grzybica wrzodziejąca
Grzybica wrzodziejąca to ciężka postać zakażenia grzybiczego, charakteryzująca się powstawaniem głębokich owrzodzeń skóry, które mogą penetrować do tkanki podskórnej, mięśni, a nawet kości. Ta rzadka, ale poważna forma grzybicy najczęściej jest wywoływana przez dermatofity (np. Trichophyton rubrum) lub drożdżaki (np. Candida), które w sprzyjających warunkach, zwłaszcza u pacjentów z obniżoną odpornością, mogą prowadzić do inwazyjnej infekcji.
Klinicznie grzybica wrzodziejąca objawia się bolesnymi owrzodzeniami o nieregularnych brzegach, często z widocznym naciekiem zapalnym wokół zmiany. Dno owrzodzenia może być pokryte włóknikiem lub martwiczymi tkankami. Zmiany najczęściej lokalizują się na kończynach dolnych, ale mogą występować w każdym miejscu ciała. Pacjenci często zgłaszają ból, świąd i pieczenie w miejscu zmian.
Diagnostyka grzybicy wrzodziejącej opiera się na badaniu mikologicznym (preparat bezpośredni i hodowla), badaniu histopatologicznym oraz metodach molekularnych. Leczenie wymaga zwykle długotrwałej terapii przeciwgrzybiczej ogólnej (m.in. itrakonazol, terbinafina), miejscowej, a w ciężkich przypadkach może być konieczne chirurgiczne opracowanie ran. Kluczowe znaczenie ma również identyfikacja i leczenie chorób współistniejących, które mogą predysponować do tej ciężkiej postaci grzybicy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Grzybica stóp – Etiologia i przyczyny
Grzybica stóp (tinea pedis) jest najczęstszą infekcją dermatologiczną, wywoływaną głównie przez dermatofity, takie jak Trichophyton rubrum (odpowiedzialny za około 70% przypadków), Trichophyton interdigitale oraz Epidermophyton floccosum. Patogeny te rozwijają się w ciepłym, wilgotnym środowisku, co sprzyja noszeniu nieodpowiedniego, nieprzepuszczalnego obuwia oraz nadmiernej potliwości stóp (hiperhidroza). Zakażenie przenosi się zarówno bezpośrednio (kontakt skóra-skóra, autoinokulacja), jak i pośrednio (skażone powierzchnie, przedmioty osobiste), a zarodniki mogą przetrwać w środowisku nawet do 12 miesięcy. Czynniki ryzyka obejmują m.in. cukrzycę, immunosupresję, zaburzenia krążenia obwodowego oraz wcześniejsze epizody grzybicy, co zwiększa podatność na infekcję i jej powikłania.
atopowe zapalenie skóry, autoinokulacja, Candida, cellulitis, dermatofity, Epidermophyton floccosum, grzybica międzypalcowa, grzybica pachwin, grzybica paznokci, grzybica pęcherzowa, grzybica stóp, grzybica wrzodziejąca, hiperhidroza, leczenie przeciwgrzybicze, leki immunosupresyjne, maceracja naskórka, neuropatia obwodowa, niedokrwienie kończyn, obrzęk limfatyczny, potliwość stóp, tinea manuum, Trichophyton interdigitale, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton rubrum, zapalenie tkanki łącznej