antykoagulacja heparynowa

Antykoagulacja heparynowa to metoda leczenia przeciwzakrzepowego wykorzystująca heparynę – naturalny polisacharyd o silnym działaniu hamującym krzepnięcie krwi. W praktyce klinicznej stosuje się dwa główne rodzaje heparyn: niefrakcjonowaną (UFH) oraz drobnocząsteczkową (LMWH), które różnią się masą cząsteczkową, biodostępnością i profilem działania.

Mechanizm działania heparyny opiera się na aktywacji antytrombiny III, która następnie inaktywuje szereg czynników krzepnięcia, szczególnie trombinę (czynnik IIa) i czynnik Xa. Heparyna niefrakcjonowana w równym stopniu hamuje oba te czynniki, podczas gdy heparyny drobnocząsteczkowe wykazują silniejsze działanie wobec czynnika Xa.

Wskazania do antykoagulacji heparynowej obejmują profilaktykę i leczenie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zawału serca, ostrych zespołów wieńcowych, zapobieganie krzepnięciu podczas zabiegów naczyniowych oraz w krążeniu pozaustrojowym. Heparyny drobnocząsteczkowe charakteryzują się bardziej przewidywalną farmakokinetyką, dłuższym czasem działania i mniejszym ryzykiem trombocytopenii poheparynowej (HIT) w porównaniu do heparyny niefrakcjonowanej.

Monitorowanie leczenia heparyną niefrakcjonowaną wymaga regularnego oznaczania czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT), podczas gdy terapia LMWH zwykle nie wymaga rutynowej kontroli laboratoryjnej. Pomiar aktywności anty-Xa może być wskazany w przypadku stosowania LMWH u pacjentów z niewydolnością nerek, otyłością, ciążą lub w populacji pediatrycznej.

Głównym powikłaniem antykoagulacji heparynowej jest zwiększone ryzyko krwawień. Inne działania niepożądane obejmują trombocytopenię indukowaną heparyną, reakcje alergiczne oraz – przy długotrwałym stosowaniu – osteoporozę. W przypadku przedawkowania UFH antidotum stanowi siarczan protaminy, który w mniejszym stopniu neutralizuje również LMWH.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl