ogólny czas przeżycia
Ogólny czas przeżycia (ang. overall survival, OS) to kluczowy parametr stosowany w badaniach klinicznych i praktyce medycznej do oceny skuteczności terapii, szczególnie w onkologii. Definiowany jest jako czas od momentu rozpoczęcia leczenia lub włączenia pacjenta do badania do zgonu z jakiejkolwiek przyczyny.
Jest to jeden z najważniejszych „twardych” punktów końcowych w badaniach klinicznych, ponieważ stanowi obiektywną i jednoznaczną miarę skuteczności terapii. W przeciwieństwie do innych parametrów, takich jak przeżycie wolne od progresji choroby (PFS) czy odpowiedź na leczenie, ogólny czas przeżycia nie podlega błędom interpretacyjnym.
W praktyce klinicznej ogólny czas przeżycia służy do oceny rokowania pacjentów, planowania leczenia oraz porównywania efektywności różnych schematów terapeutycznych. Analizowany jest najczęściej przy pomocy krzywych Kaplana-Meiera, które obrazują prawdopodobieństwo przeżycia w funkcji czasu dla określonej grupy pacjentów.
Na ogólny czas przeżycia wpływają nie tylko stosowane terapie, ale również wiele innych czynników, takich jak stan ogólny pacjenta, współistniejące choroby, wiek, stadium zaawansowania choroby czy czynniki genetyczne. Dlatego interpretacja tego parametru wymaga uwzględnienia szerszego kontekstu klinicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Temozolomide Fair-Med 250 mg
Temozolomid (kod ATC: L01AX03) jest alkilującym lekiem przeciwnowotworowym z grupy triazenów, dostępnym w kapsułkach o dawkach od 5 mg do 250 mg. Po podaniu ulega szybkiej konwersji do aktywnego metabolitu MTIC, który alkiluje DNA w pozycji O6 i N7 guaniny, prowadząc do uszkodzeń komórkowych i cytotoksyczności. W badaniu klinicznym na 573 pacjentach z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym, terapia skojarzona temozolomidem (75 mg/m²/dobę podczas radioterapii, następnie 150-200 mg/m² w cyklach 5-dniowych co 28 dni, do 6 cykli) znacząco wydłużyła medianę przeżycia i zwiększyła 2-letnie przeżycie (26% vs 10% w grupie leczonej wyłącznie radioterapią; HR 1,59, 95% CI: 1,33-1,91, p < 0,0001). Profilaktyka przeciw Pneumocystis carinii była wymagana podczas terapii skojarzonej. W podgrupie pacjentów z gorszym stanem ogólnym (WHO PS=2) nie zaobserwowano istotnej korzyści przeżyciowej, jednak leczenie było dobrze tolerowane.
addukt metylowy DNA, alkilacja guaniny, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, gwiaździak anaplastyczny, gwiaździak o wysokim stopniu złośliwości, jądrowy rezonans magnetyczny, lek alkilujący, lek przeciwnowotworowy, mechanizm cytotoksyczny, monometylo-triazenoimidazolo-karboksamid, monoterapia temozolomidem, ogólny czas przeżycia, skala Karnofskiego, terapia skojarzona, uszkodzenie komórkowe, współczynnik ryzyka, zapalenie płuc Pneumocystis carinii - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Temozolomide Fair-Med 140 mg
Temozolomid, należący do grupy leków alkilujących (ATC: L01AX03), jest stosowany w leczeniu glejaków wielopostaciowych oraz gwiaździaków anaplastycznych. Mechanizm działania opiera się na chemicznej przemianie do aktywnego metabolitu MTIC, który alkiluje guaninę w DNA nowotworowym, prowadząc do błędnej naprawy i śmierci komórek. W badaniu klinicznym z udziałem 573 pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym, terapia skojarzona temozolomidem (75 mg/m²/dobę podczas radioterapii przez 42 dni, następnie 150-200 mg/m² przez 5 dni co 28 dni do 6 cykli) wykazała istotne wydłużenie całkowitego przeżycia (HR=1,59; 95% CI: 1,33-1,91; p<0,0001) oraz zwiększenie 2-letniego przeżycia (26% vs 10%) w porównaniu do samej radioterapii. W podgrupie pacjentów z gorszym stanem ogólnym (WHO PS=2) nie zaobserwowano istotnej różnicy w przeżyciu, jednak nie stwierdzono też zwiększonego ryzyka związanego z leczeniem temozolomidem.
addukt metylowy DNA, alkilacja guaniny, chemioterapia, chemioterapia nitrozomocznikiem, czas przeżycia wolny od progresji, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, gwiaździak anaplastyczny, gwiaździak wysokiego stopnia złośliwości, lek alkilujący, lek przeciwnowotworowy, monometylo-triazenoimidazolo-karboksamid, objawy neurologiczne, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, odsetek odpowiedzi obiektywnych, ogólny czas przeżycia, Pneumocystis carinii, profil tolerancji, prokarbazyna, radioterapia, rezonans magnetyczny, skala Karnofskiego, stabilizacja choroby, temozolomid, współczynnik ryzyka, zapalenie płuc - Leksykon substancji czynnych
Temozolomid – Właściwości farmakodynamiczne
Temozolomid, lek przeciwnowotworowy z grupy alkilujących (kod ATC: L01AX03), jest stosowany w terapii nowotworów ośrodkowego układu nerwowego, w tym glejaka wielopostaciowego i gwiaździaka anaplastycznego. Mechanizm działania opiera się na alkilacji DNA, głównie w pozycji O6 guaniny, co prowadzi do cytotoksyczności komórek nowotworowych. W badaniu klinicznym na 573 pacjentach z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym, schemat leczenia obejmujący temozolomid (75 mg/m²/dobę przez 42 dni podczas radioterapii, następnie 150-200 mg/m²/dobę w cyklach 5-dniowych co 28 dni, do 6 cykli) znacząco wydłużył ogólny czas przeżycia (HR=1,59; 95% CI: 1,33-1,91; p<0,0001) oraz zwiększył 2-letnie przeżycie do 26% w porównaniu do 10% w grupie leczonej wyłącznie radioterapią. W trakcie terapii skojarzonej konieczna była profilaktyka przeciw Pneumocystis jirovecii.
alkilacja guaniny, czas przeżycia wolny od progresji, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, gwiaździak anaplastyczny, lek przeciwnowotworowy alkilujący, monometylo-triazenoimidazolo-karboksamid, nitrozomocznik, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, objawy neurologiczne, ogólny czas przeżycia, rezonans magnetyczny, skala sprawności Karnofsky’ego, triazen, wznowa glejaka złośliwego, zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Temozolomide Fair-Med 20 mg
Temozolomid, lek przeciwnowotworowy z grupy triazenów (ATC: L01AX03), dostępny w kapsułkach o dawkach od 5 mg do 250 mg, wykazuje działanie cytotoksyczne poprzez alkilację DNA, prowadząc do śmierci komórek nowotworowych. W randomizowanym badaniu klinicznym u 573 pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym, skojarzenie temozolomidu (75 mg/m²/dobę przez 42 dni podczas radioterapii, następnie 150-200 mg/m² w cyklach 5-dniowych co 28 dni do 6 cykli) z radioterapią znacząco wydłużyło całkowity czas przeżycia (HR=1,59; 95% CI: 1,33-1,91; p<0,0001) oraz zwiększyło 2-letnie przeżycie do 26% w porównaniu do 10% przy samej radioterapii. W podgrupie pacjentów z gorszym stanem ogólnym (WHO PS=2) nie zaobserwowano istotnej różnicy w przeżyciu, jednak nie stwierdzono też zwiększonego ryzyka terapii.
alkilacja guaniny, chemioterapia nitrozomocznikiem, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, gwiaździak anaplastyczny, gwiaździak wysokiego stopnia złośliwości, jądrowy rezonans magnetyczny, lek alkilujący, lek przeciwnowotworowy, monometylo-triazenoimidazolo-karboksamid, objawy neurologiczne, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, ogólny czas przeżycia, przeżycie wolne od progresji, radioterapia, rezonans magnetyczny, skala Karnofskiego, stabilizacja choroby, zapalenie płuc Pneumocystis carinii - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Temozolomide Fair-Med 100 mg
Temozolomid, lek przeciwnowotworowy z grupy triazenów (kod ATC: L01AX03), jest stosowany w terapii glejaka wielopostaciowego oraz innych nowotworów ośrodkowego układu nerwowego. Mechanizm działania opiera się na alkilacji DNA, głównie w pozycji O6 guaniny, prowadząc do uszkodzeń komórkowych i zahamowania proliferacji komórek nowotworowych. W badaniu randomizowanym obejmującym 573 pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym, schemat leczenia składał się z fazy jednoczesnej chemioradioterapii (temozolomid 75 mg/m²/dobę przez 42 dni) oraz fazy monoterapii (150-200 mg/m²/dobę przez 5 dni w 28-dniowych cyklach, do 6 cykli). Wyniki wykazały istotne wydłużenie ogólnego czasu przeżycia (HR 1,59; 95% CI: 1,33-1,91; p < 0,0001) oraz wyższe 2-letnie przeżycie (26% vs 10%) w grupie leczonej temozolomidem i radioterapią w porównaniu do samej radioterapii.
addukt metylowy DNA, alkilacja guaniny, badanie randomizowane, chemioradioterapia, czas przeżycia wolny od progresji, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, gwiaździak anaplastyczny, leczenie ratunkowe, lek alkilujący, lek przeciwnowotworowy, monometylo-triazenoimidazolo-karboksamid, monoterapia temozolomidem, objawy neurologiczne, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, odsetek obiektywnych odpowiedzi, ogólny czas przeżycia, Pneumocystis carinii, radioterapia, randomizowane badanie kliniczne, rezonans magnetyczny, stabilizacja choroby, temozolomid, uszkodzenie komórkowe, współczynnik ryzyka, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Temozolomide Glenmark 140 mg
Temozolomid, należący do grupy leków alkilujących (kod ATC: L01AX03), wykazuje istotną skuteczność w leczeniu nowotworów glejowych, zwłaszcza glejaka wielopostaciowego (GBM). W badaniu klinicznym z udziałem 573 pacjentów z nowo zdiagnozowanym GBM, terapia skojarzona temozolomidem (75 mg/m² pc. dziennie przez 42-49 dni) i radioterapią znacząco poprawiła ogólny czas przeżycia (HR=1,59; 95% CI: 1,33-1,91; p<0,0001) oraz zwiększyła 2-letnie przeżycie do 26% w porównaniu do 10% przy samej radioterapii. Po przerwie 4-tygodniowej stosowano monoterapię temozolomidem w dawce 150-200 mg/m² pc. przez 5 dni w 28-dniowych cyklach, maksymalnie do 6 cykli. W trakcie terapii skojarzonej konieczna jest profilaktyka zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jirovecii. W podgrupie pacjentów z gorszym stanem ogólnym (WHO PS=2) nie zaobserwowano istotnej różnicy w przeżyciu, jednak terapia nie zwiększała ryzyka powikłań.
alkilacja DNA, chemioterapia nitrozomocznikiem, czas przeżycia wolny od progresji, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, gwiaździak anaplastyczny, gwiaździak o wysokim stopniu złośliwości, jądrowy rezonans magnetyczny, lek alkilujący, lek przeciwnowotworowy, monometylo-triazenoimidazolo-karboksamid, monoterapia temozolomidem, ogólny czas przeżycia, Pneumocystis jirovecii, prokarbazyna, radioterapia, skala Karnofskiego, śmierć komórki nowotworowej, temozolomid, terapia skojarzona, triazen, współczynnik ryzyka, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Temozolomide Fair-Med 180 mg
Temozolomid, należący do grupy leków alkilujących (ATC: L01AX03), jest stosowany w terapii nowotworów złośliwych mózgu, w szczególności glejaków. Jego aktywna forma, MTIC, działa poprzez alkilację pozycji O6 i N7 guaniny w DNA, co prowadzi do uszkodzeń i błędnej naprawy DNA, stanowiąc mechanizm cytotoksyczny. W randomizowanym badaniu klinicznym u 573 pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym, terapia skojarzona temozolomidem (75 mg/m²/dobę przez 42 dni podczas radioterapii, następnie 150-200 mg/m²/dobę przez 5 dni w 28-dniowych cyklach do 6 cykli) wykazała istotne korzyści w ogólnym czasie przeżycia (HR=1,59; 95% CI: 1,33-1,91; p<0,0001) oraz 2-letnim przeżyciu (26% vs 10% w grupie z samą radioterapią). Profilaktyka zapalenia płuc Pneumocystis carinii była konieczna podczas terapii skojarzonej. W podgrupie pacjentów z gorszym stanem ogólnym (WHO PS=2) nie zaobserwowano istotnej różnicy w przeżyciu.
alkilacja guaniny, czas przeżycia wolny od progresji, glejak, glejak pnia mózgu, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, gwiaździak anaplastyczny, gwiaździak o wysokim stopniu złośliwości, jądrowy rezonans magnetyczny, lek alkilujący, lek przeciwnowotworowy, monometylo-triazenoimidazolo-karboksamid, nowotwór złośliwy mózgu, objawy neurologiczne, odpowiedź całkowita, odpowiedź częściowa, ogólny czas przeżycia, radioterapia, randomizowane badanie kliniczne, schemat dawkowania, skala Karnofskiego, stabilizacja choroby, terapia skojarzona, triazen, uszkodzenie DNA, współczynnik ryzyka, zapalenie płuc Pneumocystis carinii