deaminaza guaniny
Deaminaza guaniny (ang. guanine deaminase, GDA) to enzym odpowiedzialny za deaminację guaniny do ksantyny w procesie katabolizmu puryn. Enzym ten katalizuje reakcję, w której grupa aminowa guaniny jest usuwana z wytworzeniem grupy karbonylowej, co prowadzi do powstania ksantyny.
W organizmie człowieka deaminaza guaniny odgrywa istotną rolę w metabolizmie nukleotydów purynowych. Jest ona kluczowym elementem szlaku katabolizmu puryn, gdzie uczestniczy w degradacji produktów rozpadu kwasów nukleinowych. Enzym ten występuje głównie w wątrobie, nerkach i mózgu.
Zaburzenia aktywności deaminazy guaniny mogą prowadzić do nieprawidłowości w metabolizmie puryn, co może skutkować różnymi stanami patologicznymi. Podwyższona aktywność tego enzymu w surowicy krwi może być obserwowana w niektórych chorobach wątroby, nowotworach czy zespołach neurologicznych, co czyni go potencjalnym markerem biochemicznym w diagnostyce klinicznej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Febuxostat Aurovitas jest silnym, niepurynowym, selektywnym inhibitorem oksydazy ksantynowej (XO), stosowanym w leczeniu dny moczanowej i hiperurykemii. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu XO, co skutkuje obniżeniem stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi. W badaniach klinicznych fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) febuksostat w dawkach 40-240 mg/dobę wykazał wyższą skuteczność w osiąganiu i utrzymywaniu stężenia kwasu moczowego <6,0 mg/dl (357 μmol/l) w porównaniu do allopurynolu (300/100 mg/dobę). Odsetek pacjentów z poziomem kwasu moczowego <6,0 mg/dl wynosił odpowiednio do dawki febuksostatu: 40-67%, podczas gdy w grupie allopurynolu było to 22-42%. Efekt terapeutyczny obserwowano już od 2 tygodnia leczenia, a u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz wysokim wyjściowym stężeniem kwasu moczowego (≥10 mg/dl) febuksostat również wykazywał przewagę nad allopurynolem. Długoterminowe badania (EXCEL, FOCUS) potwierdziły trwałość efektu i zmniejszenie częstości zaostrzeń dny moczanowej oraz redukcję guzków dnawych.
choroba naczyń obwodowych, deaminaza guaniny, dekarboksylaza monofosforanu orotydyny, dna moczanowa, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, fosforybozylotransferaza orotanowa, fosforylaza nukleozydów purynowych, guzek dnawy, hiperurykemia, hipoksantyna, inhibitor XO, kwas moczowy w surowicy, metabolizm puryn, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, oksydaza ksantynowa, ostry zespół wieńcowy, przemijający atak niedokrwienny, rewaskularyzacja, test czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie niepożądane sercowo-naczyniowe -
Leksykon leków
Febuksostat, klasyfikowany pod kodem ATC M04AA03, jest silnym, niepurynowym, selektywnym inhibitorem oksydazy ksantynowej (XO), wykorzystywanym w leczeniu hiperurykemii i dny moczanowej. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu katalizującego przemianę hipoksantyny i ksantyny do kwasu moczowego, co skutkuje obniżeniem stężenia kwasu moczowego w surowicy. Febuksostat charakteryzuje się bardzo wysokim powinowactwem do XO, z wartością Ki poniżej 1 nmol, i nie wpływa na inne enzymy metabolizmu puryn i pirymidyn w stężeniach terapeutycznych, co podkreśla jego selektywność i bezpieczeństwo farmakologiczne.
allopurynol, badanie kliniczne III fazy, deaminaza guaniny, dekarboksylaza monofosforanu orotydyny, dna moczanowa, febuksostat, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, fosforybozylotransferaza orotanowa, fosforylaza nukleozydów purynowych, grupa farmakoterapeutyczna, hamowanie oksydazy ksantynowej, hiperurykemia, inhibitor oksydazy ksantynowej, kwas moczowy, metabolizm puryny, oksydaza ksantynowa, przeszczep narządu -
Leksykon leków
Febuksostat MSN jest niepurynowym, silnym i selektywnym inhibitorem oksydazy ksantynowej (XO), stosowanym w leczeniu dny moczanowej oraz zespołu rozpadu guza. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu XO, co prowadzi do obniżenia stężenia kwasu moczowego w surowicy poniżej 6,0 mg/dl (357 μmol/l). Skuteczność leku potwierdzono w trzech kluczowych badaniach fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) obejmujących łącznie ponad 4000 pacjentów, gdzie febuksostat w dawkach 80 mg i 120 mg/dobę wykazał istotną przewagę nad allopurynolem w redukcji i utrzymaniu niskiego poziomu kwasu moczowego. W badaniu CONFIRMS potwierdzono skuteczność także u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-89 ml/min). Długoterminowe badania (EXCEL, FOCUS) wykazały stabilne utrzymanie stężenia kwasu moczowego <6,0 mg/dl u ponad 80% pacjentów oraz zmniejszenie częstości zaostrzeń dny moczanowej i ustąpienie guzków dnawych u znacznej części leczonych.
allopurynol, badanie randomizowane, choroba naczyń obwodowych, ciężkie zaburzenie czynności nerek, deaminaza guaniny, dna moczanowa, febuksostat, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, guzki dnawe, hamowanie oksydazy ksantynowej, hiperurykemia, inhibitor oksydazy ksantynowej, kwas moczowy w surowicy, metabolizm pirymidyny, metabolizm puryny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, oksydaza ksantynowa, ostry zespół wieńcowy, pierwszorzędowy punkt końcowy, podwójna ślepa próba, przemijający atak niedokrwienny, rasburykaza, rewaskularyzacja naczyń, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zaostrzenie dny moczanowej, zawał mięśnia sercowego, zespół rozpadu guza, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe -
Leksykon substancji czynnych
Tioguanina, aktywny składnik leku Lanvis (40 mg), charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie radioaktywności w osoczu osiąga się po 8-10 godzinach, natomiast po dożylnym podaniu dawki 1-1,2 g/m² maksymalne stężenia 6-tioguaniny wynoszą 61-118 nmol/ml. Po podaniu doustnym dawki 100 mg/m² maksymalne stężenie w osoczu wynosi 0,03-0,94 nmol/ml i pojawia się po 2-4 godzinach, z obniżeniem wartości przy jednoczesnym spożyciu pokarmu lub wymiotach. Eliminacja tioguaniny przebiega dwufazowo z okresem półtrwania 3 godziny (faza początkowa) i 5,9 godziny (faza końcowa). Tioguanina przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, co potwierdzono u dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną po ciągłej infuzji dożylnej 20 mg/m²/godz. przez 24 godziny.
deaminaza guaniny, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, HPLC, Lanvis, leukopenia, łysienie, metylotransferaza tiopurynowa, model dwukompartmentowy, nukleotydy tioguaniny, oksydaza aldehydowa, oksydaza ksantynowa, ostra białaczka limfoblastyczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, tioguanina, tiopuryna, TPMT, wysokosprawna chromatografia cieczowa -
Leksykon leków
Denofix zawiera febuksostat, selektywny, niepurynowy inhibitor oksydazy ksantynowej (XO), stosowany w leczeniu dny moczanowej i hiperurykemii. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu katalizującego przemianę hipoksantyny i ksantyny do kwasu moczowego, co skutkuje obniżeniem jego stężenia w surowicy. Preparat dostępny jest w tabletkach po 80 mg febuksostatu półwodnego. W trzech kluczowych badaniach fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) febuksostat wykazał wyższą skuteczność w osiąganiu i utrzymywaniu stężenia kwasu moczowego < 6 mg/dl (357 μmol/l) w porównaniu do allopurynolu, z odsetkiem pacjentów osiągających ten cel odpowiednio do 63% dla dawki 120 mg febuksostatu i 22% dla allopurynolu. Efekt terapeutyczny obserwowano już od 2. tygodnia terapii, a utrzymywał się przez cały okres leczenia, także u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-89 ml/min). W badaniach długoterminowych (EXCEL, FOCUS) potwierdzono stabilność efektu i zmniejszenie częstości zaostrzeń dny moczanowej oraz redukcję guzków dnawych.
badanie kliniczne, choroba naczyń obwodowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca z powikłaniami, deaminaza guaniny, dna moczanowa, febuksostat, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, fosforybozylotransferaza orotanowa, guzek dnawy, hiperurykemia, inhibitor XO, klirens kreatyniny, metabolizm pirymidyny, metabolizm puryn, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, oksydaza ksantynowa, ostry zespół wieńcowy, przemijający atak niedokrwienny, rewaskularyzacja naczyń, stężenie kreatyniny, stężenie kwasu moczowego w surowicy, test czynności wątroby, udar, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zaostrzenie dny, zaostrzenie dny moczanowej, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie niepożądane sercowo-naczyniowe -
Leksykon leków
Tioguanina, substancja czynna leku Lanvis w dawce 40 mg, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się maksymalnym stężeniem radioaktywności we krwi po 8-10 godzinach od podania doustnego oraz dwukompartmentowym modelem eliminacji z okresem półtrwania początkowym 3 godziny i końcowym 5,9 godziny. Po dożylnym podaniu 1-1,2 g/m² maksymalne stężenia 6-tioguaniny w osoczu wynoszą 61-118 nmol/ml, natomiast po doustnym podaniu 100 mg/m² stężenia osiągają 0,03-0,94 nmol/ml, z możliwym obniżeniem przy jednoczesnym spożyciu pokarmu lub wymiotach. Tioguanina przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego przy ciągłej infuzji dożylnej 20 mg/m²/godz. przez 24 godziny, co ma znaczenie w terapii nowotworów układu nerwowego. Metabolizm leku odbywa się głównie przez enzymy HG-PRT, TPMT, oksydazę ksantynową i aldehydową oraz deaminazę guaniny, prowadząc do powstania aktywnych i nieaktywnych metabolitów, w tym nukleotydów tioguaniny (6-TGN) i 6-metylotioguaniny (6-MTG).
bariera krew-mózg, deaminaza guaniny, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, gen NUDT15, HPLC, leukopenia, łysienie, metylotransferaza tiopurynowa, model dwukompartmentowy, nukleotydy tioguaniny, oksydaza aldehydowa, oksydaza ksantynowa, ostra białaczka limfoblastyczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, tioguanina, tiopuryna, znakowanie radioaktywne
