uropatogenne E. coli

Uropatogenne szczepy Escherichia coli (UPEC) stanowią najczęstszą przyczynę zakażeń układu moczowego, odpowiadając za 70-95% przypadków niepowikłanych infekcji dróg moczowych (UTI). Charakteryzują się one specyficznymi czynnikami wirulencji, które umożliwiają im kolonizację i inwazję układu moczowego.

UPEC posiadają liczne czynniki wirulencji, wśród których najważniejsze to: fimbrie typu 1 i P umożliwiające przyleganie do nabłonka dróg moczowych, toksyny (hemolizyna, cytotoksyczny czynnik nekrotyzujący), systemy pozyskiwania żelaza oraz biofilm chroniący przed działaniem antybiotyków i układem odpornościowym. Te cechy pozwalają im na skuteczną kolonizację, unikanie odpowiedzi immunologicznej gospodarza i przetrwanie w drogach moczowych.

Diagnostyka zakażeń wywołanych przez UPEC opiera się na badaniu ogólnym i posiewie moczu. W terapii stosuje się antybiotyki zgodnie z antybiogramem, najczęściej fluorochinolony, cefalosporyny, trimetoprim-sulfametoksazol lub nitrofurantoinę. Niepokojący jest rosnący odsetek szczepów UPEC wytwarzających beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum (ESBL), co znacząco ogranicza opcje terapeutyczne.

Nawracające zakażenia układu moczowego wywołane przez UPEC stanowią istotny problem kliniczny. Wynika to ze zdolności tych patogenów do tworzenia wewnątrzkomórkowych zbiorowisk bakteryjnych (IBC) w komórkach nabłonka pęcherza moczowego, co umożliwia im unikanie działania antybiotyków i nawroty infekcji. W profilaktyce nawracających UTI stosuje się długotrwałą antybiotykoterapię w niskich dawkach, immunoprofilaktykę oraz interwencje niefarmakologiczne.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl