fosfor nieorganiczny

Fosfor nieorganiczny (Pi) to kluczowy pierwiastek w organizmie człowieka, występujący głównie w formie jonów fosforanowych (PO4^3-). Stanowi istotny składnik kości i zębów (około 85% fosforanu znajduje się w tkance kostnej), a także odgrywa kluczową rolę w procesach metabolicznych.

W diagnostyce medycznej oznaczanie poziomu fosforu nieorganicznego w surowicy jest ważnym parametrem oceny gospodarki wapniowo-fosforanowej. Prawidłowe stężenie fosforu w surowicy u dorosłych wynosi 2,5-4,5 mg/dl (0,81-1,45 mmol/l). Wartości te mogą być nieco wyższe u dzieci i młodzieży w okresie wzrostu.

Hipofosfatemia (obniżony poziom fosforu nieorganicznego) może wynikać z niedożywienia, zaburzeń wchłaniania jelitowego, nadczynności przytarczyc czy zespołu ponownego odżywienia. Hiperfosfatemia (podwyższony poziom) występuje najczęściej w przewlekłej chorobie nerek, niedoczynności przytarczyc oraz przy masywnym rozprawie komórek (np. zespół rozpadu guza).

Regulacja poziomu fosforu nieorganicznego w organizmie odbywa się przy udziale hormonów, głównie parathormonu (PTH), witaminy D oraz czynnika wzrostu fibroblastów 23 (FGF-23). Zaburzenia gospodarki fosforanowej mogą prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, włączając osteomalację, krzywicę lub kalcyfikację naczyń i tkanek miękkich.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl