wchłanianie pseudoefedryny
Pseudoefedryna to powszechnie stosowany lek sympatykomimetyczny, który wykazuje działanie obkurczające na naczynia krwionośne błony śluzowej nosa i zatok. Jest składnikiem wielu preparatów stosowanych w leczeniu objawów przeziębienia i alergii, szczególnie przekrwienia błony śluzowej nosa i zatok.
Wchłanianie pseudoefedryny zachodzi głównie w jelicie cienkim. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się dobrą biodostępnością, a maksymalne stężenie w osoczu osiąga po około 1-2 godzinach. Stopień wchłaniania pseudoefedryny nie jest istotnie modyfikowany przez obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków.
Po wchłonięciu pseudoefedryna ulega dystrybucji w organizmie, a jej objętość dystrybucji wynosi około 2-3 l/kg. Lek w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza (około 30%). Pseudoefedryna jest metabolizowana w wątrobie w ograniczonym zakresie – około 70-90% podanej dawki wydalane jest w niezmienionej postaci z moczem. Okres półtrwania pseudoefedryny wynosi średnio 5-8 godzin, jednak może ulec wydłużeniu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
Warto zaznaczyć, że wchłanianie pseudoefedryny może być modyfikowane przez preparaty o przedłużonym uwalnianiu, które zapewniają bardziej stabilne stężenie leku w surowicy i dłuższy czas działania, co pozwala na rzadsze dawkowanie i potencjalnie zmniejsza ryzyko działań niepożądanych związanych z gwałtownymi wzrostami stężenia substancji czynnej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Pseudoefedryna chlorowodorek, substancja czynna leku APSELAN w dawce 60 mg, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z biodostępnością na poziomie 92-100%. Maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest po około 1,5 godziny, a efekt terapeutyczny w postaci obkurczenia błony śluzowej nosa pojawia się już po około 30 minutach, utrzymując się do 4 godzin. Wchłanianie pseudoefedryny nie jest istotnie modyfikowane przez przyjmowanie posiłków, co umożliwia elastyczne dawkowanie w stosunku do jedzenia.
APSELAN, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, dawkowanie leku, eliminacja leku, interakcja metaboliczna, obkurczenie błony śluzowej nosa, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, pseudoefedryna, pseudoefedryna chlorowodorek, stężenie maksymalne, surowica krwi, tabletka powlekana, wchłanianie pseudoefedryny, wydalanie z moczem, wydzielanie nerkowe, zaburzenie funkcji nerek -
Leksykon leków
Claritine Active to preparat zawierający loratadynę (5 mg) oraz siarczan pseudoefedryny (120 mg) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Loratadyna charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem, z Tmax wynoszącym 1-1,5 godziny, oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (97-99%). Metabolizowana jest intensywnie w pierwszym przejściu przez CYP3A4 i CYP2D6 do aktywnego metabolitu desloratadyny, którego Tmax wynosi 1,5-3,7 godziny, a okres półtrwania eliminacji to około 28 godzin (zakres 8,8-92 godz.). Loratadyna i jej metabolit są eliminowane głównie z moczem (40% dawki) i kałem (42% dawki) w postaci sprzężonych metabolitów. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się wzrost AUC i Cmax, jednak bez istotnych zmian w okresie półtrwania, a hemodializa nie wpływa na farmakokinetykę. W przewlekłej chorobie wątroby AUC i Cmax loratadyny są dwukrotnie wyższe, a okres półtrwania wydłużony do 24 godzin, z tendencją do dalszego wzrostu wraz z postępem choroby. Wiek nie wymaga modyfikacji dawkowania.
alkalizacja moczu, bariera biologiczna, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, desloratadyna, hemodializa, izoenzymy cytochromu P450, loratadyna, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, pH moczu, poalkoholowa choroba wątroby, pole pod krzywą AUC, powinowactwo do białek osocza, procesy metaboliczne, przewlekła niewydolność nerek, siarczan pseudoefedryny, wchłanianie loratadyny, wchłanianie pseudoefedryny, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem, zakwaszenie moczu
