powięź dłoniowa
Powięź dłoniowa (aponeurosis palmaris) to płaska, trójkątna struktura włóknista zlokalizowana w centralnej części dłoni. Stanowi przedłużenie mięśnia dłoniowego długiego (musculus palmaris longus), choć może występować nawet przy jego braku. Jest zbudowana z gęstych włókien kolagenowych przebiegających podłużnie oraz poprzecznie, tworząc sieć zapewniającą stabilność struktur dłoni.
Powięź dłoniowa pełni kilka istotnych funkcji: chroni głębiej położone struktury dłoni (naczynia, nerwy, ścięgna), zapewnia podparcie dla skóry dłoni, zwiększając jej wytrzymałość mechaniczną, oraz stanowi punkt przyczepu dla mięśni kłębu i kłębika. Przyczepy powięzi dłoniowej obejmują troczek zginaczy nadgarstka proksymalnie oraz rozgałęzienia dystalne biegnące do palców.
Patologia powięzi dłoniowej najczęściej objawia się jako przykurcz Dupuytrena – postępujące, nieodwracalne zgrubienie i skrócenie powięzi, prowadzące do charakterystycznego zgięciowego przykurczu palców (najczęściej palca serdecznego i małego). Choroba ta ma podłoże genetyczne, częściej występuje u mężczyzn po 50. roku życia i może być związana z czynnikami ryzyka takimi jak palenie tytoniu, cukrzyca czy nadużywanie alkoholu. Leczenie obejmuje metody zachowawcze we wczesnych stadiach oraz interwencje chirurgiczne w przypadkach zaawansowanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Objawy
Przykurcz Dupuytrena to przewlekłe, postępujące schorzenie charakteryzujące się proliferacją miofibroblastów i włóknieniem powięzi dłoniowej, prowadzącym do tworzenia guzków, sznurów łącznotkankowych oraz przykurczu palców, najczęściej serdecznego i małego. Choroba przebiega w trzech fazach: początkowej (guzki, tkliwość, pogrubienie skóry), proliferacyjnej (tworzenie sznurów, wgłębienia skóry) oraz rezydualnej (kurczenie się sznurów, przykurcz palców z ograniczeniem wyprostu). Zaawansowane przykurcze mogą osiągać kąty zgięcia 70-80° lub więcej, znacznie ograniczając funkcję ręki i codzienne czynności. Progresja jest zmienna, z wolnym przebiegiem u większości pacjentów, ale u 10% może dojść do samoistnej regresji. Czynniki ryzyka cięższego przebiegu to wczesny wiek zachorowania (<50 lat), płeć męska, obustronność zmian, wywiad rodzinny oraz tzw. diathesis Dupuytrena.
choroba Dupuytrena, choroba Ledderhose, choroba Peyroniego, dermofasciektomia, dysfagia, fasciektomia, fasciotomia, faza proliferacyjna, faza rezydualna, guzek Garoda, iniekcja steroidów, kolagenaza, powięź dłoniowa, proliferacja miofibroblastów, przykurcz Dupuytrena, radioterapia, staw międzypaliczkowy, staw międzypaliczkowy bliższy, staw śródręczno-paliczkowy, szyna stabilizująca - Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Przykurcz Dupuytrena to przewlekłe, postępujące schorzenie charakteryzujące się włóknieniem i skróceniem powięzi dłoniowej, prowadzącym do tworzenia guzków i sznurów włóknistych, które powodują zgięcie palców, głównie serdecznego i małego. Choroba dotyka głównie mężczyzn po 50. roku życia, szczególnie z populacji szkockiej, skandynawskiej, irlandzkiej i wschodnioeuropejskiej. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, w tym teście tablicy, oraz ocenie kąta przykurczu w stawach MCP i PIP. Wskazaniem do konsultacji chirurgicznej jest przykurcz ≥30° w stawie MCP lub jakikolwiek przykurcz w stawie PIP. W początkowej fazie zaleca się obserwację i fizjoterapię, w tym ćwiczenia rozciągające, noszenie indywidualnych szyn oraz terapię ciepłem i ultradźwiękami. W przypadku progresji lub dolegliwości bólowych stosuje się iniekcje kortykosteroidów (triamcynolon 40 mg/ml) lub kolagenazy Clostridium histolyticum (XIAFLEX), które rozluźniają sznury włókniste.
aponeurotomia igłowa, badanie fizykalne, chirurg ręki, choroba Dupuytrena, choroba Ledderhose, choroba Peyroniego, ćwiczenie rozciągające, ćwiczenie zakresu ruchu, dermofasciektomia, fasciektomia, fasciotomia, fizjoterapia, guzek, guzek Garoda, iniekcja kortykosteroidu, kolagenaza Clostridium histolyticum, powięź dłoniowa, przezskórna fasciotomia igłowa, przykurcz Dupuytrena, radioterapia, rehabilitacja, staw międzypaliczkowy bliższy, staw śródręczno-paliczkowy, szyna ortopedyczna, terapeuta ręki, terapeuta zajęciowy, terapia ręki, terapia zajęciowa, triamcynolon, zapalenie ścięgien, znieczulenie miejscowe, znieczulenie regionalne - Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Zapobieganie i profilaktyka
Przykurcz Dupuytrena to postępująca choroba powięzi dłoniowej prowadząca do nieodwracalnego zgięcia palców, głównie serdecznego i małego. Pomimo braku skutecznych metod całkowitej prewencji, kontrola modyfikowalnych czynników ryzyka, takich jak utrzymanie prawidłowej glikemii u pacjentów z cukrzycą, ograniczenie spożycia alkoholu, zaprzestanie palenia tytoniu oraz utrzymanie prawidłowej masy ciała i aktywności fizycznej, może zmniejszyć ryzyko rozwoju choroby. Wczesne wykrycie i regularne konsultacje ze specjalistą (chirurg ręki, ortopeda) oraz wdrożenie fizjoterapii, w tym terapii ciepłem, rozciągania i stosowania szyn, są kluczowe w spowolnieniu progresji przykurczu. Zaleca się wykonywanie ćwiczeń rozciągających i automasażu dłoni co najmniej 3 razy dziennie, z utrzymaniem pozycji rozciągającej przez 2 sekundy, powtarzając 10 razy.
alkoholizm, badania molekularne, biopsja płynna, chirurg ręki, cukrzyca, ćwiczenia rozciągające, fizjoterapia, glikemia, konsultacja specjalistyczna, kortykosteroidy, leki biologiczne, naczynia krwionośne, niepełnosprawność ręki, ortopeda, palec serdeczny, powięź dłoniowa, przykurcz Dupuytrena, reumatoidalne zapalenie stawów, termoterapia, zabieg chirurgiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Etiologia i przyczyny
Przykurcz Dupuytrena to postępujące schorzenie fibroproliferacyjne powięzi dłoniowej, charakteryzujące się proliferacją fibroblastów, zwiększonym stosunkiem kolagenu typu III do I oraz obecnością miofibroblastów i podwyższonym stężeniem prostaglandyn. Etiologia jest wieloczynnikowa, z dominującą rolą czynników genetycznych (około 80% przypadków), wykazujących autosomalne dominujące dziedziczenie i związanych z polimorfizmami SNP w genach szlaku Wnt. Choroba występuje trzykrotnie częściej u mężczyzn, głównie po 40. roku życia, a jej częstość jest wyższa w populacjach północnoeuropejskich i skandynawskich. W patogenezie istotne są także czynniki środowiskowe i współistniejące choroby, takie jak cukrzyca (OR 3,06; 95% CI 2,69–3,48), padaczka (OR 2,80; 95% CI 2,49–3,15) oraz choroby wątroby (OR 2,92; 95% CI 2,08–4,12). Dodatkowo palenie tytoniu potraja ryzyko, a ekspozycja na wibracje wiąże się z OR 2,87 (95% CI 1,41–5,84).
adenozynotrifosforan, choroba Dupuytrena, choroba Ledderhose’a, choroba Peyroniego, czynnik wzrostu nerwów, czynnik wzrostu tkanki łącznej, dziedziczenie autosomalne dominujące, główny układ zgodności tkankowej, kolagen typu I, kolagen typu III, miofibroblast, naskórkowy czynnik wzrostu, odpowiedź autoimmunologiczna, oksydaza ksantynowa, płytkopochodny czynnik wzrostu, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, powięź dłoniowa, proliferacja fibroblastów, proliferacja komórkowa, prostaglandyna, przykurcz Dupuytrena, szlak sygnalizacyjny WNT, tkanka podskórna dłoni, transformujący czynnik wzrostu beta, uszkodzenie mikronaczyniowe, wrażliwość na androgeny, zaburzenie tkanki łącznej, zespół bólu regionalnego złożonego - Leksykon chorób i schorzeń
Przykurcz dupuytrena – Leczenie
Przykurcz Dupuytrena to postępujące schorzenie dłoni, charakteryzujące się zgrubieniem i skróceniem powięzi dłoniowej, prowadzącym do przykurczu palców. Wczesne stadium, bez istotnych dolegliwości i zachowanej funkcji, wymaga obserwacji i terapii zachowawczej, w tym fizykoterapii (ultradźwięki, zabiegi cieplne, ćwiczenia rozciągające, ortezy) oraz iniekcji kortykosteroidów (np. Triamcynolon), które redukują stan zapalny i bolesność guzków. Nowoczesne metody nieinwazyjne to terapia falami uderzeniowymi (ESWT) oraz radioterapia niskodawkowa, hamująca aktywność miofibroblastów i stabilizująca zmiany u około 85% pacjentów. W przypadku wyraźnych pasm włóknistych stosuje się igłoafonerektomię (NA) z szybkim powrotem do funkcji, ale wysokim wskaźnikiem nawrotów (do 65% w 3-4 lata) oraz iniekcje kolagenazy Clostridium histolyticum (Xiaflex), które umożliwiają rozciągnięcie palców po maksymalnie 3 iniekcjach, z czasem rekonwalescencji 1-2 tygodnie i umiarkowanym ryzykiem nawrotów (~50% w 5 lat).
adalimumab, bloker kanału wapniowego, dermofasciektomia, fasciektomia, fasciotomia, fasciotomia igłowa, iniekcja kortykosteroidów, interferon gamma, kolagenaza Clostridium histolyticum, lek biologiczny, miofibroblast, ograniczona fasciektomia, powięź dłoniowa, przykurcz Dupuytrena, radioterapia, staw międzypaliczkowy bliższy, staw śródręczno-paliczkowy, szyna i orteza, terapia falami uderzeniowymi, terapia ultradźwiękowa, tkanka łączna, triamcynolon