lewatywa
Lewatywa to zabieg medyczny polegający na wprowadzeniu płynu do jelita grubego przez odbyt. Stosowana jest w celach terapeutycznych, diagnostycznych oraz jako przygotowanie do procedur medycznych. Najczęściej wykorzystywana jest w leczeniu zaparć, oczyszczaniu jelita przed badaniami (kolonoskopia, RTG) oraz jako droga podania leków.
W praktyce klinicznej występuje kilka rodzajów lewatyw: oczyszczające (z solą fizjologiczną lub wodą), zmiękczające (z dodatkiem gliceryny lub oliwy), lecznicze (zawierające leki) oraz kontrastowe (z barytem lub innym środkiem kontrastującym). Mechanizm działania polega na rozszerzeniu jelita, pobudzeniu perystaltyki i zmiękczeniu mas kałowych.
Procedura wykonania lewatywy wymaga odpowiedniego ułożenia pacjenta (najczęściej w pozycji bocznej z podkurczonymi nogami), zastosowania lubrykantu oraz powolnego podania płynu. Do potencjalnych powikłań należą: perforacja jelita, zaburzenia elektrolitowe, dyskomfort oraz urazy mechaniczne, dlatego zabieg powinien być wykonywany przez wykwalifikowany personel medyczny, szczególnie u pacjentów z chorobami jelita grubego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Bulimia nervosa – Objawy
Bulimia nervosa to zaburzenie odżywiania charakteryzujące się nawracającymi epizodami objadania się, podczas których pacjent spożywa w krótkim czasie (zazwyczaj <2 godziny) ilości pokarmu znacznie przekraczające normę, połączonymi z poczuciem braku kontroli nad jedzeniem. Następują po nich niewłaściwe zachowania kompensacyjne, takie jak samowywołane wymioty, nadużywanie środków przeczyszczających, diuretyków, głodówki czy nadmierne ćwiczenia, mające na celu zapobieganie przyrostowi masy ciała. Kryteria diagnostyczne wymagają występowania tych epizodów i zachowań co najmniej raz w tygodniu przez 3 miesiące, a także nadmiernego wpływu masy i kształtu ciała na samoocenę. Bulimia najczęściej rozpoczyna się między 13. a 20. rokiem życia, z przewagą kobiet (1,0% młodych kobiet vs 0,1% młodych mężczyzn). Choroba wiąże się z licznymi powikłaniami somatycznymi, m.in. erozją szkliwa, powiększeniem gruczołów ślinowych, zaburzeniami elektrolitowymi prowadzącymi do arytmii, refluksem, zapaleniem przełyku, nieregularnościami miesiączkowymi, osteoporozą oraz poważnymi powikłaniami kardiologicznymi i gastroenterologicznymi.
arytmia serca, biegunka, bulimia nervosa, choroba psychiczna, depresja, diuretyki, epizod objadania się, erozja szkliwa zębów, jadłowstręt psychiczny, kryteria diagnostyczne, lewatywa, nawrót choroby, niskie ciśnienie krwi, objaw Russella, odwodnienie, osteopenia, osteoporoza, próchnica zębów, refluks żołądkowo-przełykowy, remisja, samookaleczanie, środek przeczyszczający, wypadanie odbytnicy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia lękowe, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania, zachowania kompensacyjne, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zaparcia, zawroty głowy, zespół Boerhaavego, zespół Mallory’ego-Weissa, zniekształcony obraz ciała - Leksykon leków
Przedawkowanie – Resonium A 1,42 g Na+/15 g
Przedawkowanie Resonium A, zawierającego sól sodową sulfonowanej żywicy polistyrenowej, prowadzi do poważnych zaburzeń elektrolitowych, przede wszystkim hipokaliemii, która stanowi główne zagrożenie dla pacjenta. Mechanizm działania polega na wymianie jonów sodu na potas w przewodzie pokarmowym, co przy nadmiernym dawkowaniu skutkuje nadmiernym usuwaniem potasu. Jedna dawka (15 g) zawiera od 1400 mg do 1700 mg sodu (60,9 – 73,9 mmol), co może wywołać hipernatremię. Klinicznie przedawkowanie manifestuje się objawami neurologicznymi (drażliwość, splątanie), mięśniowymi (skurcze, osłabienie, porażenie), kardiologicznymi (tachykardia, zaburzenia rytmu, zmiany w EKG) oraz oddechowymi (w ciężkich przypadkach bezdech). Dodatkowo może wystąpić tężyczka hipokalcemiczna związana z wtórnym niedoborem wapnia.
bezdech, hipernatremia, hipokalcemia, hipokaliemia, lek przeczyszczający, lewatywa, porażenie mięśni, Resonium A, skurcz mięśni, sulfonowana żywica polistyrenowa, suplementacja potasu, suplementacja wapnia, tachykardia, tężyczka hipokalcemiczna, wymiana jonów sodu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG - Leksykon chorób i schorzeń
Moczenie kałowe – Leczenie
Moczenie kałowe (enkopreza) to zaburzenie defekacji u dzieci powyżej 4. roku życia, najczęściej spowodowane przewlekłym zaparciem, które prowadzi do zalegania twardego stolca w odbytnicy, rozciągnięcia jelita i osłabienia odruchu defekacji. W efekcie dochodzi do mimowolnego przeciekania miękkiego lub płynnego stolca wokół zbitej masy kału, co objawia się brudzeniem bielizny. Diagnostyka wymaga wykluczenia przyczyn organicznych oraz różnicowania enkoprezy retencyjnej i nieretencyjnej, a w przypadku podejrzenia podłoża psychologicznego – konsultacji psychologicznej. Leczenie jest wieloetapowe i obejmuje: 1) usunięcie zalegającego stolca za pomocą środków przeczyszczających (np. glikol polietylenowy – PEG, Miralax, Movicol), lewatyw lub czopków, 2) farmakoterapię podtrzymującą przez kilka miesięcy (utrzymanie miękkich stolców), 3) modyfikację diety (zwiększenie błonnika, ograniczenie mleka do 500 ml/dobę u dzieci >18 m.ż., odpowiednia podaż płynów) oraz 4) regularne treningi toaletowe (2-3 razy dziennie po posiłkach). Terapia wymaga cierpliwości, gdyż powrót do prawidłowej funkcji jelita może trwać miesiące do roku.
biofeedback, czopek doodbytniczy, defekacja, desensytyzacja, enkopreza, enkopreza nieretencyjna, enkopreza retencyjna, farmakoterapia, gastroenterolog, glikol polietylenowy, interwencja chirurgiczna, jelito grube, konsystencja stolca, lewatywa, mięśnie dna miednicy, odbytnica, rozciągnięcie jelita, środek przeczyszczający, środek zmiękczający stolec, stymulacja nerwu krzyżowego, trening toaletowy, wada anatomiczna, wypróżnienie, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zaparcie - Leksykon chorób i schorzeń
Moczenie kałowe – Zapobieganie i profilaktyka
Moczenie kałowe (enkopreza) u dzieci powyżej 4 roku życia, które zostały nauczone korzystania z toalety, jest złożonym zaburzeniem najczęściej związanym z przewlekłymi zaparciami. Profilaktyka opiera się na kompleksowym podejściu obejmującym modyfikacje dietetyczne, takie jak zwiększenie spożycia błonnika (owoce, warzywa, produkty pełnoziarniste, otręby psyllium), ograniczenie tłuszczów i cukrów oraz zapewnienie odpowiedniego nawodnienia (minimum 5 szklanek wody dziennie). Aktywność fizyczna (min. 30 minut dziennie) oraz ustalenie regularnej rutyny korzystania z toalety (siedzenie 5-10 minut, 2-3 razy dziennie, najlepiej 15-30 minut po posiłkach) są kluczowe dla stymulacji perystaltyki jelit i zapobiegania zastojowi mas kałowych. Wspieranie dziecka pozytywnym wzmocnieniem i unikanie presji psychologicznej są istotne dla skutecznego treningu toaletowego i zapobiegania negatywnym skutkom emocjonalnym.
ADHD, błonnik w diecie, choroba Hirschsprunga, gastroenterolog dziecięcy, laktuloza, lewatywa, loperamid, makrogol, mikroflora jelitowa, moczenie kałowe, nietrzymanie stolca, olej mineralny, perystaltyka jelit, prebiotyk, probiotyk, przewlekłe zaparcia, rozszczep kręgosłupa, rutyna toaletowa, środek przeczyszczający, środek zmiękczający stolec, trening toaletowy, wada odbytu i odbytnicy, zaburzenie ze spektrum autyzmu - Leksykon chorób i schorzeń
Encopresis – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Encopresis to mimowolne zanieczyszczanie się kałem u dzieci powyżej 4 roku życia po zakończeniu treningu toaletowego, występujące u 1-3% populacji pediatrycznej, częściej u chłopców. Etiologia w 90% przypadków związana jest z przewlekłym zaparciem, prowadzącym do impakcji kału, rozciągnięcia jelita grubego i odbytnicy oraz osłabienia kontroli zwieraczy. Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5 i Rome IV, wymagających powtarzających się epizodów zanieczyszczenia co najmniej raz w miesiącu przez minimum 3 miesiące, przy wykluczeniu innych przyczyn medycznych. Objawy to mimowolne oddawanie stolca, ból brzucha, podrażnienie okolicy odbytu, a także konsekwencje psychospołeczne, takie jak obniżona samoocena i izolacja społeczna. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić choroby organiczne powodujące zaparcia, np. chorobę Hirschsprunga czy niedoczynność tarczycy.
biofeedback, choroba Hirschsprunga, cukrzyca, diagnoza pielęgniarska, dieta bogata w błonnik, encopresis, gastroenterolog dziecięcy, infekcja dróg moczowych, interwencje pielęgniarskie, kryteria diagnostyczne DSM-5, kryteria ROME IV, lewatywa, niedoczynność tarczycy, ocena pielęgniarska, odbytnica, perystaltyka jelit, RTG jamy brzusznej, środki przeczyszczające, środki zmiękczające stolec, terapia behawioralna, trening toaletowy, zaburzenia odżywiania, zapalne choroby jelit, zaparcie przewlekłe, zespół interdyscyplinarny, zwieracz odbytu - Leksykon chorób i schorzeń
Tyłopochylenie pochwy (rektokela) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Tyłopochylenie pochwy (rektokela) to osłabienie lub naderwanie przegrody odbytniczo-pochwowej, prowadzące do uwypuklenia odbytnicy do światła pochwy. Objawy obejmują uczucie nacisku, trudności z defekacją, konieczność „splintingu” (podpierania ściany pochwy palcami), dyskomfort podczas stosunku oraz zaparcia. Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym i ocenie mięśni dna miednicy, często z udziałem uroginekologa. Leczenie zależy od nasilenia objawów: w łagodnych przypadkach stosuje się ćwiczenia Kegla, pesaria, terapię biofeedback oraz miejscowe estrogeny, natomiast w cięższych przypadkach wskazana jest operacja naprawcza (kolporrafia tylna), polegająca na usunięciu nadmiaru tkanki i wzmocnieniu ściany pochwy. Wskaźnik powodzenia operacji sięga 80%, a około 10% pacjentek wymaga reoperacji.
badanie miednicy, biofeedback, cewnikowanie, ćwiczenia Kegla, czopek dopochwowy, dysfunkcja seksualna, fizjoterapeuta uroginekologiczny, krocze, leczenie zachowawcze, lewatywa, mięśnie dna miednicy, pesarium pochwowe, przegroda odbytniczo-pochwowa, rektokela, tylna ściana pochwy, tyłopochylenie pochwy, uroginekolog, wypadanie macicy, wypadanie narządów miednicy, wypadanie pęcherza moczowego, zaburzenia defekacji, zaparcie stolca, zespół interdyscyplinarny - Leksykon substancji czynnych
Sól sodowa sulfonowanej żywicy polistyrenowej – Przedawkowanie
Przedawkowanie soli sodowej sulfonowanej żywicy polistyrenowej (Natrii polistyreni sulfonas), substancji czynnej Resonium A, prowadzi do poważnych zaburzeń elektrolitowych, głównie hipokaliemii, wynikającej z wymiany jonów sodu na potas w przewodzie pokarmowym. Produkt zawiera od 1400 mg do 1700 mg sodu (60,9 – 73,9 mmol w 15 g), co dodatkowo może nasilać zaburzenia elektrolitowe. Klinicznie przedawkowanie manifestuje się objawami neurologicznymi (drażliwość, splątanie, spowolnienie procesów myślowych), mięśniowymi (skurcze, osłabienie, porażenie mięśni, bezdech) oraz sercowo-naczyniowymi (tachykardia, arytmie, zmiany w EKG takie jak obniżenie odcinka ST, spłaszczenie załamka T, fala U). W ciężkich przypadkach może wystąpić tężyczka hipokalcemiczna, będąca konsekwencją wtórnej hipokalcemii towarzyszącej hipokaliemii.
fala U, gospodarka wapniowa, hipokalcemia, hipokaliemia, lewatywa, natrii polistyreni sulfonas, objawy przedmiotowe i podmiotowe, obniżenie odcinka ST, obniżenie stężenia potasu, ośrodkowy układ nerwowy, przekaźnictwo nerwowe, przewodnictwo nerwowe, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, repolaryzacja mięśnia sercowego, spłaszczenie załamka T, środek przeczyszczający, suplementacja potasu, tachykardia, tężyczka hipokalcemiczna, wymiana jonów sodu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG, żywica jonowymienna - Leksykon chorób i schorzeń
Encopresis – Leczenie
Encopresis to zaburzenie występujące u dzieci powyżej 4. roku życia, charakteryzujące się mimowolnym lub zamierzonym oddawaniem stolca w nieodpowiednich miejscach, dotykające 1-3% populacji pediatrycznej. W około 90% przypadków etiologia jest związana z przewlekłymi zaparciami, prowadzącymi do zatrzymania i stwardnienia stolca, co skutkuje rozciągnięciem odbytnicy i zmniejszeniem jej wrażliwości, a w konsekwencji mimowolnym wyciekiem kału. Leczenie encopresis wymaga wieloetapowego podejścia: oczyszczenia jelita (stosując doustne środki przeczyszczające, np. glikol polietylenowy, lewatywy, czopki doodbytnicze oraz zwiększenie podaży płynów), zapobiegania nawrotom zaparć (poprzez długotrwałe stosowanie środków zmiękczających, takich jak wodorotlenek magnezu, laktuloza, glikol polietylenowy, olej mineralny) oraz przywrócenia prawidłowych nawyków wypróżniania (regularne sadzanie na toalecie, prowadzenie dziennika wypróżnień, system nagród). Proces leczenia może trwać od kilku miesięcy do roku, a jego skuteczność zależy od kompleksowego podejścia uwzględniającego aspekty medyczne, behawioralne i psychologiczne.
błonnik w diecie, czopek doodbytniczy, dziennik wypróżnień, encopresis, fizjoterapia dna miednicy, glikol polietylenowy, laktuloza, lewatywa, nietrzymanie kału, olej mineralny, perystaltyka jelit, probiotyk, przewlekłe zaparcia, resekcja esicy, rozciągnięcie odbytnicy, środek przeczyszczający, środek zmiękczający stolec, stymulacja nerwu krzyżowego, terapia poznawczo-behawioralna, terapia rodzinna, toksyna botulinowa, wodorotlenek magnezu, wyciek stolca, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zanieczyszczanie kałem, zatrzymanie stolca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Resonium A 1,42 g Na+/15 g
Resonium A, sól sodowa sulfonowanej żywicy polistyrenowej zawierająca 1,42 g jonów sodu na 15 g proszku, stosowana jest doustnie (15 g 3-4 razy/dobę) lub doodbytniczo (30 g raz/dobę) w formie zawiesiny przygotowanej w 3-4 ml wody lub słodkiego napoju na 1 g żywicy, z wyłączeniem soków owocowych zawierających potas. U dorosłych zaleca się zachowanie odstępu co najmniej 3 godzin (lub 6 godzin przy gastroparezie) między podaniem Resonium A a innymi lekami doustnymi. Podanie doodbytnicze wymaga utrzymania lewatywy retencyjnej przez minimum 9 godzin, po czym konieczne jest przepłukanie okrężnicy w celu usunięcia żywicy. W ostrej hiperkaliemii dawka początkowa u dzieci wynosi 1 g/kg mc./dobę, a w leczeniu podtrzymującym 0,5 g/kg mc./dobę, podawane w dawkach podzielonych. U noworodków dopuszczalne jest wyłącznie podanie doodbytnicze w dawce 0,5-1 g/kg mc., z koniecznością przepłukania okrężnicy po wlewie.
gastropareza, górny odcinek przewodu pokarmowego, hiperkaliemia, jon sodu, leczenie podtrzymujące, lewatywa, lewatywa retencyjna, niedrożność porażenna jelit, okrężnica, ostra hiperkaliemia, podanie doodbytnicze, roztwór glukozy, sól sodowa sulfonowanej żywicy polistyrenowej, stężenie elektrolitów w surowicy krwi, wlew doodbytniczy, zawiesina, żywica polistyrenowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy – Zapobieganie i profilaktyka
Zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy (SRUS) to przewlekła, rzadka choroba wymagająca kompleksowego podejścia profilaktycznego. Kluczowe strategie obejmują modyfikację stylu życia, w tym dietę bogatą w błonnik (około 14 g na 1000 kcal), odpowiednie nawodnienie (1,5-2 litry płynów dziennie), unikanie nadmiernego parcia i długotrwałego siedzenia na toalecie. Edukacja pacjenta dotycząca prawidłowych nawyków defekacyjnych oraz stosowanie odpowiednich pozycji podczas wypróżnień (np. toaleta typu kucającego lub podpórka pod stopy) są niezbędne. U pacjentów z czynnikami ryzyka lub po epizodach SRUS zaleca się terapię behawioralną, w tym biofeedback i terapię poznawczo-behawioralną, a także stosowanie środków farmakologicznych, takich jak zmiękczacze stolca, leki przeczyszczające zwiększające objętość stolca oraz probiotyki (np. jogurt z lactobacillus) w celu zapobiegania nawrotom.
biofeedback, błonnik, defekacja, dno miednicy, edukacja pacjenta, farmakoterapia prewencyjna, interwencja chirurgiczna, konsystencja stolca, Lactobacillus, lek przeczyszczający, lewatywa, napinanie podczas defekacji, nawodnienie organizmu, nawrót choroby, odbytnica, profilaktyka medyczna, środek zmiękczający stolec, terapia behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna, transformacja nowotworowa, zabieg chirurgiczny, zaparcia, zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy, zwieracz odbytu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Duphagol –
Duphagol jest lekiem przeczyszczającym o działaniu osmotycznym, zawierającym makrogol 3350 oraz elektrolity (Na⁺ 65 mmol/l, K⁺ 5,4 mmol/l, Cl⁻ 53 mmol/l, HCO₃⁻ 17 mmol/l) w roztworze po rozpuszczeniu jednej saszetki w 125 ml wody. Makrogol 3350 zwiększa objętość treści jelitowej, stymulując perystaltykę okrężnicy i ułatwiając wypróżnienie, natomiast elektrolity zapewniają równowagę jonową, zapobiegając zaburzeniom elektrolitowym. W leczeniu zaklinowania stolca, choć brak jest badań kontrolowanych, dane z grupy 27 pacjentów wykazały skuteczność na poziomie 44% po 1 dniu, 85% po 2 dniach i 89% po 3 dniach terapii.
błona śluzowa jelita, chlorek potasu, chlorek sodu, działanie osmotyczne, elektrolit, konsystencja stolca, lek przeczyszczający osmotyczny, lewatywa, makrogol 3350, perystaltyka jelit, przewód pokarmowy, równowaga elektrolitowa, środek przeczyszczający, stymulacja nerwowo-mięśniowa, tolerancja na lek, wodorowęglan sodu, wypróżnienie, zaklinowanie stolca, zaparcie przewlekłe - Leksykon chorób i schorzeń
Encopresis – Zapobieganie i profilaktyka
Encopresis to mimowolne lub dobrowolne zanieczyszczanie kałem u dzieci powyżej 4. roku życia, najczęściej związane z przewlekłymi zaparciami. Profilaktyka opiera się na odpowiednio dobranym treningu toaletowym, który powinien być rozpoczęty w momencie gotowości emocjonalnej i fizycznej dziecka, unikając presji i karania. Kluczowe jest zapobieganie zaparciom poprzez dietę bogatą w błonnik (zwiększenie spożycia owoców, warzyw, pełnoziarnistych produktów), odpowiednie nawodnienie (woda, soki owocowe zamiast napojów gazowanych) oraz regularną aktywność fizyczną. Zaleca się planowanie korzystania z toalety 2-3 razy dziennie, zwłaszcza 15-30 minut po posiłkach, z czasem siedzenia 5-10 minut i stosowaniem podnóżka dla ułatwienia defekacji. Wczesne rozpoznanie objawów zaparć (suchy, twardy stolec) i szybka konsultacja lekarska są niezbędne dla skutecznej profilaktyki.
czopek doodbytniczy, dieta bogata w błonnik, encopresis, gastroenterolog dziecięcy, lewatywa, nawodnienie organizmu, niepełnosprawność rozwojowa, ocena rozwojowa, perystaltyka jelit, przewlekłe zaparcie, środek przeczyszczający, środek zmiękczający stolec, suplement błonnika, trening toaletowy, wypróżnienie, zaburzenie rozwojowe, zanieczyszczanie kałem, zaparcie u dzieci, zatrzymanie stolca - Leksykon chorób i schorzeń
Moczenie kałowe – Objawy
Moczenie kałowe (encopresis) to zaburzenie występujące u dzieci powyżej 4. roku życia, które przeszły trening toaletowy, objawiające się mimowolnym oddawaniem stolca poza toaletą, najczęściej w bieliźnie. Etiologia jest najczęściej związana z przewlekłymi zaparciami, które prowadzą do rozciągnięcia odbytnicy i utraty jej napięcia mięśniowego oraz zdolności odczuwania potrzeby defekacji. W efekcie dochodzi do przeciekania luźnego stolca wokół zalegającej, twardej masy kałowej, co manifestuje się jako mimowolne zabrudzenia. Diagnoza opiera się na kryteriach wieku (≥4 lata), częstotliwości epizodów (≥1 raz/miesiąc przez ≥3 miesiące) oraz wykluczeniu innych przyczyn. W diagnostyce pomocne są badania fizykalne, w tym per rectum, oraz ewentualne badania obrazowe i laboratoryjne w celu wykluczenia rzadkich przyczyn organicznych, takich jak choroba Hirschsprunga czy wady rdzenia kręgowego.
badanie per rectum, biegunka, celiakia, choroba Hirschsprunga, czopek, encopresis, inercja okrężnicy, lek przeczyszczający, lewatywa, moczenie kałowe, moczenie nocne, nietrzymanie moczu, odbytnica, okrężnica, olej mineralny, pierwotne moczenie kałowe, rozszczep kręgosłupa, środek zmiękczający stolec, trening toaletowy, wtórne moczenie kałowe, zaparcie funkcjonalne, zwieracz - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – AuroGo 13,7 g
Lek AuroGo zawiera makrogol 3350 w dawce 13,1250 g oraz elektrolity: sodu wodorowęglan (0,1785 g), sodu chlorek (0,3507 g) i potasu chlorek (0,0466 g) w każdej saszetce. Makrogol 3350 działa osmotycznie, zwiększając osmotyczność treści jelitowej, co prowadzi do zatrzymania wody w świetle jelita, zwiększenia objętości stolca i stymulacji perystaltyki okrężnicy. Elektrolity zawarte w preparacie uczestniczą w wymianie z elektrolitami surowicy krwi, co zapobiega zaburzeniom równowagi sodowo-potasowej i wodnej podczas terapii. Preparat jest stosowany w leczeniu zaklinowania stolca oraz przewlekłych zaparć, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu doustnego, co umożliwia precyzyjne dawkowanie.
błona śluzowa jelita, efekt osmotyczny, konsystencja stolca, lewatywa, makrogol 3350, perystaltyka, potasu chlorek, przewlekłe zaparcie, roztwór doustny, ruchy okrężnicy, sodu chlorek, sodu wodorowęglan, środek przeczyszczający osmotyczny, stymulacja nerwowo-mięśniowa, zaburzenia elektrolitowe, zaklinowanie stolca - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba hirschsprunga – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba Hirschsprunga (HSCR) stanowi wyzwanie terapeutyczne, zwłaszcza w kontekście długoterminowego rokowania przekraczającego 10 lat. Pomimo postępów chirurgicznych, śmiertelność wśród pacjentów bez zaburzeń poznawczych wynosi około 1%, natomiast u osób z niepełnosprawnością intelektualną (LD) spada do 76%. Enterocolitis pozostaje poważnym powikłaniem, z ryzykiem śmiertelności sięgającym 30%. U pacjentów powyżej 10 roku życia częstość nietrzymania stolca wynosi 20% (95% CI 0,13-0,28), zaparć 14% (95% CI 0,06-0,25), a dysfunkcji pęcherza moczowego 7% (95% CI 0,04-0,12). Mimo tych problemów, 95% pacjentów osiąga dobre do doskonałego funkcjonowanie jelit (95% CI 0,91-0,97), a około 90% zgłasza satysfakcjonujące wyniki leczenia. Jednak u pacjentów z LD obserwuje się znacznie gorsze wyniki funkcjonalne, w tym 44-60% z problemami nietrzymania stolca i 46% z nietrzymaniem moczu, a także wyższe ryzyko stałej stomii (22% vs. 4%, p=0,001).
aganglionoza, aganglionoza okrężnicy, choroba Hirschsprunga, dysfunkcja pęcherza moczowego, enterocolitis, HRQoL, ileostomia, lewatywa, niepełnosprawność intelektualna, nietrzymanie moczu, nietrzymanie stolca, objawy żołądkowo-jelitowe, opóźnienie neurorozwojowe, płukanie okrężnicy, stomia, technika chirurgiczna, zaparcie, zespół Downa, zespolenie krętniczo-odbytnicze - Leksykon chorób i schorzeń
Encopresis – Patofizjologia i mechanizm
Encopresis to zaburzenie defekacji u dzieci powyżej 4 roku życia, najczęściej związane z przewlekłymi zaparciami, które prowadzą do rozwoju megarectum i megacolon oraz zmniejszenia wrażliwości odbytnicy. Patogeneza opiera się na błędnym kole: bolesne wypróżnienie powoduje wstrzymywanie stolca, co skutkuje twardnieniem mas kałowych i dalszym nasileniem dyskomfortu. W efekcie dochodzi do osłabienia mięśni zwieracza i przeciekania płynnego stolca (overflow incontinence). U dzieci z encopresis obserwuje się zaburzenia neuromięśniowe, takie jak anismus, dyssynergia mięśni dna miednicy oraz podwyższony próg czucia odbytniczego. Manometria odbytniczo-prostnicza wykazuje nieprawidłowości w mechanizmie defekacji, a badania histologiczne wskazują na zmniejszenie liczby komórek nerwowych, w tym komórek Cajala, oraz obniżoną aktywność acetylocholinoesterazy. W 25-69% przypadków stwierdza się spowolniony pasaż jelitowy, co koreluje z cięższymi objawami, w tym nocnym brudzeniem bielizny.