28%, jednak zwykle nie wymaga zmiany dawkowania.
choroba Parkinsona, cyprofloksacyna, cytochrom P450, dekstrometorfan, działanie addycyjne, działanie depresyjne na OUN, dziurawiec, entakapon, farmakokinetyka leku, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor MAO-B, interakcja lekowa, interakcja tyramina-rasagilina, klirens leku, lek przeciwdepresyjny, lek sympatykomimetyczny, lewodopa, meperydyna, metadon, nagłe zasypianie, nieselektywny inhibitor MAO, petydyna, propoksyfen, przełom nadciśnieniowy, SSRI, tramadol, układ serotoninergiczny, zaburzenie czynności życiowych, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Bellapan 0,25 mg/tabl.

Bellapan, zawierający alkaloidy tropanowe w przeliczeniu na atropiny siarczan, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą nasilać lub osłabiać jego działanie cholinolityczne. Leki takie jak amantadyna, chinidyna, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, inhibitory MAO, neuroleptyki oraz pochodne fenotiazyny mogą nasilać działanie cholinolityczne Bellapanu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych, takich jak zaburzenia poznawcze, tachykardia, suchość błon śluzowych czy halucynacje. Z kolei Bellapan antagonizuje działanie leków prokinetycznych (np. metoklopramidu) oraz inhibitorów cholinesterazy (np. neostygminy, donepezilu) i parasympatykomimetyków, co może prowadzić do osłabienia ich efektów terapeutycznych. Ponadto, Bellapan osłabia działanie fenotiazyn, co jest istotne klinicznie u pacjentów stosujących leki przeciwpsychotyczne z tej grupy.
alkaloid tropanowy, amantadyna, antagonista receptora H2, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, chinidyna, choroba Parkinsona, cymetydyna, demencja, digoksyna, diuretyk tiazydowy, donepezil, działanie cholinolityczne, hipokalemia, inhibitor cholinesterazy, inhibitor monoaminooksydazy, karbachol, lek moczopędny, lek opioidowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, meperydyna, metoklopramid, miastenia, neostygmina, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, parasympatykomimetyk, perystaltyka przewodu pokarmowego, pilokarpina, pirydostygmina, pochodna fenotiazyny, prokinetyk, retencja moczu, siarczan atropiny, tachykardia, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny
Leksykon substancji czynnych
Rasagilina – Interakcje

Rasagilina, selektywny inhibitor MAO-B stosowany w chorobie Parkinsona, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie jej z innymi inhibitorami MAO (w tym zielem dziurawca) oraz z petydyną ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego i ciężkich działań niepożądanych. Nie zaleca się także stosowania rasagiliny z sympatykomimetykami (np. efedryna, pseudoefedryna), dekstrometorfanem, fluoksetyną i fluwoksaminą z powodu ryzyka zespołu serotoninowego. Inne leki przeciwdepresyjne (amitryptylina ≤50 mg/d, trazodon ≤100 mg/d, citalopram ≤20 mg/d, sertralina ≤100 mg/d, paroksetyna ≤30 mg/d) można stosować ostrożnie w określonych dawkach. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak cyprofloksacyna, zwiększają AUC rasagiliny o 83%, co wymaga zachowania ostrożności, natomiast palenie tytoniu może obniżać stężenie leku. Współpodawanie z entakaponem zwiększa klirens rasagiliny o 28%, co wymaga monitorowania skuteczności terapii.
amitryptylina, choroba Parkinsona, citalopram, cyprofloksacyna, cytochrom CYP1A2, dekstrometorfan, działanie addycyjne, działanie uspokajające, entakapon, fluoksetyna, fluwoksamina, hipomania, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, interakcja tyramina-rasagilina, izoenzym cytochromu P450, lek przeciwdepresyjny, lek sympatykomimetyczny, lewodopa, meperydyna, metadon, nagłe zasypianie, nieselektywny inhibitor MAO, OUN, paroksetyna, petydyna, propoksyfen, przełom nadciśnieniowy, sertralina, SNRI, SSRI, teofilina, tramadol, trazodon, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Rasagiline Vipharm 1 mg

Rasagilina, selektywny inhibitor MAO-B stosowany w dawce 1 mg/dobę, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie rasagiliny z innymi inhibitorami MAO (w tym preparatami roślinnymi jak ziele dziurawca) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z petydyną, które może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, a także z innymi opioidami (meperydyna, tramadol, metadon, propoksyfen) z powodu ryzyka zespołu serotoninowego objawiającego się pobudzeniem, splątaniem, sztywnością, gorączką i drgawkami klonicznymi. Niezalecane jest także łączenie rasagiliny z sympatykomimetykami (efedryna, pseudoefedryna) oraz dekstrometorfanem, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych i przełomu nadciśnieniowego. W przypadku leków przeciwdepresyjnych, szczególnie SSRI i SNRI, należy unikać łączenia z fluoksetyną i fluwoksaminą, natomiast inne SSRI (cytralopram ≤20 mg/dobę, sertralina ≤100 mg/dobę, paroksetyna ≤30 mg/dobę), trójpierścieniowe (amitryptylina ≤50 mg/dobę) oraz czteropierścieniowe leki przeciwdepresyjne i trazodon (≤100 mg/dobę) można stosować z zachowaniem ostrożności i nieprzekraczaniem zalecanych dawek.
amitryptylina, benzodiazepiny, cyprofloksacyna, dekstrometorfan, dziurawiec, efedryna, fluoksetyna, fluwoksamina, hipomania, inhibitor MAO-B, meperydyna, metadon, monoaminooksydaza, nagłe zasypianie, niedociśnienie ortostatyczne, omamy, paroksetyna, petydyna, propoksyfen, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, rasagilina, senność, sertralina, SNRI, splątanie, SSRI, sympatykomimetyki, tramadol, trazodon, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Hydroxyzinum Aflofarm 100 mg

Hydroksyzyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Nasilenie działania przeciwzakrzepowego leków kumarynowych zwiększa ryzyko krwawień, a jednoczesne stosowanie z meperydyną oraz lekami hamującymi OUN (opioidy, barbiturany, leki uspokajające i nasenne) może prowadzić do nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego. Hydroksyzyna osłabia działanie fenytoiny (przeciwdrgawkowe), leków adrenergicznych (podwyższających ciśnienie krwi) oraz betahistyny. Farmakokinetycznie, cymetydyna w dawce 600 mg zwiększa stężenie hydroksyzyny w surowicy o 36%, jednocześnie zmniejszając stężenie jej metabolitu cetyryzyny o 20%. Hydroksyzyna jest inhibitorem cytochromu P450 2D6 (Ki: 3,9 µM; 1,7 µg/mL) oraz hamuje izoenzymy 2C9/C10, 2C19 i 3A4 przy stężeniach IC50 19-140 µM (7-52 µg/mL), co może prowadzić do interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy.
17-hydroksysteroid, antybiotyk, betahistyna, bradykardia, ciśnienie krwi, cymetydyna, cytochrom P450, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwdrgawkowe, działanie sedatywne, farmakokinetyka, fenytoina, hipokaliemia, inhibitor dehydrogenazy alkoholowej, inhibitor enzymu wątrobowego, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, koordynacja psychoruchowa, krwawienie, lek adrenergiczny, lek opioidowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwzakrzepowy, lek trójpierścieniowy, meperydyna, metabolit leku, metadon, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie leku, torsade de pointes, UDP-glukuronylotransferaza, uszkodzenie mięśnia sercowego, zaburzenie oddychania, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Rasagilina Synthon 1 mg

Rasagilina, selektywny inhibitor MAO-B stosowany w chorobie Parkinsona, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie jej z innymi inhibitorami MAO oraz petydyną (meperydyną) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego i zespołu serotoninowego, objawiającego się pobudzeniem, splątaniem, sztywnością mięśniową, gorączką i drgawkami. Należy unikać jednoczesnego stosowania rasagiliny z lekami sympatykomimetycznymi (np. efedryna, pseudoefedryna), dekstrometorfanem oraz silnymi inhibitorami CYP1A2 (fluoksetyna, fluwoksamina), które mogą zwiększać stężenie rasagiliny w osoczu (np. cyprofloksacyna zwiększa AUC o 83%). W badaniach klinicznych dopuszczono stosowanie wybranych leków przeciwdepresyjnych w określonych dawkach: amitryptylina ≤50 mg/dobę, trazodon ≤100 mg/dobę, citalopram ≤20 mg/dobę, sertralina ≤100 mg/dobę i paroksetyna ≤30 mg/dobę. Jednoczesne podawanie entakaponu zwiększa klirens rasagiliny o 28%, co może wymagać monitorowania skuteczności terapii.
amitryptylina, benzodiazepiny, choroba Parkinsona, citalopram, cyprofloksacyna, cytochrom P450, dekstrometorfan, dziurawiec, efedryna, efekt addycyjny, entakapon, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, lek sympatykomimetyczny, leki trójpierścieniowe, lewodopa, meperydyna, metadon, paroksetyna, petydyna, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, teofilina, tramadol, trazodon, tyramina, zespół serotoninowy