stężenie mebendazolu

Mebendazol to syntetyczny lek przeciwpasożytniczy z grupy benzimidazoli, skuteczny w leczeniu wielu chorób wywołanych przez robaki obłe i płaskie. Stosowany jest zarówno w terapii zakażeń pojedynczych, jak i mieszanych.

Stężenie mebendazolu w surowicy podczas standardowej terapii doustnej jest zwykle niskie (poniżej 0,1 µg/ml), co wynika z jego ograniczonej absorpcji z przewodu pokarmowego (5-10%). Lek działa głównie miejscowo w świetle jelita, gdzie osiąga wysokie stężenia. Przy terapii zakażeń tkankowych, jak echinokokoza, konieczne są wyższe dawki i dłuższy czas leczenia dla uzyskania terapeutycznego stężenia leku w tkankach.

Monitorowanie stężenia mebendazolu nie jest rutynowo wykonywane w praktyce klinicznej ze względu na dobrze ustalone schematy dawkowania. Jednak w przypadkach ciężkich zakażeń tkankowych, u pacjentów z zaburzeniami wchłaniania lub przy podejrzeniu interakcji lekowych, oznaczenie stężenia terapeutycznego może mieć znaczenie kliniczne dla optymalizacji leczenia.

Badania wskazują, że skuteczność mebendazolu zależy od utrzymania odpowiedniego stężenia leku przez określony czas, a nie od osiągnięcia wysokiego stężenia szczytowego. Z tego powodu w niektórych przypadkach preferowane jest podawanie mniejszych dawek w kilku porcjach dziennie przez dłuższy okres, zamiast jednorazowych wysokich dawek.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Vermox 100 mg

Mebendazol, substancja czynna preparatu Vermox, ulega metabolizmowi wątrobowemu, co predysponuje do interakcji farmakokinetycznych z lekami wpływającymi na enzymy wątrobowe. Szczególnie istotna jest interakcja z cymetydyną, która hamuje metabolizm mebendazolu, prowadząc do zwiększenia jego stężenia w osoczu, co jest klinicznie istotne zwłaszcza podczas długotrwałej terapii. W takich przypadkach zaleca się monitorowanie stężenia mebendazolu w surowicy i ewentualną modyfikację dawkowania. Ponadto, jednoczesne stosowanie mebendazolu z metronidazolem jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych, mimo nieznanego dokładnego mechanizmu interakcji. W praktyce klinicznej należy zatem unikać tej kombinacji leków.
charakterystyka produktu leczniczego, cymetydyna, enzymy wątrobowe, laktoza jednowodna, leczenie przeciwpasożytnicze, metabolizm wątrobowy, metronidazol, monitorowanie stężenia leku, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, stężenie mebendazolu, stężenie substancji czynnej, terapia przeciwpasożytnicza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon substancji czynnych
Mebendazol – Właściwości farmakokinetyczne

Mebendazol, substancja czynna leku Vermox, charakteryzuje się niską dostępnością biologiczną wynoszącą około 20% podanej dawki, co wynika z ograniczonego wchłaniania jelitowego oraz intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2-4 godzinach od podania doustnego, a lek wiąże się silnie z białkami osocza (90-95%). Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, co wskazuje na przenikanie do przestrzeni pozanaczyniowych i tkanek, co potwierdzają dane z długotrwałych terapii (40 mg/kg mc./dobę przez 3-21 miesięcy). Mebendazol jest metabolizowany głównie w wątrobie do hydrolizowanych i zredukowanych pochodnych, których stężenia w osoczu przewyższają stężenie substancji macierzystej. Zaburzenia czynności wątroby mogą prowadzić do zwiększenia poziomu leku w osoczu.
czas półtrwania, dostępność biologiczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, faza eliminacji, infestacja pasożytnicza, mebendazol, mechanizm działania, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, pasożyt jelitowy, przestrzeń pozanaczyniowa, recyrkulacja wewnątrzwątrobowa, stan stacjonarny, stężenie mebendazolu, Vermox, wiązanie z białkami surowicy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie metabolizmu, zaburzenie wydzielania żółci

stężenie mebendazolu

Powiązane wpisy

Interakcje leku – Vermox 100 mg

Mebendazol – Właściwości farmakokinetyczne