tętnica biodrowa
Tętnica biodrowa (arteria iliaca) to główne naczynie krwionośne dostarczające krew do kończyny dolnej i narządów miednicy mniejszej. Anatomicznie dzieli się na tętnicę biodrową wspólną (arteria iliaca communis), która następnie rozgałęzia się na tętnicę biodrową zewnętrzną (arteria iliaca externa) i tętnicę biodrową wewnętrzną (arteria iliaca interna).
Tętnica biodrowa wspólna rozpoczyna się na wysokości L4-L5 w miejscu rozwidlenia aorty brzusznej. Biegnie ona po bocznej ścianie miednicy, gdzie na wysokości stawu krzyżowo-biodrowego dzieli się na swoje dwie główne gałęzie. Tętnica biodrowa zewnętrzna zaopatruje głównie kończynę dolną, przechodząc pod więzadłem pachwinowym w tętnicę udową, natomiast tętnica biodrowa wewnętrzna unaczynia narządy miednicy mniejszej, mięśnie pośladkowe oraz struktury krocza.
Schorzenia tętnic biodrowych obejmują głównie miażdżycę, tętniaki oraz zespoły uciskowe. Miażdżyca tętnic biodrowych może prowadzić do chromania przestankowego lub krytycznego niedokrwienia kończyny. Diagnostyka opiera się na badaniu dopplerowskim, angio-TK lub angiografii. Leczenie obejmuje modyfikację czynników ryzyka, farmakoterapię oraz w zaawansowanych przypadkach interwencje wewnątrznaczyniowe (angioplastyka, stentowanie) lub chirurgiczne (pomostowanie).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Dysplazja włóknisto-mięśniowa – Etiologia i przyczyny
Dysplazja włóknisto-mięśniowa (FMD) to rzadkie, niemiażdżycowe i niezapalne schorzenie naczyń średniego kalibru, charakteryzujące się nieprawidłowym rozwojem komórek ściany tętnic, prowadzącym do stenoz, tętniaków lub rozwarstwień. Choroba dotyka głównie kobiety w wieku reprodukcyjnym (90-95% przypadków), co sugeruje istotną rolę hormonów płciowych, choć mechanizmy te pozostają niejasne. Genetyczne podłoże FMD potwierdzają rodzinne przypadki (7-11%) oraz mutacje w genach takich jak PHACTR1 (zwiększająca ryzyko o około 40%) i COL5A1 c.1540GA, p.(Gly514Ser), a także inne geny (LRP1, ATP2B1, LIMA1, SLC24A3). Palenie tytoniu jest istotnym czynnikiem środowiskowym zwiększającym ryzyko i pogarszającym przebieg choroby, m.in. poprzez wcześniejsze wystąpienie nadciśnienia tętniczego i wyższy odsetek tętniaków. FMD najczęściej zajmuje tętnice nerkowe i wewnętrzne tętnice szyjne, manifestując się obrazem angiograficznym „sznura pereł” w postaci wieloogniskowej lub pojedynczym zwężeniem w postaci ogniskowej.
biomarker, doustny środek antykoncepcyjny, dysplazja włóknisto-mięśniowa, estrogen, gen COL5A1, hormonalna terapia zastępcza, hormony płciowe, incydent zakrzepowo-zatorowy, koarktacja aorty, nadciśnienie tętnicze, nerwiakowłókniakowatość, niedokrwienie naczyniowe, objaw sznura pereł, RCVS, rozwarstwienie tętnicy, SCAD, stenoza naczyniowa, tętniak, tętnica biodrowa, tętnica kręgowa, tętnica nerkowa, tętnica szyjna, tętnica trzewna, układ współczulny, zespół Alporta, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana - Leksykon chorób i schorzeń
Tętniak aorty brzusznej – Leczenie
Leczenie tętniaka aorty brzusznej (AAA) koncentruje się na zapobieganiu jego pęknięciu, a wybór terapii zależy od wielkości tętniaka, tempa wzrostu, objawów oraz stanu pacjenta. Małe tętniaki (<5,5 cm u mężczyzn, <5,0 cm u kobiet) są monitorowane obrazowo (USG lub TK) co 3 lata (3,0-3,9 cm) lub co 6-12 miesięcy (większe). Kluczowa jest modyfikacja czynników ryzyka, w tym rzucenie palenia, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie hiperlipidemii i utrzymanie prawidłowej masy ciała. Farmakoterapia obejmuje beta-adrenolityki, inhibitory ACE, ARB, statyny oraz leki przeciwpłytkowe, choć brak jest leków zatwierdzonych przez FDA hamujących wzrost tętniaka. Interwencję chirurgiczną zaleca się przy średnicy ≥5,5 cm u mężczyzn lub ≥5,0 cm u kobiet, szybkim wzroście (>0,5 cm/6 mies. lub >1 cm/rok), tętniakach workowatych, objawowych lub pękniętych.
beta-adrenolityk, bloker receptora angiotensyny, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie tętnicze krwi, endoleak, hiperlipidemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki mezenchymalne, kontrola ultrasonograficzna, kwas acetylosalicylowy, laparotomia, migracja stentu, nitroprusydek sodu, pęknięcie tętniaka, proteza naczyniowa, statyna, stent-graft, technika hybrydowa, tętniak aorty brzusznej, tętnica biodrowa, tętnica nerkowa, tętnica udowa, towarzystwo chirurgii naczyniowej, wewnątrznaczyniowa naprawa tętniaka - Leksykon substancji czynnych
Gadodiamid – Dawkowanie i sposób podawania
Gadodiamid (Omniscan) jest niejonowym, paramagnetycznym środkiem kontrastowym podawanym dożylnie, stosowanym głównie w badaniach rezonansu magnetycznego (MRI) ośrodkowego układu nerwowego, całego ciała, angiografii MR oraz ocenie perfuzji mięśnia sercowego. Zalecana dawka u dorosłych i dzieci do 100 kg wynosi standardowo 0,2 ml/kg mc. (0,1 mmol/kg mc.), z maksymalną dawką 20 ml (lub 60 ml przy masie ciała powyżej 100 kg). W przypadku podejrzenia przerzutów nowotworowych do mózgu lub zwężenia aorty brzusznej/tętnic biodrowych dawka może być zwiększona do 0,6 ml/kg mc. (0,3 mmol/kg mc.). U pacjentów z chorobą wieńcową serca stosuje się dawkę 0,3 ml/kg mc. podzieloną na dwie iniekcje po 0,15 ml/kg mc. z odstępem ≥10 minut. Podanie gadodiamidu wymaga pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego, a po nim przepłukania wenflonu 0,9% roztworem NaCl, aby zapewnić pełne podanie dawki. Nie zaleca się powtarzania badania z kontrastem w odstępach krótszych niż 7 dni.
angiografia rezonansu magnetycznego, badanie NMR, choroba wieńcowa serca, ciężkie zaburzenie czynności nerek, gadodiamid, GFR, obciążenie farmakologiczne, Omniscan, opóźnione wzmocnienie kontrastowe, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, paramagnetyczny środek kontrastowy, perfuzja mięśnia sercowego, podanie dożylne, przerzut nowotworowy do mózgu, przeszczepienie wątroby, rezonans magnetyczny, sekwencja T1, tętnica biodrowa, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wzmocnienie kontrastowe, zwężenie aorty brzusznej