włóknienie postępujące
Włóknienie postępujące to proces patologiczny charakteryzujący się stopniowym zastępowaniem prawidłowej tkanki narządowej przez tkankę łączną włóknistą. Zjawisko to prowadzi do nieodwracalnego uszkodzenia struktury i funkcji dotkniętego narządu, co skutkuje jego postępującą niewydolnością.
W przebiegu włóknienia dochodzi do nadmiernej aktywacji fibroblastów, które produkują zwiększone ilości kolagenu, fibronektyny i innych białek macierzy pozakomórkowej. Proces ten jest zwykle inicjowany przez przewlekły stan zapalny, urazy, reakcje autoimmunologiczne lub czynniki toksyczne. Klasycznymi przykładami tego zjawiska są włóknienie płuc (np. idiopatyczne włóknienie płuc), włóknienie wątroby prowadzące do marskości, czy włóknienie mięśnia sercowego.
Diagnostyka włóknienia postępującego obejmuje badania obrazowe (tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), badania czynnościowe narządów oraz biopsję tkanki z badaniem histopatologicznym, które potwierdza obecność nadmiernej ilości tkanki łącznej. W zależności od narządu, w którym zachodzi proces włóknienia, stosuje się różne strategie terapeutyczne, jednak większość z nich ma charakter hamujący progresję choroby, a nie odwracający istniejące już zmiany.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Dotarem 0,5 mmol/ml
Przedawkowanie kwasu gadoterowego, substancji czynnej w produkcie DOTAREM (0,5 mmol/ml, co odpowiada 279,32 mg kwasu gadoterowego w 1 ml roztworu), stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Dawki całkowite w ampułko-strzykawkach wynoszą odpowiednio: 10 ml (2793,2 mg, 5 mmol), 15 ml (4189,8 mg, 7,5 mmol) oraz 20 ml (5586,4 mg, 10 mmol). Przedawkowanie może wywołać różnorodne objawy ogólnoustrojowe, a w przypadku ciężkiej niewydolności nerek istnieje ryzyko rozwoju nerkopochodnego włóknienia układowego (NSF) – poważnego, potencjalnie zagrażającego życiu powikłania charakteryzującego się włóknieniem skóry i narządów wewnętrznych. Hemodializa może być zastosowana w celu usunięcia nadmiaru kwasu gadoterowego, jednak nie wykazano jej skuteczności w zapobieganiu NSF.
ampułko-strzykawka, badanie laboratoryjne, DOTAREM, duszność, hemodializa, kwas gadoterowy, leczenie objawowe, narząd wewnętrzny, nerkopochodne włóknienie układowe, niewydolność nerek, parametr nerkowy, rezonans magnetyczny, sól megluminowa, środek kontrastowy, upośledzona funkcja nerek, włóknienie postępujące, włóknienie skóry, związek gadolinu - Leksykon substancji czynnych
Nintedanib – Wskazania do stosowania
Nintedanib, dostępny w postaci miękkich kapsułek Nintedanib STADA o dawkach 100 mg i 150 mg, jest substancją czynną o działaniu przeciwfibrotycznym i przeciwzapalnym, stosowaną w leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc (IPF), innych przewlekłych śródmiąższowych chorób płuc (ILD) z postępującym włóknieniem oraz choroby śródmiąższowej płuc związanej z twardziną układową (SSc-ILD). Terapia nintedanibem powinna być wdrażana przez specjalistów po potwierdzeniu rozpoznania na podstawie badań klinicznych, radiologicznych (w tym HRCT) oraz czynnościowych (spirometria z pomiarem FVC i DLCO), a także, w razie potrzeby, histopatologicznych. Szczególnie istotne jest wczesne rozpoczęcie leczenia u pacjentów z IPF i SSc-ILD w celu spowolnienia progresji włóknienia i zahamowania pogorszenia funkcji płuc.
badanie czynnościowe płuc, biopsja płuca, diagnostyka różnicowa, działanie przeciwfibrotyczne, działanie przeciwzapalne, idiopatyczne włóknienie płuc, natężona pojemność życiowa, nintedanib, progresja choroby, spirometria, śródmiąższowa choroba płuc, tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości, twardzina układowa, włóknienie płuc, włóknienie postępujące, zdolność dyfuzyjna płuc