bóle głowy
Bóle głowy (cefalgia) to jeden z najczęstszych objawów, z którymi pacjenci zgłaszają się do lekarza. Klinicznie dzielimy je na pierwotne (migrena, ból głowy typu napięciowego, klasterowy ból głowy) oraz wtórne (objawowe), będące konsekwencją innych chorób.
Migrena charakteryzuje się nawracającymi, jednostronnymi, pulsującymi bólami głowy o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu, trwającymi od 4 do 72 godzin. Często towarzyszą jej nudności, wymioty oraz nadwrażliwość na światło i dźwięki. U około 30% pacjentów występuje aura migrenowa (zaburzenia widzenia, parestezje).
Bóle głowy typu napięciowego (TTH) to najczęstszy rodzaj bólów głowy, charakteryzujący się obustronnym, uciskowym lub ściskającym bólem o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu. Zwykle nie towarzyszą im nudności czy wymioty, a aktywność fizyczna nie nasila dolegliwości.
Diagnostyka bólów głowy opiera się głównie na dokładnym wywiadzie. Badania obrazowe (TK, MRI) oraz laboratoryjne są wskazane przy podejrzeniu wtórnych bólów głowy lub obecności objawów alarmowych (nagły początek, pogorszenie stanu, gorączka, zaburzenia neurologiczne).
Leczenie zależy od rodzaju bólu głowy. W terapii migreny stosuje się leki przeciwbólowe, tryptany, leki przeciwwymiotne oraz profilaktykę (beta-blokery, leki przeciwpadaczkowe, antagoniści CGRP). Przy bólach napięciowych skuteczne są analgetyki, relaksacja oraz terapia poznawczo-behawioralna.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Biseptol (200 mg + 40 mg)/5 ml
Przedawkowanie Biseptolu (zawierającego sulfametoksazol i trimetoprim) może prowadzić do ostrego lub przewlekłego zespołu toksycznego. Ostre przedawkowanie manifestuje się objawami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, kolka brzuszna), układu nerwowego (bóle i zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja), ogólnymi (gorączka, zaburzenia widzenia) oraz układu moczowego (hematuria, krystaluria, bezmocz w ciężkich przypadkach). Późne objawy, takie jak zaburzenia hematologiczne i żółtaczka, mogą pojawić się z opóźnieniem, nawet po kilku dniach od przyjęcia leku. Przewlekłe przedawkowanie prowadzi do zahamowania czynności szpiku kostnego, manifestującego się małopłytkowością, leukopenią oraz niedokrwistością megaloblastyczną, będącą konsekwencją niedoboru kwasu foliowego indukowanego przez trimetoprim.
alkalizacja moczu, bezmocz, bóle głowy, dezorientacja, dializa otrzewnowa, folinian wapnia, hematuria, hemodializa, hemopoeza, kolka brzuszna, krwiomocz, krystaluria, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, niedobór kwasu foliowego, niedokrwistość megaloblastyczna, nudności i wymioty, ostre przedawkowanie, płukanie żołądka, przedawkowanie Biseptolu, przewlekłe przedawkowanie, stężenie elektrolitów, sulfametoksazol i trimetoprim, utrata przytomności, zaburzenia składu krwi, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie widzenia, zahamowanie czynności szpiku kostnego, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivastigmin NeuroPharma 3 mg
Rywastygmina w postaci wodorowinianu dostępna jest w kapsułkach twardych o dawkach 1,5 mg, 3,0 mg, 4,5 mg oraz 6,0 mg i stosowana jest w leczeniu otępienia typu alzheimerowskiego oraz otępienia związanego z chorobą Parkinsona. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje liczne działania niepożądane, z których najczęstsze dotyczą układu pokarmowego (nudności 38%, wymioty 23%, biegunka – bardzo często), układu nerwowego (zawroty głowy – bardzo często, bóle głowy, senność, drżenie – często) oraz zaburzeń psychicznych (pobudzenie, splątanie, lęk – często). Kobiety wykazują większą wrażliwość na działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego oraz częściej doświadczają zmniejszenia masy ciała. Wśród działań rzadkich i bardzo rzadkich odnotowano m.in. chorobę wrzodową, krwawienia z przewodu pokarmowego, zapalenie trzustki, drgawki, objawy pozapiramidowe oraz zaburzenia rytmu serca. W badaniach klinicznych u pacjentów z otępieniem w przebiegu choroby Parkinsona obserwowano specyficzne działania niepożądane, takie jak drżenie (10,2%), nasilenie choroby Parkinsona (3,3%), dyskineza i spowolnienie ruchowe (często). Działania niepożądane związane z postacią transdermalną obejmują m.in. majaczenie, gorączkę, zmniejszony apetyt i nietrzymanie moczu.
