diagnostyka zaburzeń erekcji

Diagnostyka zaburzeń erekcji (DE) to kompleksowy proces mający na celu ustalenie przyczyn problemów z osiągnięciem lub utrzymaniem wzwodu wystarczającego do odbycia satysfakcjonującego stosunku płciowego. Podstawą procesu diagnostycznego jest dokładny wywiad medyczny i seksualny, badanie fizykalne oraz wybrane badania laboratoryjne.

W wywiadzie lekarskim należy uwzględnić informacje dotyczące chorób przewlekłych (cukrzyca, nadciśnienie, zaburzenia lipidowe, choroby sercowo-naczyniowe), stosowanych leków, nawyków (palenie, spożywanie alkoholu), a także obecności objawów depresji i lęku. Kluczowa jest ocena nasilenia zaburzeń erekcji, która może być przeprowadzona przy użyciu wystandaryzowanych kwestionariuszy, takich jak Międzynarodowy Indeks Funkcji Erekcyjnej (IIEF).

Badania laboratoryjne powinny obejmować oznaczenie poziomu glukozy, profilu lipidowego oraz stężenia testosteronu całkowitego we krwi (najlepiej w godzinach porannych). W przypadku obniżonego poziomu testosteronu, wskazane jest poszerzenie diagnostyki hormonalnej o oznaczenie testosteronu wolnego, LH, FSH i prolaktyny.

W wybranych przypadkach diagnostyka może wymagać przeprowadzenia badań dodatkowych, takich jak badanie USG dopplerowskie prącia, nocne pomiary sztywności prącia (NPT), arteriografia tętnic prącia czy testy neuropsychologiczne. Interdyscyplinarne podejście, angażujące urologa, endokrynologa i psychologa, często przynosi najlepsze rezultaty diagnostyczne.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl