Właściwości farmakodynamiczne leku Denofix

Denofix zawiera substancję czynną febuksostat, który należy do grupy farmakoterapeutycznej: produkty przeciw dnie moczanowej, leki hamujące wytwarzanie kwasu moczowego (kod ATC: M04AA03). Lek jest stosowany w postaci tabletek powlekanych zawierających 80 mg febuksostatu (w postaci febuksostatu półwodnego).¹

Mechanizm działania

Febuksostat działa poprzez selektywne hamowanie oksydazy ksantynowej (XO), enzymu odpowiedzialnego za katalizowanie końcowych etapów metabolizmu puryn u ludzi. Proces ten obejmuje przekształcenie hipoksantyny w ksantynę, a następnie ksantyny w kwas moczowy. Poprzez hamowanie tego enzymu, febuksostat zmniejsza wytwarzanie kwasu moczowego, co prowadzi do obniżenia jego stężenia w surowicy krwi.²

Febuksostat jest silnym, niepurynowym selektywnym inhibitorem XO (NP-SIXO), charakteryzującym się wartością hamowania Ki in vitro poniżej jednego nanomola. Wykazuje silne działanie hamujące zarówno utlenione, jak i zredukowane postacie oksydazy ksantynowej. Co istotne, w stężeniach terapeutycznych febuksostat nie wpływa na inne enzymy biorące udział w metabolizmie puryny lub pirymidyny, takie jak deaminaza guaniny, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, fosforybozylotransferaza orotanowa, dekarboksylaza monofosforanu orotydyny czy fosforylaza nukleozydów purynowych.³

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność kliniczna febuksostatu została potwierdzona w trzech kluczowych badaniach klinicznych fazy 3: APEX, FACT i CONFIRMS. W badaniach tych uczestniczyło łącznie 4101 pacjentów z hiperurykemią i dną moczanową. We wszystkich podstawowych badaniach febuksostat wykazywał lepszą zdolność zmniejszania i utrzymywania stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi w porównaniu z allopurynolem.⁴

Badanie APEX

APEX (Allopurinol and Placebo-Controlled Efficacy Study of Febuxostat) było randomizowanym, podwójnie zaślepionym, wieloośrodkowym badaniem trwającym 28 tygodni. Obejmowało 1072 pacjentów, którzy zostali przydzieleni do jednej z pięciu grup: placebo (n=134), febuksostat 80 mg na dobę (n=267), febuksostat 120 mg na dobę (n=269), febuksostat 240 mg na dobę (n=134) lub allopurynol (300 mg na dobę [n=258] u pacjentów z wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy ≤ 1,5 mg/dl lub 100 mg na dobę [n=10] u pacjentów z wyjściowym stężeniem kreatyniny w surowicy > 1,5 mg/dl i ≤ 2,0 mg/dl). ^{1,5 mg/dl i ≤ 2,0 mg/dl).”>5}

Wyniki badania wykazały statystycznie istotną wyższość febuksostatu zarówno w dawce 80 mg, jak i 120 mg na dobę w porównaniu ze standardową dawką allopurynolu (300 mg/100 mg) w zmniejszaniu stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l).⁶

Badanie FACT

FACT (Febuxostat Allopurinol Controlled Trial) było randomizowanym, podwójnie zaślepionym, wieloośrodkowym badaniem trwającym 52 tygodnie. Uczestniczyło w nim 760 pacjentów przydzielonych losowo do grup: febuksostat 80 mg na dobę (n=256), febuksostat 120 mg na dobę (n=251) lub allopurynol 300 mg na dobę (n=253).⁷

Badanie FACT również wykazało statystycznie istotną wyższość febuksostatu w dawkach 80 mg i 120 mg na dobę w porównaniu z allopurynolem w dawce 300 mg na dobę w zakresie zmniejszania i utrzymywania stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl (357 μmol/l).⁸

Podsumowanie wyników badań APEX i FACT

Tabela przedstawia odsetek pacjentów, u których osiągnięto pierwszorzędowy punkt końcowy (stężenie kwasu moczowego w surowicy < 6 mg/dl w trzech ostatnich comiesięcznych pomiarach).⁹

Febuksostat wykazał szybki i długotrwały efekt terapeutyczny. Zmniejszenie stężenia kwasu moczowego w surowicy poniżej 6,0 mg/dl (357 μmol/l) obserwowano już w tygodniu 2 terapii, a następnie utrzymywało się ono przez cały okres leczenia.<sup data-drug="Denofix" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Febuksostat zmniejszał stężenia kwasu moczowego w surowicy szybko i trwale. Zmniejszenie stężenia kwasu moczowego w surowicy do wartości 10

Badanie CONFIRMS

CONFIRMS było randomizowanym, kontrolowanym badaniem fazy 3 trwającym 26 tygodni, oceniającym bezpieczeństwo i skuteczność febuksostatu w dawkach 40 mg i 80 mg w porównaniu z allopurynolem w dawce 300 mg lub 200 mg u pacjentów z dną moczanową i hiperurykemią. W badaniu uczestniczyło 2269 pacjentów przydzielonych do grup: febuksostat 40 mg na dobę (n=757), febuksostat 80 mg na dobę (n=756) lub allopurynol w dawce 300/200 mg na dobę (n=756).¹¹

Co najmniej 65% uczestników badania miało łagodne do umiarkowanych zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny 30-89 ml/min). Podczas całego 26-tygodniowego okresu badania wymagane było stosowanie profilaktyki przeciw zaostrzeniom dny moczanowej.¹²

Odsetek pacjentów, u których podczas wizyty końcowej stężenie kwasu moczowego w surowicy wynosiło < 6,0 mg/dl (357 μmol/l), wynosił 45% dla febuksostatu 40 mg, 67% dla febuksostatu 80 mg i 42% dla allopurynolu 300/200 mg.<sup data-drug="Denofix" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy 13

Skuteczność u pacjentów z niewydolnością nerek

W badaniu APEX oceniono skuteczność febuksostatu u 40 pacjentów z niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny > 1,5 mg/dl i ≤ 2,0 mg/dl). U pacjentów z niewydolnością nerek przydzielonych do grupy allopurynolu dawkę ograniczono do 100 mg na dobę. Pierwszorzędowy punkt końcowy osiągnięto u 44% pacjentów stosujących febuksostat 80 mg, 45% stosujących 120 mg i 60% stosujących 240 mg, w porównaniu z 0% w grupach otrzymujących allopurynol 100 mg i placebo. ^{1,5 mg/dl i ≤ 2,0 mg/dl). U pacjentów z niewydolnością nerek, którzy zostali zrandomizowani do otrzymywania allopurynolu, dawkę ograniczono do 100 mg na dobę. Pierwszorzędowy punkt końcowy osiągnięto dla febuksostatu u 44% (80 mg na dobę), 45% (120 mg na dobę) i 60% (240 mg na dobę) pacjentów w porównaniu z 0% w grupach otrzymujących allopurynol w dawce 100 mg na dobę i placebo.”>14}

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w procentowym zmniejszeniu stężenia kwasu moczowego w surowicy u uczestników z prawidłową czynnością nerek (58%) w porównaniu do osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (55%).¹⁵

W badaniu CONFIRMS przeprowadzono prospektywną analizę u pacjentów z dną moczanową i zaburzeniami czynności nerek. Wykazano, że febuksostat był znacznie bardziej skuteczny w obniżaniu stężenia kwasu moczowego poniżej 6,0 mg/dl w porównaniu z allopurynolem 300/200 mg u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek.<sup data-drug="Denofix" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu CONFIRMS dokonano prospektywnej analizy u pacjentów z dną moczanową i zaburzeniem czynności nerek i wykazano, że febuksostat był znacznie bardziej skuteczny w zmniejszaniu stężenia kwasu moczowego w surowicy do 16

Skuteczność u pacjentów z wysokim stężeniem kwasu moczowego

W badaniach APEX i FACT około 40% pacjentów miało początkowe stężenie kwasu moczowego w surowicy ≥ 10 mg/dl. W tej podgrupie pierwszorzędowy punkt końcowy (stężenie kwasu moczowego < 6,0 mg/dl podczas ostatnich trzech wizyt) osiągnięto u 41% pacjentów stosujących febuksostat 80 mg, 48% stosujących 120 mg i 66% stosujących 240 mg, w porównaniu z 9% w grupie allopurynolu 300/100 mg i 0% w grupie placebo.<sup data-drug="Denofix" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="U około 40% pacjentów (połączone wyniki badań APEX i FACT) stwierdzono początkowe stężenie kwasu moczowego w surowicy ≥ 10 mg/dl. W tej podgrupie pierwszorzędowy punkt końcowy (stężenie kwasu moczowego w surowicy 17

W badaniu CONFIRMS, u pacjentów z początkowym stężeniem kwasu moczowego ≥ 10 mg/dl, pierwszorzędowy punkt końcowy osiągnięto u 27% stosujących febuksostat 40 mg, 49% stosujących febuksostat 80 mg i 31% stosujących allopurynol 300/200 mg.<sup data-drug="Denofix" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="W badaniu CONFIRMS odsetek pacjentów, u których osiągnięto pierwszorzędowy punkt końcowy (stężenie kwasu moczowego w surowicy 18

Wyniki kliniczne: zaostrzenia dny moczanowej

W badaniu APEX, podczas 8-tygodniowego okresu profilaktyki, odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej był większy w grupie febuksostatu 120 mg (36%) w porównaniu do grup febuksostatu 80 mg (28%), allopurynolu 300 mg (23%) i placebo (20%). Po zakończeniu profilaktyki obserwowano zaostrzenia, których częstość stopniowo się zmniejszała. Między tygodniem 8 a 28 badania od 46% do 55% pacjentów otrzymało leczenie z powodu zaostrzenia dny. W ostatnich 4 tygodniach badania (tygodnie 24-28) zaostrzenia obserwowano u 15% pacjentów leczonych febuksostatem (zarówno 80 mg jak i 120 mg) i u 11% otrzymujących allopurynol 300 mg.¹⁹

W badaniu FACT, podczas 8-tygodniowego okresu profilaktyki, odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej wynosił 36% w grupie febuksostatu 120 mg, 22% w grupie febuksostatu 80 mg i 21% w grupie allopurynolu 300 mg. Po 8-tygodniowym okresie profilaktyki notowano zaostrzenia, których częstość stopniowo malała. Od 64% do 70% pacjentów otrzymało leczenie z powodu zaostrzeń dny moczanowej między tygodniem 8 a 52. W ostatnich 4 tygodniach badania (tygodnie 49-52) zaostrzenia obserwowano u 6-8% pacjentów leczonych febuksostatem (80 mg i 120 mg) i u 11% otrzymujących allopurynol 300 mg.²⁰

Analiza zagregowanych danych z badań APEX i FACT wykazała, że odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej był mniejszy w grupach, które osiągnęły średnie stężenie kwasu moczowego w surowicy < 6,0 mg/dl, < 5,0 mg/dl lub < 4,0 mg/dl w porównaniu z grupą, która osiągnęła stężenie ≥ 6,0 mg/dl w ostatnich 32 tygodniach okresu leczenia (od tygodnia 20-24 do 49-52).<sup data-drug="Denofix" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej (badania APEX i FACT) był liczebnie mniejszy w grupach, które osiągnęły średnie stężenie kwasu moczowego w surowicy po rozpoczęciu badania < 6,0 mg/dl, < 5,0 mg/dl lub 21

W badaniu CONFIRMS odsetek pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia dny moczanowej (od 1. dnia do 6. miesiąca) wynosił 31% w grupie febuksostatu i 25% w grupie allopurynolu. Nie zaobserwowano różnic w odsetku pacjentów wymagających leczenia z powodu zaostrzenia między grupami febuksostatu 40 mg i 80 mg.²²

Długotrwałe badania rozszerzające

Badanie EXCEL (C02-021) było 3-letnim, otwartym, wieloośrodkowym badaniem fazy 3, kontrolowanym allopurynolem, oceniającym bezpieczeństwo stosowania febuksostatu u pacjentów, którzy ukończyli badania APEX lub FACT. Do badania włączono 1086 pacjentów: febuksostat 80 mg na dobę (n=649), febuksostat 120 mg na dobę (n=292) i allopurynol 300/100 mg na dobę (n=145). Około 69% pacjentów nie wymagało zmiany leczenia, aby osiągnąć końcowe leczenie podtrzymujące. Pacjenci ze stężeniem kwasu moczowego < 6,0 mg/dl podczas 3 kolejnych badań zostali wykluczeni.<sup data-drug="Denofix" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Badanie EXCEL (C02-021): badanie EXCEL było trwającym 3 lata badaniem klinicznym fazy 3, otwartym, wieloośrodkowym, kontrolowanym allopurynolem, rozszerzającym, dotyczącym bezpieczeństwa, przeznaczonym dla pacjentów, którzy ukończyli badanie podstawowe fazy 3 (APEX lub FACT). Do badania włączono 1086 pacjentów: febuksostat 80 mg na dobę (n=649), febuksostat 120 mg na dobę (n=292) i allopurynol w dawce 300/100 mg na dobę (n=145). Około 69% pacjentów nie wymagało zmiany leczenia w celu osiągnięcia końcowego leczenia podtrzymującego. Pacjenci, u których stężenie kwasu moczowego w surowicy wynosiło 23

Stężenie kwasu moczowego w surowicy utrzymywało się na stałym poziomie przez cały okres badania. U 91% pacjentów leczonych febuksostatem 80 mg i 93% leczonych febuksostatem 120 mg stężenie kwasu moczowego wynosiło < 6,0 mg/dl w 36. miesiącu badania.<sup data-drug="Denofix" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Stężenie kwasu moczowego w surowicy utrzymywało się na stałym poziomie w czasie całego badania (np. 91% i 93% pacjentów w początkowym etapie leczenia febuksostatem odpowiednio w dawce 80 mg i 120 mg, miało stężenie kwasu moczowego w surowicy 24

Dane z trzyletniego okresu obserwacji wykazały zmniejszenie częstości zaostrzeń dny moczanowej – mniej niż 4% pacjentów wymagało leczenia z powodu zaostrzenia w miesiącach 16-24 i 30-36 (ponad 96% pacjentów nie wymagało takiego leczenia).²⁵

U 46% pacjentów leczonych febuksostatem 80 mg i 38% leczonych febuksostatem 120 mg stwierdzono podczas wizyty końcowej całkowity zanik wyczuwalnych guzków dnawych, które występowały na początku leczenia.²⁶

Badanie FOCUS (TMX-01-005) było 5-letnim badaniem fazy 2, otwartym, wieloośrodkowym, oceniającym bezpieczeństwo stosowania febuksostatu u pacjentów, którzy ukończyli 4-tygodniową fazę podawania febuksostatu metodą podwójnie ślepej próby w badaniu TMX-00-004. Włączono 116 pacjentów, którzy początkowo otrzymali febuksostat w dawce 80 mg raz na dobę. U 62% pacjentów nie było konieczne dostosowanie dawkowania, aby utrzymać stężenie kwasu moczowego < 6,0 mg/dl, natomiast 38% wymagało modyfikacji dawki w celu osiągnięcia docelowej dawki podtrzymującej.<sup data-drug="Denofix" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Badanie FOCUS (TMX-01-005) było 5-letnim badaniem klinicznym fazy 2, otwartym, wieloośrodkowym, rozszerzającym badaniem dotyczącym bezpieczeństwa stosowania, przeznaczonym dla pacjentów, którzy ukończyli 4-tygodniowy etap podawania febuksostatu w podwójnie zaślepiony sposób w badaniu TMX-00-004. 116 pacjentów zostało włączonych i otrzymało początkowo febuksostat w dawce 80 mg raz na dobę. 62% pacjentów nie wymagało dostosowania dawkowania w celu utrzymania stężenia kwasu moczowego w surowicy 27

Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego < 6,0 mg/dl (357 μmol/l) podczas wizyty końcowej przekraczał 80% (81-100%) dla każdej dawki febuksostatu.<sup data-drug="Denofix" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Odsetek pacjentów ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy 28

Bezpieczeństwo długookresowe

W badaniach klinicznych fazy 3 obserwowano niewielkie nieprawidłowości w testach czynności wątroby u 5,0% pacjentów leczonych febuksostatem i 4,2% pacjentów otrzymujących allopurynol. Zwiększone wartości TSH (> 5,5 μIU/ml) stwierdzono u 5,5% pacjentów długotrwale leczonych febuksostatem i 5,8% pacjentów leczonych allopurynolem w długotrwałych badaniach rozszerzonych. ^{5,5 μIU/ml) obserwowano u pacjentów leczonych przez długi okres febuksostatem (5,5%) i u pacjentów leczonych allopurynolem (5,8%) w długotrwałych otwartych badaniach rozszerzonych (patrz punkt 4.4).”>29}

Długotrwałe badania po wprowadzeniu do obrotu

Badanie CARES było wieloośrodkowym, randomizowanym badaniem z podwójnie ślepą próbą, porównującym zdarzenia sercowo-naczyniowe związane ze stosowaniem febuksostatu i allopurynolu u pacjentów z dną moczanową i ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie, takimi jak zawał mięśnia sercowego, hospitalizacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej, zabiegi rewaskularyzacji naczyń serca lub mózgu, udar, hospitalizacja z powodu przemijającego ataku niedokrwiennego, choroba naczyń obwodowych lub cukrzyca z powikłaniami mikro- lub makronaczyniowymi.³⁰

W celu osiągnięcia stężenia kwasu moczowego < 6,0 mg/dl, dawkę febuksostatu zwiększano stopniowo od 40 mg do 80 mg, niezależnie od czynności nerek. Dawkę allopurynolu zwiększano o 100 mg w zakresie od 300 do 600 mg u pacjentów z prawidłową funkcją nerek i łagodnymi zaburzeniami czynności nerek oraz od 200 do 400 mg u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek.³¹

Pierwszorzędowym punktem końcowym w badaniu był czas do pierwszego ciężkiego zdarzenia niepożądanego sercowo-naczyniowego (MACE): nieprowadzący do zgonu zawał mięśnia sercowego, nieprowadzący do zgonu udar, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych i niestabilna dławica piersiowa z nagłą koniecznością rewaskularyzacji wieńcowej.³²

Łącznie 6190 pacjentów obserwowano średnio przez 32 miesiące, przy średniej ekspozycji 728 dni w grupie febuksostatu (n=3098) i 719 dni w grupie allopurynolu (n=3092). Pierwszorzędowy punkt końcowy MACE wystąpił z podobną częstością w obu grupach (10,8% febuksostat vs 10,4% allopurynol; hazard względny [HR] 1,03; przedział ufności 95% [CI] 0,89-1,21).³³

W analizie poszczególnych składowych MACE stwierdzono wyższy odsetek zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych w grupie febuksostatu (4,3%) niż allopurynolu (3,2%) (HR 1,34; 95% CI 1,03-1,73). Odsetki pozostałych składowych MACE były podobne: nieprowadzący do zgonu zawał mięśnia sercowego (3,6% vs 3,8%; HR 0,93; 95% CI 0,72-1,21), nieprowadzący do zgonu udar (2,3% vs 2,3%; HR 1,01; 95% CI 0,73-1,41) i nagła rewaskularyzacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej (1,6% vs 1,8%; HR 0,86; 95% CI 0,59-1,26). Również całkowita śmiertelność była wyższa dla febuksostatu (7,8%) niż allopurynolu (6,4%; HR 1,22; 95% CI 1,01-1,47), głównie z powodu wyższego odsetka zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych w grupie febuksostatu.³⁴

Częstość hospitalizacji z powodu niewydolności serca, zaburzeń rytmu serca niezwiązanych z niedokrwieniem, żylnych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych i przemijających ataków niedokrwiennych była porównywalna dla febuksostatu i allopurynolu.³⁵

Badanie FAST

Badanie FAST było prospektywnym, randomizowanym, otwartym badaniem z zaślepionym punktem końcowym, porównującym profil bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego febuksostatu i allopurynolu u pacjentów z przewlekłą hiperurykemią (w stanach, w których wystąpiło już odkładanie się złogów moczanowych) i czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego (pacjenci w wieku ≥ 60 lat z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego).³⁶

Przed randomizacją pacjenci byli leczeni allopurynolem, a dawkę dostosowywano zgodnie z oceną kliniczną, rekomendacjami EULAR i zatwierdzonym dawkowaniem. Po fazie wstępnej, pacjenci ze stężeniem kwasu moczowego < 0,36 mmol/L (< 6 mg/dL) lub otrzymujący maksymalną tolerowaną/dozwoloną dawkę allopurynolu zostali losowo przydzieleni w proporcji 1:1 do grup febuksostatu lub allopurynolu.<sup data-drug="Denofix" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Zakwalifikowani pacjenci przed randomizacją byli leczeni allopurynolem, w razie potrzeb dostosowywano dawkę, zgodnie z oceną kliniczną, rekomendacjami EULAR (European Alliance of Associations for Rheumatology) i zatwierdzonym dawkowaniem. Pod koniec wstępnej fazy otwartej z zastosowaniem allopurynolu, pacjenci ze stężeniem kwasu moczowego w surowicy krwi < 0,36 mmol/L (37

Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do pierwszego wystąpienia zdarzenia zawartego w złożonym punkcie końcowym Antiplatelet Trialists’ Collaborative (APTC): hospitalizacja z powodu nieprowadzącego do zgonu zawału mięśnia sercowego/dodatniego biomarkera ostrego zespołu wieńcowego (ACS), nieprowadzący do zgonu udar lub zgon związany ze zdarzeniem sercowo-naczyniowym.³⁸

Do badania przydzielono losowo 6128 pacjentów: 3063 do grupy febuksostatu i 3065 do grupy allopurynolu. W analizie pierwotnej wykazano równoważność febuksostatu i allopurynolu pod względem częstości występowania pierwszorzędowego punktu końcowego. Zdarzenia wystąpiły u 172 pacjentów (1,72/100 pacjento-lat) w grupie febuksostatu w porównaniu do 241 pacjentów (2,05/100 pacjento-lat) w grupie allopurynolu (skorygowany HR 0,85; 95% CI 0,70-1,03; p < 0,001).<sup data-drug="Denofix" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="Ogółem 6128 pacjentów zostało przydzielonych losowo, 3063 do grupy leczonej febuksostatem i 3065 do grupy leczonej allopurynolem. […] W analizie pierwotnej OT wykazano równoważność febuksostatu i allopurynolu pod względem częstości występowania pierwszorzędowych punktów końcowych, które wystąpiły u 172 pacjentów (1,72/100 pacjento-lat) w przypadku febuksostatu w porównaniu do 241 pacjentów (2,05/100 pacjento-lat) w przypadku allopurynolu, skorygowany hazard względny [HR – hazard ratio] 0,85 (95% CI: 0,70, 1,03), p 39

Analiza w podgrupie pacjentów z zawałem mięśnia sercowego, udarem lub ostrym zespołem wieńcowym w wywiadzie nie wykazała istotnych różnic między grupami – zdarzenia wystąpiły u 65 pacjentów (9,5%) w grupie febuksostatu i 83 pacjentów (11,8%) w grupie allopurynolu (skorygowany HR 1,02; 95% CI 0,74-1,42; p = 0,202).⁴⁰

Leczenie febuksostatem nie wiązało się ze zwiększeniem częstości zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych ani zgonów ze wszystkich przyczyn, zarówno w populacji ogólnej, jak i w podgrupie pacjentów z zawałem mięśnia sercowego, udarem lub ostrym zespołem wieńcowym w wywiadzie. W grupie febuksostatu odnotowano mniej zgonów (62 zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych i 108 zgonów ze wszystkich przyczyn) niż w grupie allopurynolu (82 zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych i 174 zgony ze wszystkich przyczyn).⁴¹

Ponadto, w badaniu FAST zaobserwowano znaczniejsze obniżenie stężenia kwasu moczowego podczas leczenia febuksostatem w porównaniu do leczenia allopurynolem.⁴²