agresja, alergiczne zapalenie skóry, astenia, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, bóle głowy, bradykardia, brak łaknienia, choroba wrzodowa żołądka, depresja, dławica piersiowa, drgawki, drżenie, dyskineza, dyspepsja, dystonia, hipokineza, krwawienie z przewodu pokarmowego, lęk, majaczenie, migotanie przedsionków, nadaktywność psychoruchowa, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, niepokój ruchowy, nietrzymanie moczu, nudności i wymioty, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, omamy, omdlenie, otępienie alzheimerowskie, otępienie w chorobie Parkinsona, pęknięcie przełyku, pobudzenie, pokrzywka, rumień, rywastygmina, splątanie, spowolnienie ruchowe, świąd, sztywność mięśni, sztywność typu koła zębatego, tachykardia, wodorowinan rywastygminy, wysypka, zaburzenia chodu, zaburzenia równowagi, zaburzenia rytmu serca, zakażenie dróg moczowych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół chorego węzła zatokowego, zmęczenie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dexak 25 mg
Przedawkowanie deksketoprofenu (Dexak 25 mg) może prowadzić do objawów ze strony układu pokarmowego i ośrodkowego układu nerwowego. Do najczęściej obserwowanych należą wymioty, jadłowstręt oraz ból brzucha, które sugerują podrażnienie błony śluzowej przewodu pokarmowego. Ze strony OUN mogą wystąpić senność, zawroty głowy, dezorientacja oraz bóle głowy. Potencjalnie toksyczna dawka to przyjęcie ponad 5 mg/kg masy ciała, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Pełna charakterystyka objawów przedawkowania nie jest w pełni poznana, jednak dane pochodzące z leków o podobnym mechanizmie działania NLPZ pozwalają na wstępne określenie ryzyka klinicznego.
ból brzucha, bóle głowy, dawka toksyczna, deksketoprofen, dezorientacja, hospitalizacja, jadłowstręt, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ośrodkowy układ nerwowy, podrażnienie błony śluzowej żołądka, przedawkowanie deksketoprofenu, senność, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia świadomości, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół poudarowy – Objawy
Zespół poudarowy (persistent post-concussive symptoms, PPCS) to zespół objawów utrzymujących się powyżej 4 tygodni po lekkim urazie mózgu, najczęściej po wstrząśnieniu. Objawy obejmują dolegliwości fizyczne (np. bóle głowy, zawroty głowy, nadwrażliwość na światło i dźwięk), poznawcze (trudności z pamięcią, koncentracją, funkcjami wykonawczymi), emocjonalne (lęk, depresja, drażliwość) oraz zaburzenia snu (bezsenność, nadmierna senność). Objawy pojawiają się zwykle w ciągu 7-10 dni po urazie i utrzymują się ponad 3 miesiące, a u 10-15% pacjentów mogą trwać rok lub dłużej. Częstość występowania zespołu poudarowego szacuje się na 10-20% po wstrząśnieniu, choć dane wskazują na możliwe niedoszacowanie. Czynniki ryzyka to m.in. wiek (20-30 lat, ale także starszy wiek), wcześniejsze urazy mózgu, historia chorób psychicznych, płeć żeńska oraz współistniejące zaburzenia neurologiczne. Ciężkość początkowego urazu nie koreluje z ryzykiem rozwoju PPCS, jednak nasilenie wczesnych objawów wstrząśnienia wiąże się z dłuższym czasem powrotu do zdrowia.
bezsenność, ból głowy napięciowy, bóle głowy, czynniki ryzyka, jakość życia pacjenta, lekki uraz mózgu, mgła mózgowa, migrena, nadwrażliwość na światło, objawy poudarowe, przewlekła encefalopatia pourazowa, przewlekłe zmęczenie, szumy uszne, wstrząśnienie mózgu, zaburzenia funkcji wykonawczych, zaburzenia koncentracji, zaburzenia nastroju, zaburzenia pamięci, zaburzenia przetwarzania informacji, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zespół poudarowy, zespół stresu pourazowego - Leksykon substancji czynnych
Bilobalid – Działania niepożądane
Bilobalid, aktywny składnik wyciągu z liści Ginkgo biloba, występuje w preparatach leczniczych w różnych stężeniach, np. w Ginkgoherb 120 mg (3,12-3,84 mg bilobalidu) oraz 240 mg (6,24-7,68 mg), Ginkoflav Med 80 mg (2,1-2,6 mg) i Tanakan 40 mg (1,0-1,3 mg). Profil bezpieczeństwa bilobalidu oceniono w badaniach klinicznych, w tym w 5-letnim badaniu u pacjentów powyżej 70 roku życia, gdzie Tanakan podawano w dawce 120 mg dwa razy dziennie. Najczęstsze działania niepożądane (>5%) obejmowały ból brzucha, biegunkę i zawroty głowy, z częstością porównywalną do placebo. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka 6,1% vs 5,9%, ból górnej części brzucha 5,4% vs 6,6%, nudności 1,8% vs 1,8%) oraz neurologiczne (zawroty głowy 9,0% vs 9,2%, ból głowy 3,8% vs 3,5%) były najczęściej zgłaszanymi objawami.
biegunka, bilobalid, ból brzucha, bóle głowy, duszność, dyspepsja, egzema, kołatanie serca, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie z narządów, krwotok mózgowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, liść miłorzębu japońskiego, miłorzęb japoński, nudności i wymioty, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie wazowagalne, reakcja nadwrażliwości, rumień, skórna reakcja alergiczna, świąd, świąd uogólniony, utrata przytomności, wstrząs alergiczny, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenia układu chłonnego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie skóry, zaburzenie układu krążenia, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie układu pokarmowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – CYSTINOL 265 mg wyciągu suchego z liścia mącznicy (3,5-5,5:1), co odpowiada 62,3-77,7 mg pochodnych hydrochinonu w przeliczeniu na bezwodną arbutynę
Lek Cystinol zawiera 265 mg wyciągu suchego z liścia mącznicy (Arctostaphylos uva-ursi) w formie tabletek powlekanych, z pierwotnym współczynnikiem DER 3,5-5,5:1, co odpowiada 62,3-77,7 mg pochodnych hydrochinonu w przeliczeniu na bezwodną arbutynę na tabletkę. Do chwili obecnej nie odnotowano klinicznych przypadków przedawkowania tego preparatu, jednak ze względu na obecność związków hydrochinonowych, teoretycznie możliwe jest wystąpienie działań niepożądanych przy znacznym przekroczeniu zalecanej dawki. Potencjalne objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, bóle brzucha, podrażnienie dróg moczowych, zwiększone działanie moczopędne, a także teoretyczną hepatotoksyczność oraz objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak bóle i zawroty głowy. Brak jest jednak danych określających dawkę toksyczną dla tych efektów.
Arctostaphylos uva-ursi, bezwodna arbutyna, bóle głowy, działanie moczopędne, działanie niepożądane, funkcje nerek i wątroby, hepatotoksyczność, leczenie objawowe, nawodnienie pacjenta, objawy żołądkowo-jelitowe, płukanie żołądka, pochodne hydrochinonu, podrażnienie dróg moczowych, węgiel aktywowany, wyciąg z liścia mącznicy, zaburzenia OUN - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alerprof 10 mg
Rupatadyna w dawce 10 mg (w postaci fumaranu) została przebadana klinicznie na ponad 2025 pacjentach, w tym 120 stosujących lek przez minimum rok, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowej terapii. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były senność (9,5%), bóle głowy (6,9%) oraz zmęczenie (3,2%), głównie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, nie wymagającym przerwania leczenia. Działania niepożądane klasyfikowano według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Wśród zgłaszanych objawów znalazły się m.in. suchość w jamie ustnej, zawroty głowy, zaburzenia koncentracji, reakcje alergiczne (w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy), a także zmiany w wynikach badań laboratoryjnych, takie jak podwyższenie aktywności fosfokinazy kreatynowej oraz aminotransferaz (ALT, AST).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, ból brzucha, ból jamy ustnej, ból mięśni, ból nadbrzusza, ból pleców, ból stawów, bóle głowy, działania niepożądane produktów leczniczych, fosfokinaza kreatynowa, kołatanie serca, krwawienie z nosa, niestrawność, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rupatadyna fumaran, suchość błony śluzowej nosa, tachykardia, zaburzenia koncentracji, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lynagex XR 330 mg
Profil bezpieczeństwa pregabaliny został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i senność, występujące z częstością ≥1/10, głównie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie leczonej pregabaliną versus 5% w grupie placebo. Wśród innych istotnych działań niepożądanych obserwowano m.in. neutropenię (≥1/1000 do <1/100), reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (często: nastrój euforyczny, splątanie; rzadko: myśli samobójcze), zaburzenia neurologiczne (często: ataksja, parestezje; rzadko: drgawki, parkinsonizm), zaburzenia widzenia (często: nieostre widzenie, podwójne widzenie), a także zaburzenia sercowo-naczyniowe i oddechowe. W trakcie leczenia mogą wystąpić objawy odstawienia, takie jak bezsenność, bóle głowy, nudności, lęk, drgawki i myśli samobójcze, których nasilenie jest zależne od dawki.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ataksja, ból neuropatyczny ośrodkowy, bóle głowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, duszność, dysfagia, dyskineza, fosfokinaza kreatynowa, hipoglikemia, jaskra, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, napady padaczkowe częściowe, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niewydolność nerek, niewydolność serca zastoinowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, parestezja, parkinsonizm, podwójne widzenie, pregabalina, przeczulica, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, utrata pola widzenia, zaburzenia erekcji, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy obwodowe, zespół grypopodobny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy nerwu słuchowego (schwannoma przedsionkowa) – Objawy
Nerwiak osłonkowy nerwu przedsionkowo-ślimakowego (vestibular schwannoma) to łagodny guz wywodzący się z komórek Schwanna nerwu VIII, najczęściej z części przedsionkowej. Objawy dominujące to jednostronna, postępująca utrata słuchu (90-98% przypadków), często z towarzyszącymi jednostronnymi szumami usznymi (50-70%) oraz zaburzeniami równowagi (46-59%). W około 10% przypadków może wystąpić nagła utrata słuchu. W miarę wzrostu guza pojawiają się objawy ucisku na nerwy czaszkowe V i VII, takie jak parestezje twarzy, neuralgia, osłabienie mięśni twarzy czy zaburzenia smaku. Duże guzy (>2 cm) mogą powodować bóle głowy (19-29%), ataksję, dysfagię, zaburzenia widzenia oraz wodogłowie z objawami wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego. Tempo wzrostu guza wynosi przeciętnie 1-2 mm rocznie, z możliwością stabilizacji lub nagłego przyspieszenia wzrostu. Diagnostyka opiera się na MRI, audiologii oraz badaniach funkcji przedsionkowej i nerwu twarzowego.
ataksja, bóle głowy, dysfagia, elektroneurografia, kanał słuchowy wewnętrzny, kąt mostowo-móżdżkowy, komórki Schwanna, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerw trójdzielny, nerw twarzowy, nerwiak nerwu słuchowego, neuralgia nerwu trójdzielnego, porażenie nerwu twarzowego, przedsionkowe miogenne potencjały wywołane, radiochirurgia, radioterapia stereotaktyczna, rehabilitacja przedsionkowa, szumy uszne, tinnitus, ucisk na pień mózgu, utrata słuchu, videonystagmografia, VIII nerw czaszkowy, wodogłowie, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zaburzenia równowagi, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Triplixam 5 mg + 1,25 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Triplixam, zawierający peryndopryl (5 mg lub 10 mg), indapamid (1,25 mg lub 2,5 mg) oraz amlodypinę (5 mg lub 10 mg), wymaga szczególnej uwagi pod kątem wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Peryndopryl i indapamid nie wykazują bezpośredniego wpływu na funkcje psychomotoryczne, jednak mogą pośrednio oddziaływać poprzez obniżenie ciśnienia tętniczego, co w niektórych przypadkach może prowadzić do objawów takich jak zawroty głowy czy osłabienie. Amlodypina natomiast wykazuje niewielki do umiarkowanego stopnia wpływ na zdolności psychomotoryczne, manifestujący się zawrotami głowy, bólami głowy, zmęczeniem, znużeniem oraz nudnościami, co może negatywnie wpływać na bezpieczeństwo w ruchu drogowym i obsłudze maszyn. Szczególną ostrożność zaleca się w początkowym okresie terapii lub przy zmianie dawkowania, gdy ryzyko wystąpienia działań niepożądanych jest największe.
amlodypina, bezylan, bóle głowy, choroby współistniejące, działania niepożądane, działanie sedatywne, funkcje psychomotoryczne, indapamid, nudności, objawy niepożądane, obniżenie ciśnienia tętniczego, peryndopryl, początkowy okres leczenia, reakcje indywidualne, sól z argininą, substancje czynne, terapia farmakologiczna, Triplixam, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne, zmęczenie - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Alotendin 5 mg + 5 mg
Podczas terapii lekiem Alotendin, zawierającym bisoprolol i amlodypinę, należy zwrócić szczególną uwagę na potencjalne upośledzenie zdolności psychomotorycznych, które może wpływać na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Amlodypina może powodować objawy takie jak zawroty głowy, bóle głowy, zmęczenie oraz nudności, co może wydłużać czas reakcji pacjenta i zwiększać ryzyko wypadków. Bisoprolol w badaniach klinicznych nie wykazywał istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów, jednak indywidualna reakcja pacjenta może się różnić. Szczególnie ryzykowne są okresy adaptacji do leczenia, zmiany dawkowania oraz jednoczesne spożywanie alkoholu, które mogą nasilać działania niepożądane i upośledzać sprawność psychomotoryczną.
Alotendin, amlodypina, amlodypina bezylan, bisoprolol, bisoprolol fumaran, bisoprolol i amlodypina, bóle głowy, choroba wieńcowa, choroby współistniejące, ciśnienie tętnicze, dokumentacja medyczna, działania niepożądane, wydłużenie czasu reakcji, zaburzenia psychomotoryczne, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon chorób i schorzeń
Uwiteus – Objawy
Uveitis to zapalenie błony naczyniowej oka, obejmujące tęczówkę, ciało rzęskowe i naczyniówkę, które może dotyczyć jednego lub obu oczu i występować w każdym wieku. Wyróżnia się cztery typy uveitis: przednie (iritis), pośrednie, tylne oraz panuveitis, różniące się lokalizacją i przebiegiem zapalenia. Uveitis może mieć charakter ostry (<3 miesięcy), nawracający lub przewlekły (>3 miesięcy). Objawy obejmują zaczerwienienie, ból oka, fotofobię, męty w polu widzenia oraz zmniejszoną ostrość wzroku. Przednie zapalenie błony naczyniowej charakteryzuje się nagłym początkiem i silnym bólem, natomiast tylne i pośrednie zapalenie rozwija się stopniowo, często bez bólu. Nieleczone uveitis może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zaćma, jaskra, obrzęk plamki żółtej, bliznowacenie siatkówki, odwarstwienie siatkówki oraz uszkodzenie nerwu wzrokowego, co w konsekwencji może skutkować trwałą utratą wzroku.
anatomia oka, bliznowacenie siatkówki, błona naczyniowa oka, ból oka, bóle głowy, fotofobia, hypopyon, iritis, jaskra, męty w oku, neuropatia nerwu wzrokowego, obrzęk plamki żółtej, odwarstwienie siatkówki, panuweitis, pośrednie zapalenie błony naczyniowej, przekrwienie oka, ślepota zmierzchowa, torbielowaty obrzęk plamki, tylne zapalenie błony naczyniowej, utrata wzroku, uweitis, zaburzenia widzenia, zaćma, zapalenie tęczówki, zrosty tylne - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Meprelon 8 mg
Leczenie metyloprednizolonem (Meprelon) może powodować działania niepożądane istotnie wpływające na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Do najważniejszych należą zaburzenia widzenia (np. zmniejszenie ostrości widzenia związane z rozwojem zaćmy lub wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego), zawroty głowy oraz bóle głowy. Objawy te mogą prowadzić do ograniczenia pola widzenia, zaburzeń równowagi, wydłużenia czasu reakcji i osłabienia koncentracji, co stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ryzyko wystąpienia tych działań jest większe przy wyższych dawkach (8 mg, 16 mg) oraz długotrwałej terapii, a także u osób starszych i pacjentów z chorobami współistniejącymi, zwłaszcza neurologicznymi i okulistycznymi.
bóle głowy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, interakcja lekowa, kortykosteroidy, Meprelon, metyloprednizolon, osłabienie koncentracji, ostrość widzenia, pole widzenia, schorzenie neurologiczne, schorzenie okulistyczne, zaburzenie równowagi, zaburzenie widzenia, zaćma, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Co-amoxiclav Bluefish 500 mg + 125 mg
Co-amoxiclav Bluefish, zawierający amoksycylinę 500 mg i kwas klawulanowy 125 mg, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym biegunkę (bardzo często, ≥1/10), nudności i wymioty (często, ≥1/100 do <1/10), które można złagodzić przez przyjmowanie leku z posiłkiem. Niezbyt często występują niestrawność oraz przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych AspAT i AlAT. Poważniejsze, choć rzadkie lub o nieznanej częstości działania obejmują zapalenie jelit (w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego), ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), reakcje nadwrażliwości (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy), zaburzenia hematologiczne (przemijająca leukopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna) oraz śródmiąższowe zapalenie nerek i krystalurię. W trakcie terapii często obserwuje się kandydozę skóry i błon śluzowych, będącą efektem zaburzenia naturalnej flory bakteryjnej.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, amoksycylina z kwasem klawulanowym, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, bóle głowy, choroba posurowicza, enzymy wątrobowe, język włochaty, kandydoza błon śluzowych, krwotoczne zapalenie jelita, krystaluria, leukopenia, małopłytkowość, nadmierna ruchliwość, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewrażliwe bakterie, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wydłużony czas krwawienia, wydłużony czas protrombinowy, zapalenie jelit poantybiotykowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka zastoinowa, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neosine duo 1000 mg + 6,25 mg Zn2+
Produkt leczniczy Neosine duo zawiera inozynę pranobeks (1000 mg) oraz jony cynku w postaci cynku glukonianu (6,25 mg Zn). W trakcie terapii obserwuje się działania niepożądane związane głównie z inozyną pranobeksem, w tym często występujące nudności, wymioty, bóle w nadbrzuszu, podwyższenie aktywności aminotransferaz i fosfatazy zasadowej, wzrost stężenia azotu mocznikowego (BUN), swędzenie, wysypkę, bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie oraz bóle stawów. Rzadziej notuje się biegunki, zaparcia, nerwowość, senność lub bezsenność oraz wielomocz. Charakterystycznym, stałym działaniem niepożądanym inozyny pranobeks jest zwiększone stężenie kwasu moczowego w surowicy i moczu, które normalizuje się kilka dni po odstawieniu leku.
aminotransferazy, azot mocznikowy we krwi, ból nadbrzusza, ból stawów, bóle głowy, cynk glukonian, dyspepsja, działania niepożądane leku, fosfataza zasadowa, inozyna pranobeks, kwas moczowy, niedobór miedzi, nudności i wymioty, poliuria, świąd skóry, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia skórne, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe