przyśpieszone oddychanie
Przyśpieszone oddychanie, określane medycznie jako tachypnoe, to stan, w którym częstość oddechów przekracza normę fizjologiczną dla danego wieku. U dorosłych za tachypnoe uznaje się oddychanie z częstością powyżej 20 oddechów na minutę, podczas gdy u dzieci wartości te są wyższe i zależą od wieku.
Tachypnoe może być objawem wielu różnych stanów patologicznych. Do najczęstszych przyczyn należą: choroby układu oddechowego (zapalenie płuc, astma, POChP), zaburzenia metaboliczne (kwasica metaboliczna), stany gorączkowe, niewydolność serca, lęk czy ból. Przyśpieszone oddychanie stanowi często mechanizm kompensacyjny, którego celem jest wyrównanie zaburzeń gazometrycznych lub kwasowo-zasadowych.
Diagnostyka tachypnoe obejmuje badanie przedmiotowe, badania laboratoryjne, gazometrię krwi tętniczej, badania obrazowe klatki piersiowej oraz ewentualnie badania czynnościowe układu oddechowego. Leczenie zawsze powinno być ukierunkowane na przyczynę wywołującą przyśpieszone oddychanie, jednocześnie zapewniając odpowiednią wymianę gazową.
W przypadku utrzymującego się tachypnoe należy pamiętać o ryzyku wyczerpania mięśni oddechowych, co może prowadzić do niewydolności oddechowej. U pacjentów z przyśpieszonym oddychaniem istotna jest regularna ocena stanu ogólnego, w tym parametrów życiowych i saturacji krwi tlenem, szczególnie w ostrych stanach klinicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Famprydyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Famprydyna została poddana szerokim badaniom toksykologicznym na różnych gatunkach zwierząt, które wykazały szybkie pojawienie się działań niepożądanych po podaniu doustnym, zwykle w ciągu 2 godzin. Objawy kliniczne obejmowały drżenie, drgawki, ataksję, zaburzenia chodu, duszność, przyspieszone oddychanie, rozszerzenie źrenic, prostrację, nadpobudliwość, zaburzoną wokalizację oraz zwiększone ślinienie. W badaniach zaobserwowano także pojedyncze przypadki niedrożności układu moczowego u szczurów, prowadzące do zgonu, co może sugerować potencjalny związek przyczynowy z podawaniem famprydyny, choć znaczenie kliniczne tego zjawiska pozostaje niejasne.
ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka toksyczna, drgawki, duszność, działanie niepożądane, famprydyna, mutacja genowa, nadmierne ślinienie, nadpobudliwość, niedrożność układu moczowego, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, proces nowotworowy, prostracja, przyśpieszone oddychanie, rozszerzenie źrenic, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa płodu, zaburzenie chodu, zaburzenie wokalizacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fampridine Teva 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne i farmakologiczne famprydyny, substancji czynnej Fampridine Teva 10 mg, wykazały charakterystyczne działania niepożądane pojawiające się do 2 godzin po podaniu doustnym, obejmujące objawy neurologiczne (drżenie, drgawki, ataksja), oddechowe (duszność, przyspieszone oddychanie) oraz inne symptomy, takie jak rozszerzenie źrenic, prostracja, zaburzenia chodu i nadpobudliwość. Objawy te są konsekwencją farmakodynamicznego działania famprydyny jako blokatora kanałów potasowych. W badaniach na szczurach odnotowano pojedyncze przypadki niedrożności układu moczowego prowadzące do zgonu, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Ponadto, toksyczne dawki podawane samicom ciężarnym skutkowały obniżoną masą urodzeniową i zmniejszoną żywotnością potomstwa, jednak bez zwiększonego ryzyka wad rozwojowych czy wpływu na płodność.
ataksja, badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, blokator kanałów potasowych, drgawki, drżenie, duszność, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, famprydyna, genotoksyczność, nadpobudliwość, niedrożność układu moczowego, prostracja, przyśpieszone oddychanie, rozszerzenie źrenic, ślinienie, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie chodu, zaburzenie wokalizacji - Leksykon leków
Przedawkowanie – Perlinganit 1 mg/ml
Przedawkowanie Perlinganitu (glicerolu triazotanu) w stężeniu 1 mg/ml prowadzi do istotnego niedociśnienia tętniczego (ciśnienie skurczowe ≤ 90 mmHg) z objawami hipoperfuzji obwodowej, tachykardią odruchową oraz ryzykiem zapaści krążeniowej. Może wystąpić methemoglobinemia wywołana uwalnianiem jonów azotynowych podczas biotransformacji leku, objawiająca się sinicą, przyspieszonym oddechem, lękiem, utratą przytomności, a w ciężkich przypadkach zatrzymaniem akcji serca. Dodatkowo, bardzo duże dawki mogą powodować wzrost ciśnienia śródczaszkowego i objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy, ból głowy i omdlenia, wynikające z hipoperfuzji mózgowej i bezpośredniego wpływu na naczynia mózgowe.
azotan organiczny, błękit metylenowy, błękit toluidynowy, ból głowy, chlorowodorek norepinefryny, dopamina, epinefryna, glicerolu triazotan, hemodializa, hipoperfuzja mózgowa, jon azotynowy, methemoglobinemia, nadmierna potliwość, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór reduktazy methemoglobinowej, niedociśnienie tętnicze, objawy mózgowe, omdlenie, perfuzja obwodowa, pozycja Trendelenburga, przyśpieszone oddychanie, rozszerzenie naczyń krwionośnych, roztwór do infuzji, saturacja krwi tętniczej, sinica, spadek ciśnienia tętniczego, stężenie methemoglobiny, tachykardia odruchowa, transfuzja koncentratu krwinek czerwonych, transfuzja wymienna, utrata przytomności, wentylacja płuc, zapaść krążeniowa, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy, zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego