aktywność antytrombiny

Antytrombina jest kluczowym naturalnym inhibitorem krzepnięcia, należącym do rodziny serpin (inhibitorów proteaz serynowych). Jej głównym zadaniem jest hamowanie działania trombiny oraz innych czynników krzepnięcia, takich jak czynniki Xa, IXa, XIa i XIIa, co zapobiega nadmiernemu tworzeniu się skrzepów.

Aktywność antytrombiny jest znacząco wzmacniana przez heparynę i heparynoidalne glikozaminoglikany, które powodują zmianę konformacyjną cząsteczki antytrombiny, zwiększając jej zdolność do inaktywacji enzymów krzepnięcia nawet tysiąckrotnie. Ta właściwość jest wykorzystywana w terapii przeciwzakrzepowej z zastosowaniem heparyny.

Niedobór antytrombiny (wrodzony lub nabyty) prowadzi do zwiększonego ryzyka zakrzepicy żylnej i tętniczej. Wrodzony niedobór antytrombiny jest dziedziczony autosomalnie dominująco i występuje z częstością około 1:2000-5000 w populacji ogólnej. Diagnostyka opiera się na pomiarze aktywności antytrombiny w osoczu, gdzie wartości poniżej 80% sugerują niedobór.

W praktyce klinicznej oznaczanie aktywności antytrombiny jest istotne w diagnostyce stanów nadkrzepliwości, monitorowaniu terapii heparyną (zwłaszcza przy jej oporności), oraz w przypadkach zespołu rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC), gdzie aktywność antytrombiny może być znacząco obniżona.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl