czynnik wzrostu tkanki łącznej
Czynnik wzrostu tkanki łącznej (Connective Tissue Growth Factor, CTGF) jest wielofunkcyjnym białkiem należącym do rodziny CCN (CYR61, CTGF, NOV), które odgrywa kluczową rolę w procesach proliferacji i różnicowania komórek, angiogenezy, migracji komórkowej oraz produkcji macierzy pozakomórkowej.
CTGF jest intensywnie badany w kontekście patogenezy włóknienia narządów, gdyż wykazuje silne działanie profibrotyczne. Stymuluje fibroblasty do produkcji białek macierzy pozakomórkowej, w tym kolagenu typu I i fibronektyny, co w przypadku nadmiernej ekspresji prowadzi do patologicznego włóknienia tkanek w takich schorzeniach jak zwłóknienie płuc, nerek, wątroby czy serca.
W procesach fizjologicznych czynnik wzrostu tkanki łącznej uczestniczy w gojeniu ran, formowaniu blizn i przebudowie tkanek. Jego ekspresja jest regulowana przez liczne czynniki, w tym TGF-β (transformujący czynnik wzrostu beta), który jest głównym induktorem syntezy CTGF. Zaburzenia regulacji ekspresji CTGF obserwuje się również w przebiegu chorób autoimmunologicznych, nowotworów oraz w powikłaniach cukrzycy.
Znaczenie kliniczne CTGF podkreśla fakt, że obecnie testowane są terapie celowane ukierunkowane na hamowanie jego aktywności, szczególnie w leczeniu chorób przebiegających z włóknieniem narządów. Przeciwciała monoklonalne anty-CTGF oraz inhibitory jego syntezy stanowią obiecujące podejście terapeutyczne w medycynie regeneracyjnej i leczeniu schorzeń fibroproliferacyjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Etiologia i przyczyny
Przykurcz Dupuytrena to postępujące schorzenie fibroproliferacyjne powięzi dłoniowej, charakteryzujące się proliferacją fibroblastów, zwiększonym stosunkiem kolagenu typu III do I oraz obecnością miofibroblastów i podwyższonym stężeniem prostaglandyn. Etiologia jest wieloczynnikowa, z dominującą rolą czynników genetycznych (około 80% przypadków), wykazujących autosomalne dominujące dziedziczenie i związanych z polimorfizmami SNP w genach szlaku Wnt. Choroba występuje trzykrotnie częściej u mężczyzn, głównie po 40. roku życia, a jej częstość jest wyższa w populacjach północnoeuropejskich i skandynawskich. W patogenezie istotne są także czynniki środowiskowe i współistniejące choroby, takie jak cukrzyca (OR 3,06; 95% CI 2,69–3,48), padaczka (OR 2,80; 95% CI 2,49–3,15) oraz choroby wątroby (OR 2,92; 95% CI 2,08–4,12). Dodatkowo palenie tytoniu potraja ryzyko, a ekspozycja na wibracje wiąże się z OR 2,87 (95% CI 1,41–5,84).
adenozynotrifosforan, choroba Dupuytrena, choroba Ledderhose’a, choroba Peyroniego, czynnik wzrostu nerwów, czynnik wzrostu tkanki łącznej, dziedziczenie autosomalne dominujące, główny układ zgodności tkankowej, kolagen typu I, kolagen typu III, miofibroblast, naskórkowy czynnik wzrostu, odpowiedź autoimmunologiczna, oksydaza ksantynowa, płytkopochodny czynnik wzrostu, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, powięź dłoniowa, proliferacja fibroblastów, proliferacja komórkowa, prostaglandyna, przykurcz Dupuytrena, szlak sygnalizacyjny WNT, tkanka podskórna dłoni, transformujący czynnik wzrostu beta, uszkodzenie mikronaczyniowe, wrażliwość na androgeny, zaburzenie tkanki łącznej, zespół bólu regionalnego złożonego