proteza naczyniowa
Proteza naczyniowa to implant medyczny stosowany w chirurgii naczyniowej do zastąpienia lub ominięcia uszkodzonych czy niewydolnych naczyń krwionośnych. Stanowi sztuczny substytut naczynia, umożliwiający przywrócenie prawidłowego przepływu krwi w przypadku tętniaków, zwężeń, niedrożności lub innych patologii naczyniowych.
Współczesne protezy naczyniowe wykonywane są najczęściej z materiałów syntetycznych, takich jak politetrafluoroetylen (PTFE) lub polietylen tereftalanu (Dacron). Mogą mieć formę prostych rurek, rozwidleń (protezy rozwidlone) lub bardziej złożonych konstrukcji. W zależności od wskazań, mogą być implantowane w różnych odcinkach układu naczyniowego – od aorty po mniejsze naczynia obwodowe.
Zastosowanie protezy naczyniowej jest procedurą ratującą życie i poprawiającą jego jakość w przypadku chorób naczyń, takich jak tętniak aorty brzusznej, niedrożność tętnic kończyn dolnych czy choroba niedokrwienna serca. Współczesne protezy charakteryzują się dobrą biokompatybilnością, trwałością i odpornością na zakrzepicę, choć nadal mogą wystąpić powikłania w postaci infekcji, zakrzepicy protezy czy przecieku okołoprotezowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Tętniak aorty – Diagnostyka i diagnoza
Tętniak aorty definiowany jest jako lokalne rozszerzenie aorty przekraczające 50% jej normalnej średnicy lub 3 cm. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach obrazowych: ultrasonografia jamy brzusznej (USG) cechuje się czułością 95-100% i swoistością bliską 100% w wykrywaniu tętniaków aorty brzusznej, stanowiąc podstawę badań przesiewowych, choć może zaniżać wymiary tętniaka o 1-3 mm w porównaniu z tomografią komputerową (CT). Angiotomografia komputerowa (CTA) jest złotym standardem w diagnostyce i planowaniu leczenia, oferując czułość bliską 100%, dokładne obrazowanie i możliwość rekonstrukcji 3D, jednak wiąże się z ekspozycją na promieniowanie jonizujące i koniecznością podania kontrastu. Alternatywą jest rezonans magnetyczny (MRI/MRA), szczególnie u pacjentów z przeciwwskazaniami do CT, zapewniający doskonałą wizualizację bez promieniowania, choć jest mniej dostępny i droższy. W diagnostyce tętniaków aorty piersiowej pomocne są echokardiografia i echokardiografia przezprzełykowa (TEE).
angiografia, angiografia rezonansu magnetycznego, badanie echokardiograficzne, badanie obrazowe, badanie ultrasonograficzne, choroba tkanki łącznej, echokardiografia przezprzełykowa, hipotensja, krwawienie wewnętrzne, leczenie wewnątrznaczyniowe, nadciśnienie tętnicze, niestabilność hemodynamiczna, operacja otwarta, program przesiewowy, proteza naczyniowa, rezonans magnetyczny, rtg klatki piersiowej, środek kontrastowy, stent-graft, tętniak aorty, tętniak aorty brzusznej, tomografia komputerowa z kontrastem, ultrasonografia jamy brzusznej, USG jamy brzusznej, zespół Marfana - Leksykon chorób i schorzeń
Piętka tętniczo-żylna – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Piętka tętniczo-żylna (arteriovenous fistula, AVF) jest preferowanym dostępem naczyniowym do długoterminowej hemodializy u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek w stadium schyłkowym, ze względu na jej dłuższą żywotność, niższe ryzyko infekcji i zakrzepicy oraz lepszy przepływ krwi w porównaniu do cewników centralnych i protez naczyniowych. Zabieg chirurgiczny tworzenia piętki trwa około godziny i najczęściej wykonuje się go w okolicy nadgarstka lub łokcia. Piętka dojrzewa przez 6-8 tygodni, osiągając średnicę około 6 mm i długość 6 cm, co umożliwia bezpieczne nakłuwanie igłami dializacyjnymi. Kluczowe jest wspomaganie dojrzewania poprzez ćwiczenia ręki (ściskanie piłeczki przez 5-10 minut, 2-3 razy dziennie) oraz codzienna kontrola funkcji piętki przez pacjenta (obserwacja, osłuchiwanie szmeru, palpacja thrillu). Prawidłowa higiena i ochrona piętki przed urazami, pomiarami ciśnienia czy wkłuciami są niezbędne do zapobiegania powikłaniom.
badanie palpacyjne, cewnik centralny, chirurg naczyniowy, ciśnienie tętnicze, dostęp naczyniowy, drożność naczyń, hemodializa, infekcja, krwotok, mydło antybakteryjne, niewydolność serca, piętka tętniczo-żylna, proteza naczyniowa, przepływ krwi, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, tętniak, tlenek azotu, udar mózgu, wlew dożylny, zakrzep, zakrzepica, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Tętniak aorty brzusznej – Leczenie
Leczenie tętniaka aorty brzusznej (AAA) koncentruje się na zapobieganiu jego pęknięciu, a wybór terapii zależy od wielkości tętniaka, tempa wzrostu, objawów oraz stanu pacjenta. Małe tętniaki (<5,5 cm u mężczyzn, <5,0 cm u kobiet) są monitorowane obrazowo (USG lub TK) co 3 lata (3,0-3,9 cm) lub co 6-12 miesięcy (większe). Kluczowa jest modyfikacja czynników ryzyka, w tym rzucenie palenia, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie hiperlipidemii i utrzymanie prawidłowej masy ciała. Farmakoterapia obejmuje beta-adrenolityki, inhibitory ACE, ARB, statyny oraz leki przeciwpłytkowe, choć brak jest leków zatwierdzonych przez FDA hamujących wzrost tętniaka. Interwencję chirurgiczną zaleca się przy średnicy ≥5,5 cm u mężczyzn lub ≥5,0 cm u kobiet, szybkim wzroście (>0,5 cm/6 mies. lub >1 cm/rok), tętniakach workowatych, objawowych lub pękniętych.
beta-adrenolityk, bloker receptora angiotensyny, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie tętnicze krwi, endoleak, hiperlipidemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórki mezenchymalne, kontrola ultrasonograficzna, kwas acetylosalicylowy, laparotomia, migracja stentu, nitroprusydek sodu, pęknięcie tętniaka, proteza naczyniowa, statyna, stent-graft, technika hybrydowa, tętniak aorty brzusznej, tętnica biodrowa, tętnica nerkowa, tętnica udowa, towarzystwo chirurgii naczyniowej, wewnątrznaczyniowa naprawa tętniaka - Leksykon chorób i schorzeń
Tętniak tętnicy podkolanowej – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Tętniak tętnicy podkolanowej (TAP) jest najczęstszą postacią tętniaka obwodowego, stanowiąc 70-85% przypadków. Rokowanie zależy od momentu rozpoznania, obecności objawów, metody leczenia oraz stanu naczyń odpływu. Planowa naprawa drożnego tętniaka z dobrym odpływem naczyniowym wiąże się z lepszymi wynikami: pięcioletnie wskaźniki drożności przeszczepu wynoszą 71%, a uratowania kończyny 90%. Długoterminowo (10 lat) wskaźniki drożności wahają się między 66-92%, a uratowania kończyny 93-100%. W przypadku zabiegów pilnych z powodu niedokrwienia kończyny wskaźniki te spadają do 39-60% i 60-84%. Objawowe tętniaki, stanowiące 50-85% przypadków, mają gorsze rokowanie, z pięcioletnią drożnością przeszczepów na poziomie 39-70%, podczas gdy u pacjentów bezobjawowych wynosi ona 82-97%. Zakrzepica występuje u 25-55% pacjentów, a zatorowość u 6-25%, co pogarsza rokowanie i zwiększa ryzyko amputacji do około 25%. Pęknięcie tętniaka jest rzadkie (2-7%), ale wiąże się z wysokim ryzykiem amputacji (50-70%).
amputacja, analiza wieloczynnikowa, choroby sercowo-naczyniowe, drożność przeszczepu, leczenie chirurgiczne, leczenie wewnątrznaczyniowe, marker zapalny, naprawa tętniaka, niedokrwienie kończyny, niedrożność naczyń, obserwacja długoterminowa, ostre niedokrwienie kończyny, pęknięcie tętniaka, pomost naczyniowy, powikłania zakrzepowo-zatorowe, proteza naczyniowa, regresja Coxa, śmiertelność, średnica tętniaka, stent pokryty, terapia trombolityczna, tętniak obwodowy, tętniak tętnicy podkolanowej, wskaźnik neutrofili do limfocytów, zakrzepica, zatorowość obwodowa, żyła odpiszczelowa - Leksykon substancji czynnych
Trombina ludzka – Właściwości farmakodynamiczne
Trombina ludzka, będąca kluczowym enzymatycznym składnikiem kleju tkankowego Tisseel Lyo, występuje w stężeniu 500 j.m./ml w roztworze trombiny i jest dostarczana w formie liofilizowanej do rozpuszczenia w roztworze chlorku wapnia (40 μmol/ml). Enzym ten katalizuje konwersję fibrynogenu (45,5 mg/ml w gotowym produkcie) do monomerów fibryny oraz aktywuje czynnik XIII do formy XIIIa, co prowadzi do stabilizacji skrzepu fibrynowego poprzez tworzenie wiązań krzyżowych. Preparat zawiera również czynnik XIII w stężeniu 0,6–5 j.m./ml oraz aprotyninę (3000 KIU/ml), która hamuje fibrynolizę, przeciwdziałając przedwczesnej degradacji skrzepu. W zależności od objętości preparatu, ilość trombiny w produkcie po zmieszaniu wynosi od 250 j.m. do 2500 j.m., z proporcjonalnym stężeniem chlorku wapnia od 20 μmol do 200 μmol.
aktywność fibrynolityczna, aprotynina, chlorek wapnia, czynnik XIII, czynnik XIIIa, degradacja skrzepu, fibrynogen, fibrynopeptyd, hemostaza pierwotna, hemostaza wtórna, jony wapnia, kaskada krzepnięcia, klej tkankowy, krążenie pozaustrojowe, krzepnięcie krwi, lek hemostatyczny, proces krzepnięcia, produkty degradacji fibryny, proteza naczyniowa, przetoka okrężnicza, resekcja wątroby, skrzep fibrynowy, stabilizacja skrzepu, stężenie fibrynogenu, substancja antyfibrynolityczna, trombina ludzka, właściwość hemostatyczna, włókna fibryny, zespolenie okrężnicy