aktywność α-amylazy
Aktywność α-amylazy jest istotnym parametrem diagnostycznym, oceniającym funkcję trzustki oraz ślinianek. Enzym ten odpowiada za rozkład wiązań α-1,4-glikozydowych w polisacharydach, takich jak skrobia i glikogen, do prostszych cukrów.
Podwyższona aktywność α-amylazy w surowicy (hiperamylazemia) stanowi czuły marker ostrego zapalenia trzustki, występując już w pierwszych godzinach choroby, z najwyższymi wartościami po 12-72 godzinach. Wzrost aktywności może wystąpić również w innych schorzeniach, takich jak zapalenie ślinianek, perforacja przewodu pokarmowego, niedrożność jelit czy makroamylazemia.
Oznaczanie aktywności α-amylazy we krwi i moczu pozostaje podstawowym badaniem w diagnostyce różnicowej bólu brzucha. Normalizacja aktywności enzymu następuje zwykle po 3-5 dniach od początku ostrego zapalenia trzustki. Wartości referencyjne mogą różnić się w zależności od metody laboratoryjnej, ale typowo mieszczą się w zakresie 28-100 U/l dla surowicy.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Hydroksyetyloskrobia – Działania niepożądane
Hydroksyetyloskrobia (HES) jest stosowana do uzupełniania objętości wewnątrznaczyniowej, jednak jej podanie wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, w tym istotnymi zaburzeniami hematologicznymi. Obserwuje się hemodylucję manifestującą się zmniejszeniem hematokrytu oraz obniżeniem stężenia białek osocza (bardzo często ≥1/10). Ponadto, HES powoduje rozcieńczenie czynników krzepnięcia, wydłużenie czasu krwawienia i APTT oraz zmniejszenie aktywności kompleksu FVIII/vWF (często ≥1/100 do <1/10), co zwiększa ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów po zabiegach chirurgicznych lub przyjmujących leki przeciwzakrzepowe. Rzadkie, ale poważne są reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne (≥1/10 000 do <1/1 000), które mogą wystąpić nawet przy pierwszym podaniu i wymagają natychmiastowej interwencji. Dodatkowo, stosowanie HES może prowadzić do uszkodzenia wątroby (częstość nieznana) oraz nefrotoksyczności, w tym ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek lub przy dużych dawkach.
aktywność α-amylazy, aPTT, białka osocza, czas krwawienia, czynnik von Willebranda, czynniki krzepnięcia, enzymy wątrobowe, hematokryt, hemodylucja, hydroksyetyloskrobia, komórki tuczne, kompleks FVIII/vWF, leczenie nerkozastępcze, leczenie przeciwświądowe, nefrotoksyczność, objętość wewnątrznaczyniowa, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parametry hematologiczne, parametry koagulologiczne, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozcieńczenie krwi, układ krzepnięcia, układ siateczkowo-śródbłonkowy, uszkodzenie cewek nerkowych, uszkodzenie nerek, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie trzustki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adeksa 100 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne akarbozy, substancji czynnej preparatu Adeksa, wykazały bardzo niski potencjał toksyczności ostrej. Wartości LD50 po podaniu doustnym u myszy i szczurów przekraczały 1 000 000 SIU, a po podaniu dożylnym u szczurów wynosiły odpowiednio 478 000 SIU (95% CI: 421 000-546 000) u samców oraz 359 000 SIU (95% CI: 286 000-423 000) u samic. U psów LD50 po podaniu doustnym przekraczała 650 000 SIU, a dożylnie 250 000 SIU. Należy podkreślić, że 65 000 SIU odpowiada około 1 g produktu, co wskazuje na wyjątkowo wysoki margines bezpieczeństwa. W badaniach subchronicznych (3 miesiące) na szczurach i psach stosowano dawki 50-450 mg/kg mc. Nie zaobserwowano istotnych zmian hematologicznych, biochemicznych ani histopatologicznych. Spadek masy ciała u psów, obniżenie aktywności α-amylazy w osoczu oraz niewielki wzrost stężenia mocznika były interpretowane jako efekty farmakodynamiczne, a nie toksyczne.
akarboza, aktywność farmakodynamiczna, aktywność α-amylazy, badania przedkliniczne, badanie histopatologiczne, chemia kliniczna, cukrzyca typu 2, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, hamowanie sacharazy, LD50, parametry hematologiczne, równowaga izokaloryczna, stan kataboliczny, stężenie mocznika, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła