klastogenność
Klastogenność to zdolność czynnika chemicznego, fizycznego lub biologicznego do wywoływania pęknięć lub uszkodzeń chromosomów. Czynniki klastogenne powodują aberracje chromosomowe, które mogą prowadzić do utraty fragmentów chromosomów lub zmiany ich struktury podczas podziału komórkowego.
W diagnostyce medycznej ocena klastogenności jest istotnym elementem testów toksykologicznych i badań nad bezpieczeństwem leków. Najczęściej stosowanymi metodami wykrywania efektów klastogennych są test aberracji chromosomowych, test mikrojądrowy oraz test wymiany chromatyd siostrzanych. Badania te pozwalają określić potencjał genotoksyczny różnych substancji.
Narażenie na czynniki klastogenne może zwiększać ryzyko rozwoju nowotworów, ponieważ uszkodzenia chromosomów mogą prowadzić do aktywacji onkogenów lub inaktywacji genów supresorowych. Z tego powodu monitorowanie klastogenności stanowi ważny element oceny ryzyka w epidemiologii środowiskowej i medycynie pracy, szczególnie w kontekście narażenia zawodowego na substancje potencjalnie mutagenne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sorafenib Sandoz 400 mg
Profil bezpieczeństwa sorafenibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszy, szczurach, psach i królikach. Badania toksyczności po wielokrotnym podawaniu wykazały zmiany degeneracyjne i regeneracyjne w narządach docelowych przy ekspozycjach niższych niż przewidywana ekspozycja kliniczna (oceniana na podstawie AUC). U młodych i dorastających psów zaobserwowano specyficzne zmiany w strukturze kości i zębów, takie jak nierówne pogrubienie płytki wzrostowej kości udowej, ubogokomórkowość szpiku oraz zmiany w składzie zębiny, które nie występowały u dorosłych osobników. Standardowe testy genotoksyczności wykazały mieszane wyniki: sorafenib indukował aberracje chromosomowe in vitro w obecności metabolizmu, natomiast test Amesa i mikrojądrowy test in vivo u myszy były negatywne. Warto podkreślić obecność mutagennego produktu pośredniego (PAPE) w stężeniu 0,34% w substancji czynnej.
AUC, badanie ekotoksykologiczne, bioakumulacja, ciałko żółte, dawkowanie wielokrotne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, klastogenność, oligospermia, płytka wzrostowa, potencjał rakotwórczy, resorpcja płodu, ryzyko środowiskowe, sorafenib, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, tozylan sorafenibu, wada wrodzona, zębina - Leksykon substancji czynnych
Walgancyklowir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Walgancyklowir, prolek gancyklowiru, wykazuje w badaniach przedklinicznych profil toksyczności zbliżony do substancji macierzystej. Najważniejsze działania toksyczne obejmują nieodwracalną utratę komórek jąder, nefrotoksyczność prowadzącą do mocznicy i zwyrodnienia komórek nerkowych, a także przemijające efekty hematologiczne, takie jak niedokrwistość, neutropenia i limfocytopenia. Dodatkowo obserwuje się przemijające uszkodzenia błony śluzowej układu pokarmowego. Gancyklowir wykazuje działanie mutagenne i klastogenne, co koreluje z rakotwórczością u myszy, klasyfikując go jako potencjalny czynnik kancerogenny. W badaniach przedklinicznych stwierdzono także istotne działanie teratogenne, embriotoksyczne oraz gonadotoksyczne, w tym hamowanie spermatogenezy i zmniejszenie płodności u samców i samic.
aspermatogeneza, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, gonadotoksyczność, karcynogen, klastogenność, limfocytopenia, martwica błony śluzowej, mielotoksyczność, mutagenność, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, parametry hematologiczne, parametry nerkowe, prolek gancyklowiru, przenikanie do mleka, teratogenność, toksyczność gonadalna, toksyczność przewodu pokarmowego, walgancyklowir, zaburzenie płodności, zahamowanie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide MSN 14 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teriflunomidu wykazały, że po wielokrotnym podaniu u myszy (do 3 miesięcy), szczurów (do 6 miesięcy) i psów (do 12 miesięcy) głównymi narządami docelowymi toksyczności były szpik kostny, narządy limfatyczne, jama ustna, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustka. Zaobserwowano istotne efekty hematologiczne, takie jak niedokrwistość, trombocytopenia, leukopenia i limfopenia, związane z utleniającym działaniem teriflunomidu na erytrocyty oraz wpływem na układ immunologiczny. Działania toksyczne wynikały z hamowania podziału komórek, a zwierzęta laboratoryjne wykazywały większą wrażliwość na lek niż ludzie, co należy uwzględnić przy interpretacji wyników. Badania genotoksyczności nie potwierdziły mutagenności ani klastogenności in vivo, a długoterminowe testy rakotwórczości u szczurów i myszy nie wykazały potencjału kancerogennego teriflunomidu.
4-trifluorometyloanilina, badanie toksyczności, czerwona krwinka, dehydrogenaza dihydroorotanowa, embriotoksyczność, genotoksyczność, immunoglobuliny, kancerogenność, klastogenność, leukopenia, liczba plemników, limfocyt B, limfopenia, mutagenność, narządy limfatyczne, niedokrwistość, płytka krwi, przewód pokarmowy, stwardnienie rozsiane, szpik kostny, teratogenność, teriflunomid - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anagrelid Nordic 0,75 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa anagrelidu wykazały istotne działania niepożądane przy stosowaniu dawek znacznie przekraczających dawki terapeutyczne. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u psów, dawka ≥1 mg/kg m.c./dobę (12-16-krotność maksymalnej dawki u ludzi) indukowała krwotoki podwsierdziowe oraz ogniskową martwicę mięśnia sercowego, wskazując na potencjalne ryzyko kardiotoksyczności. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach, dawka 60 mg/kg m.c./dobę (720-krotność dawki u ludzi) powodowała zwiększoną resorpcję zarodków i obumarcie płodów, co sugeruje toksyczny wpływ na rozwijający się płód. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności anagrelidu, co jest istotne dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa leku.
działanie farmakologiczne, enzym CYP1, epigenetyka, gruczolakorak macicy, guz chromochłonny nadnerczy, kardiotoksyczność, klastogenność, krwotok podwsierdziowy, martwica mięśnia sercowego, mutagenność, obumarcie płodu, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, profil bezpieczeństwa, resorpcja zarodków, toksyczność wielokrotna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leflunomide Orion 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leflunomidu wykazały, że lek wywołuje istotne zmiany hematologiczne, takie jak niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość oraz panmielopatia, wynikające z hamowania syntezy DNA. Główne narządy narażone na toksyczność to szpik kostny, krew, układ pokarmowy, skóra, śledziona, grasica i węzły chłonne. Działania niepożądane obejmowały również zmiany w sercu, wątrobie, rogówce i drogach oddechowych, które mogą być wtórne do immunosupresji i zakażeń oportunistycznych. Toksyczność obserwowano przy dawkach odpowiadających terapii u ludzi, co podkreśla konieczność ścisłego monitorowania pacjentów. Metabolit TFMA wykazywał in vitro klastogenność i mutagenność, jednak brak jest jednoznacznych danych dotyczących działania in vivo. Badania rakotwórczości dały zróżnicowane wyniki: u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaka i nowotworów płuc, natomiast u szczurów brak działania rakotwórczego.
chłoniak złośliwy, ciałka Heinza, ciałka Howell-Jolly’ego, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, gruczolak oskrzelikowo-pęcherzykowy, hamowanie syntezy DNA, immunosupresja, klastogenność, leflunomid, leukopenia, małopłytkowość, mutacja punktowa, niedokrwistość, panmielopatia, rak płuca, szpik kostny, trifluorometyloanilina, układ pokarmowy, węzły chłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simet 80 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne leku Simet zawierającego symetykon w dawce 80 mg wykazały korzystny profil bezpieczeństwa substancji czynnej. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały efektów toksycznych ani negatywnego wpływu na narządy wewnętrzne przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, testy genotoksyczności nie potwierdziły potencjału mutagennego ani klastogennego symetykonu, co eliminuje ryzyko uszkodzeń DNA.
badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, klastogenność, mutagenność, narządy wewnętrzne, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, substancja czynna, symetykon, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, właściwości kancerogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fampridine Sandoz 10 mg
Famprydyna, substancja czynna leku Fampridine Sandoz 10 mg, wykazuje charakterystyczny profil toksyczności w badaniach przedklinicznych, głównie po wielokrotnym podawaniu doustnym u różnych gatunków zwierząt. Objawy niepożądane pojawiają się szybko, zwykle w ciągu 2 godzin od podania, i obejmują drżenie, drgawki, ataksję, prostrację, zaburzenia chodu, nadpobudliwość, duszność, przyspieszone oddychanie, rozszerzenie źrenic oraz zwiększone ślinienie. W badaniach na szczurach odnotowano pojedyncze przypadki niedrożności układu moczowego prowadzące do zgonu, co może sugerować potencjalne ryzyko toksyczności układu moczowego. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików wykazano, że dawki toksyczne dla samic ciężarnych powodowały zmniejszenie masy ciała płodów oraz obniżenie ich żywotności, jednak bez zwiększonego ryzyka wad rozwojowych (brak działania teratogennego) oraz bez wpływu na płodność.
ataksja, badanie przedkliniczne, duszność, działanie teratogenne, famprydyna, genotoksyczność, kancerogenność, klastogenność, mutagenność, niedrożność układu moczowego, objaw neurologiczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozszerzenie źrenic, ślinotok, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczność układu moczowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Thyrozol 5 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące tiamazolu, substancji czynnej Thyrozolu, wskazują na niski poziom toksyczności ostrej, co sugeruje szeroki margines bezpieczeństwa przy przypadkowym przedawkowaniu. Badania toksyczności przewlekłej wykazały, że długotrwałe stosowanie w dawkach terapeutycznych nie powoduje istotnych zmian patologicznych poza farmakologicznym działaniem na tarczycę. Supresja szpiku kostnego była obserwowana jedynie przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane klinicznie, co podkreśla konieczność monitorowania parametrów morfologicznych krwi podczas terapii. Ponadto, badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego, co jest istotne dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku. W dwuletnim badaniu toksyczności przewlekłej u myszy, przy podawaniu tiamazolu w stężeniu 500 mg/l, zaobserwowano częstsze występowanie raka wątroby, jednak wynik ten nie osiągnął istotności statystycznej. Ani IARC, ani NTP nie sklasyfikowały tiamazolu jako substancji karcynogennej, co ogranicza kliniczne znaczenie tej obserwacji. Podsumowując, tiamazol charakteryzuje się akceptowalnym profilem bezpieczeństwa w zalecanych dawkach terapeutycznych, z głównymi obszarami ryzyka obejmującymi supresję szpiku przy dawkach przekraczających terapeutyczne oraz niejednoznaczne dane dotyczące potencjalnego wpływu na nowotwory wątroby u myszy.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Bluefish 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowe działania toksyczne przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy żeński (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, jednak stwierdzono poliploidię in vitro. W badaniach rakotwórczości dawki ≥ 25 mg/kg mc./dobę (≥ 7,3-krotna ekspozycja AUC względem ludzi) indukowały raka żołądka, dwunastnicy, złośliwego śródbłoniaka oraz hiperplazję błony śluzowej żołądka, a dawki 1-3 mg/kg mc./dobę (0,9-7,8-krotna ekspozycja AUC) powodowały guzy chromochłonne i rozrost nadnerczy u szczurów.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyka jajnikowego, ciałko żółte, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, grasica, gruczoł Brunnera, kanalik jądrowy, klastogenność, komórka pęcherzykowa, kora nadnerczy, krwotok, LVEF, martwica, martwica komórkowa, mutagenność, nadnercze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, płytka wzrostowa, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śledziona, ślinianka, szpik kostny, tkanka limfoidalna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy, utrata ciąży po zagnieżdżeniu, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, włóknienie, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cefepime Panpharma 1 g
Dane przedkliniczne cefepimu, uzyskane w ramach szerokiego programu badań nieklinicznych, nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów przy stosowaniu terapeutycznych dawek leku. Badania farmakologiczne nie ujawniły istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy, a obserwowane efekty były zgodne z profilem innych cefalosporyn. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt potwierdziły dobrą tolerancję cefepimu, nawet przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagennego ani klastogennego potencjału leku.
antybiotyk cefalosporynowy, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, cefepim, działanie kancerogenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, klastogenność, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, test in vitro, test in vivo, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Sorafenib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności sorafenibu przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt wykazały istotne zmiany patologiczne w narządach, w tym zwyrodnienia i regenerację tkanek, obserwowane przy ekspozycji niższej niż przewidywana kliniczna (na podstawie AUC). Szczególnie wrażliwy był układ kostny i zęby młodych psów, gdzie stwierdzono nierówne pogrubienie płytki wzrostowej kości udowej, ubogokomórkowość szpiku oraz zmiany w składzie zębiny, co nie występowało u dorosłych osobników. Sorafenib wykazał działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów i królików, powodując zmniejszenie masy ciała matek i płodów, wzrost liczby resorpcji oraz wad wrodzonych, przy ekspozycji poniżej klinicznej. Ponadto, obserwowano negatywny wpływ na płodność u obu płci, z cechami zwyrodnienia jąder, opóźnieniem rozwoju narządów rozrodczych u samców oraz martwicą ciałek żółtych i zahamowaniem rozwoju pęcherzyków jajnikowych u samic.
aberracja chromosomowa, AUC, bioakumulacja, ciałko żółte, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, karcynogenność, klastogenność, komórki CHO, mutagenność, oligospermia, pęcherzyk jajnikowy, płytka wzrostowa, rakotwórczość, resorpcja płodu, sorafenib, teratogenność, test Amesa, test klastogenności, test mikrojądrowy, tozylan, ubogokomórkowość szpiku, zębina, zwyrodnienie jądra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klertis 12,5 mg
Dane przedkliniczne sunitynibu, substancji czynnej Klertis, wskazują na wieloukładową toksyczność po podaniu wielokrotnym u szczurów i małp, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja, martwica), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządy rozrodcze (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych, zanik kanalików jądrowych u samców). Występowały także zmiany w układzie sercowo-naczyniowym (wydłużenie QTc, zmniejszenie LVEF), moczowym (rozrost komórek mezangium), endokrynnym (przerost płata przedniego przysadki) oraz krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Sunitynib nie wykazywał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię in vitro. Nie oceniono genotoksyczności głównego metabolitu. Badania rakotwórczości wykazały u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wzrost ryzyka nowotworów żołądka, dwunastnicy, złośliwego śródbłoniaka krwionośnego oraz guzów chromochłonnych i rozrostu rdzenia nadnerczy przy ekspozycjach ≥ 7,3-7,8-krotnie wyższych niż u ludzi przy zalecanej dawce.
aberracja chromosomowa, atrezja pęcherzykowa, atrofia jąder, badanie toksykologiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, hipoplazja szpiku kostnego, implantacja zarodka, klastogenność, krwawienie z przewodu pokarmowego, mutagenność, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, pheochromocytoma, poliploidia, rakotwórczość, resorpcja płodu, rozszczep podniebienia, rozwój postnatalny, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, wada rozwojowa szkieletu, zanik limfoidalny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Phenylephrine Unimedic 10 mg/ml
Produkt leczniczy Phenylephrine Unimedic zawiera 10 mg/ml fenylefryny (chlorowodorek fenylefryny). Dane przedkliniczne dotyczące tego preparatu są ograniczone i nie dostarczają istotnych informacji wykraczających poza te zawarte w innych częściach Charakterystyki Produktu Leczniczego. Badania na modelach zwierzęcych są niewystarczające do oceny wpływu fenylefryny na płodność, rozwój zarodka i płodu, teratogenność oraz przebieg ciąży i rozwój pourodzeniowy. Ponadto brak jest danych dotyczących genotoksyczności i karcynogenności, a standardowe testy mutagenności, klastogenności oraz długoterminowe badania karcynogenności nie zostały przeprowadzone ani opisane.
działanie niepożądane, fenylefryna, fenylefryny chlorowodorek, genotoksyczność i karcynogenność, karcynogenność, klastogenność, koncentrat do sporządzania roztworu, mechanizm działania farmakologicznego, mutagenność, ostrzeżenie specjalne, płodność, profil bezpieczeństwa, przeciwwskazanie, reprodukcja, roztwór do wstrzykiwań, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, teratogenność, toksyczność ostra i przewlekła - Leksykon substancji czynnych
Mykafungina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mykafungina, stosowana w lekach przeciwgrzybiczych, wykazuje w badaniach przedklinicznych na szczurach działanie hepatotoksyczne i potencjalnie rakotwórcze, manifestujące się rozwojem ognisk zmienionych hepatocytów (FAH) oraz nowotworów wątrobowokomórkowych, zależnym od dawki i czasu leczenia. W badaniach obserwacyjnych po 3- i 6-miesięcznym leczeniu dawką 32 mg/kg mc./dobę, nowotwory wątrobowokomórkowe pojawiały się do 20 miesięcy po odstawieniu leku. Zakres stężeń klinicznych u ludzi pokrywa się z progiem rozwoju tych zmian u szczurów, jednak związek tych efektów z działaniem u ludzi pozostaje nieznany. Dodatkowo, toksyczność wielokrotnego podania mykafunginy obejmuje uszkodzenia wątroby (wzrost enzymów wątrobowych, zmiany zwyrodnieniowe hepatocytów), dróg moczowych (wakuolizacja i hiperplazja nabłonka pęcherza moczowego), krwinek czerwonych (hemoliza i niedokrwistość hemolityczna u szczurów) oraz męskich narządów płciowych (wakuolizacja nabłonka przewodów najądrza, zmniejszenie liczby plemników). NOAEL mieści się w zakresie stężeń klinicznych lub jest niższy, co sugeruje możliwość wystąpienia podobnych działań niepożądanych u pacjentów.
badanie toksykologiczne, enzym wątrobowy, hemoliza krwi, hepatocyt, hepatotoksyczność, hiperplazja nabłonka, histamina, klastogenność, lek przeciwgrzybiczny, miedniczka nerkowa, mutagenność, mykafungina, nabłonek przewodów najądrza, niedokrwistość hemolityczna, nieplanowana synteza DNA, nowotwór wątrobowokomórkowy, ogniska zmienionych hepatocytów, pęcherz moczowy, przerost zrazików wątrobowych, rakotwórczość, stężenie kliniczne, toksyczność, układ sercowo-naczyniowy, wakuolizacja nabłonka, wakuolizacja nabłonka nasiennego, wlew dożylny, zanik kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Diovan 160 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania skojarzenia walsartanu z hydrochlorotiazydem (produkt Co-Diovan) wykazały, że nerki są głównym narządem docelowym toksyczności, z nefropatią i naciekami z bazofilów w kanalikach nerkowych, a także wzrostem stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększoną diurezą i stężeniem elektrolitów w moczu. Efekty te obserwowano przy dawkach odpowiadających u szczurów 0,9-krotności maksymalnej dawki walsartanu (30 mg/kg mc./dobę) i 3,5-krotności dawki hydrochlorotiazydu (9 mg/kg mc./dobę), a u marmozet 0,3-krotności i 1,2-krotności odpowiednio. Wysokie dawki (np. 100 + 31 mg/kg/dobę u szczurów) powodowały obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych, a u marmozet dawki 30 + 9 mg/kg mc./dobę wywoływały uszkodzenia błony śluzowej żołądka oraz przerost tętniczek doprowadzających w nerkach. Mechanizm toksyczności wiąże się z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna, co nie powinno mieć znaczenia klinicznego przy stosowaniu terapeutycznych dawek u ludzi.
badanie przedkliniczne, błona śluzowa żołądka, działanie rakotwórcze, elektrolity w moczu, hematokryt, inhibitor ACE, klastogenność, mutagenność, nacieki z bazofilów, nefropatia, nerka, parametry czerwonokrwinkowe, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika i kreatyniny, teratogenność, tętniczki doprowadzające, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, walsartan z hydrochlorotiazydem, właściwości farmakologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simratio 40 40 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa symwastatyny, substancji czynnej Simratio 40, potwierdziły, że potencjalne ryzyko stosowania leku u ludzi wynika głównie z jego mechanizmu farmakologicznego jako inhibitora reduktazy HMG-CoA, co skutkuje obniżeniem poziomu cholesterolu. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały istotnych zagrożeń poza przewidywanymi efektami farmakologicznymi. Testy genotoksyczności nie potwierdziły mutagenności ani klastogenności, a długoterminowe badania karcinogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworowego związanego z symwastatyną.
badanie genotoksyczności, badanie karcinogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor syntezy cholesterolu, klastogenność, mutagenność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, ryzyko genotoksyczne, symwastatyna, teratogenność, uszkodzenie materiału genetycznego, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pemetrexed EVER Pharma 25 mg/ml
Przedkliniczne badania toksyczności pemetreksedu wykazały istotne ryzyko teratogenności i embriofetotoksyczności, w tym zmniejszoną zdolność płodów do życia, obniżoną masę ciała płodów, niepełne kostnienie oraz rozszczep podniebienia po podaniu ciężarnym samicom myszy. U samców myszy stwierdzono zmniejszoną płodność oraz zanik jąder, a u psów rasy beagle po 9-miesięcznej terapii dożylnej obserwowano zwyrodnienie i martwicę nabłonka plemnikotwórczego, co potwierdza negatywny wpływ na męskie narządy rozrodcze. Brak jest natomiast danych dotyczących wpływu na płodność samic, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa przedklinicznego.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriofetotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, klastogenność, kostnienie, martwica tkanki, nabłonek plemnikotwórczy, pęknięcie chromosomu, pemetreksed, rozszczep podniebienia, test Amesa, test mikrojądrowy, zanik jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Liść Melisy –
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania liścia melisy (Melissa officinalis L., folium) są ograniczone, co wynika z wieloletniego tradycyjnego stosowania tej rośliny w lecznictwie. Badania in vitro oraz na modelach zwierzęcych wskazują na potencjalne hamowanie aktywności hormonu tyreotropowego (TSH) przez wodne wyciągi z melisy, jednak kliniczne znaczenie tego efektu pozostaje niejasne i wymaga dalszych badań. Brak jest danych dotyczących genotoksyczności (mutagenności, klastogenności), wpływu na rozrodczość, teratogenności oraz potencjału rakotwórczego liścia melisy, co podkreśla konieczność ostrożności w interpretacji bezpieczeństwa produktu w tych aspektach.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Donesyn 10 mg
Chlorowodorek donepezylu, stosowany w terapii choroby Alzheimera, przeszedł szerokie badania przedkliniczne potwierdzające jego bezpieczeństwo. Lek wykazuje działanie zgodne z mechanizmem inhibitora acetylocholinoesterazy, bez istotnych działań niepożądanych niezwiązanych z układem cholinergicznym. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały właściwości mutagennych ani genotoksycznych, a działania klastogenne pojawiały się jedynie przy stężeniach ponad 3000-krotnie wyższych niż terapeutyczne. Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału onkogennego chlorowodorku donepezylu.
badanie karcynogenności, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie onkogenne, działanie teratogenne, inhibitor acetylocholinoesterazy, klastogenność, mutacja komórkowa, organogeneza, potencjał mutagenny, stymulacja układu przywspółczulnego, test mikrojądrowy, toksyczność ogólna, toksyczność okołoporodowa, toksyczność reprodukcyjna, układ cholinergiczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 10 mg + 160 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania obu składników oraz ich kombinacji. W badaniach toksykologicznych na szczurach zaobserwowano zmiany zapalne warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-krotnym (walsartan) i 2,6-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). Przy wyższych dawkach (>2,6 amlodypina, >1,9 walsartan) występowały owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka. Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, rozstrzeń kanalików i wałeczki nerkowe, pojawiły się przy narażeniu 8-13-krotnym dla walsartanu i 7-8-krotnym dla amlodypiny. W badaniach rozwoju zarodka i płodu u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody i zaburzenia kostnienia przy narażeniu 12-krotnym (walsartan) i 10-krotnym (amlodypina) w stosunku do dawek klinicznych. Maksymalna dawka nie wywołująca obserwowalnych zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej dla walsartanu i 4-krotność dla amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, badanie rakotwórczości, bazofilia, hemodynamika nerek, hiperplazja aparatu przykłębuszkowego, karcynogenność, klastogenność, komórka Sertoliego, mutagenność, nefropatia, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie i nadżerka, przerost błony śluzowej tętniczek, rozstrzeń kanalików nerkowych, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wałeczek nerkowy, zmiana zapalna, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bisocard 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bisoprololu fumaranu, substancji czynnej leku Bisocard, wykazały brak istotnych zagrożeń dla pacjentów przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Ocena farmakologiczna potwierdziła typowy dla beta-adrenolityków profil działania, bez nieoczekiwanych efektów ubocznych na układ sercowo-naczyniowy, ośrodkowy układ nerwowy oraz układ oddechowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły dodatkowych efektów toksycznych poza znanymi działaniami farmakodynamicznymi. Testy genotoksyczności i mutagenności dały wyniki negatywne, a długoterminowe badania nie wykazały potencjału rakotwórczego, co potwierdza akceptowalny profil bezpieczeństwa bisoprololu pod względem genetycznym i onkogennym.
badanie genotoksyczności, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, klastogenność, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał onkogenny, receptor beta-adrenergiczny, resorpcja płodu, rozwój płodu, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, urodzeniowa masa ciała, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa, wzrost wewnątrzmaciczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xanconalon 5 mg + 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Xanconalon, zawierającego oksykodon chlorowodorek (5 mg) i nalokson chlorowodorek (2,5 mg), wykazały brak istotnego toksycznego wpływu na reprodukcję przy dawkach terapeutycznych. Oksykodon w dawkach do 8 mg/kg mc. nie wpływał negatywnie na płodność szczurów, rozwój zarodków ani indukcję wad rozwojowych, choć w badaniach na królikach przy dawce 125 mg/kg mc. zaobserwowano zwiększoną częstość występowania 27. kręgu podkrzyżowego i dodatkowej pary żeber, co wiązało się z toksycznością u matek. W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawka NOAEL wyniosła 2 mg/kg mc., a wyższe dawki (6 mg/kg mc.) powodowały zmniejszenie masy ciała potomstwa, związane z toksycznością u matek. Nalokson w bardzo wysokich dawkach (800 mg/kg mc.) nie wykazywał teratogenności ani toksyczności zarodkowej, jednak powodował zwiększoną śmiertelność noworodków szczurów, bez wpływu na rozwój i zachowanie przeżyłych osobników.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, karcynogenność, klastogenność, mutagenność, nalokson chlorowodorek, NOAEL, oksykodon chlorowodorek, potencjał rakotwórczy, rozwój fizyczny, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Grenalvon 1 mg
Przedkliniczne badania toksyczności anagrelidu wykazały istotne efekty kardiotoksyczne u psów przy dawkach ≥1 mg/kg/dobę, obejmujące krwotoki podwsierdziowe i ogniskową martwicę mięśnia sercowego, z NOEL ustalonym na 0,3 mg/kg/dobę (AUC anagrelidu 0,1x wartości u ludzi przy dawce terapeutycznej 2 mg/dobę). Wpływ na płodność był zróżnicowany płciowo: u samców szczurów nie stwierdzono negatywnego wpływu nawet przy dawkach do 240 mg/kg/dobę (>1000-krotność dawki klinicznej), natomiast u samic dawki ≥30 mg/kg/dobę powodowały zwiększoną częstość poronień i zmniejszenie liczby żywych zarodków, z NOEL na poziomie 10 mg/kg/dobę (AUC anagrelidu 143x wyższe niż u ludzi). W badaniach rozwoju przed- i pourodzeniowego u szczurów dawki ≥10 mg/kg/dobę wydłużały czas trwania ciąży, a dawki ≥60 mg/kg/dobę wydłużały czas porodu i zwiększały śmiertelność płodów, z NOEL odpowiednio 3 mg/kg/dobę (AUC anagrelidu 14x) i 30 mg/kg/dobę (AUC anagrelidu 425x). Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności anagrelidu.
anagrelid, enzymy CYP1, gruczolakorak macicy, guz chromochłonny nadnerczy, kardiotoksyczność, klastogenność, krwotok podwsierdziowy, martwica mięśnia sercowego, mutagenność, NOEL, obumarcie płodu, płodność, poronienie, potencjał mutagenny, reprodukcja, resorpcja zarodka, rozwój zarodka i płodu, śmiertelność płodu, zaburzenie reprodukcyjne, zarodek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – TOLAK 40 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fluorouracylu (5-FU) w kremie Tolak (40 mg/g) wykazały istotne ryzyko teratogenne i embriotoksyczne po podaniu układowym w dużych dawkach u myszy, szczurów, chomików i małp. Ponadto, u samców gryzoni zaobserwowano zaburzenia płodności, a u samic zmniejszoną liczbę ciąż, co wskazuje na negatywny wpływ 5-FU na funkcje rozrodcze. W zakresie genotoksyczności fluorouracyl nie indukował mutacji punktowych in vitro i in vivo, jednak wykazywał działanie klastogenne, powodując aberracje chromosomowe i powstawanie mikrojąder w liniach komórkowych oraz u myszy po aplikacji miejscowej. Brak jest danych dotyczących ostrej i podprzewlekłej toksyczności miejscowej po aplikacji kremu, co ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa stosowania miejscowego.
aberracje chromosomowe, badania kancerogenności, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fluorouracyl, klastogenność, mutacje punktowe, podanie dootrzewnowe, podanie miejscowe, potencjał genotoksyczny, toksyczność miejscowa, toksyczność podprzewlekła, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pentasa 1 g
Przedkliniczne badania toksykologiczne mesalazyny, substancji czynnej leku Pentasa, wykazały potencjalną nefrotoksyczność u wszystkich badanych gatunków zwierząt, jednak dawki i stężenia w osoczu przy braku działań niepożądanych (NOAEL) u szczurów i małp były od 2 do 7,2 razy wyższe niż stosowane dawki terapeutyczne u ludzi. Nie zaobserwowano istotnej toksyczności dla przewodu pokarmowego, wątroby ani układu krwiotwórczego. Kompleksowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego, a badania kancerogenności na myszach i szczurach nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów związanych z mesalazyną.
Badania reprodukcyjne nie wykazały negatywnego wpływu mesalazyny na płodność, przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, poród ani rozwój pourodzeniowy potomstwa. Ocena ryzyka środowiskowego potwierdziła brak zagrożenia dla ekosystemów przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Podsumowując, mesalazyna charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa w zastosowaniu klinicznym, z jedynym istotnym działaniem toksycznym ograniczonym do nerek przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane u pacjentów. Brak genotoksyczności, kancerogenności oraz toksyczności dla kluczowych narządów potwierdza jej bezpieczeństwo w terapii chorób zapalnych jelit.
badanie in vitro, badanie in vivo, choroba zapalna jelita, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, klastogenność, mesalazyna, mutagenność, Pentasa, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, przewód pokarmowy, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, ryzyko środowiskowe, stężenie w osoczu, toksyczność nerkowa, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clozapine Hasco 100 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa klozapiny, oparta na szerokim spektrum badań farmakologicznych i toksykologicznych, nie wykazała istotnych zagrożeń dla kluczowych układów organizmu, takich jak sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po wielokrotnym podawaniu na różnych gatunkach zwierząt potwierdziły dobrą tolerancję leku oraz brak kumulacji toksycznego działania. Ponadto, testy genotoksyczności nie wykazały mutagennego ani klastogennego wpływu klozapiny, co eliminuje ryzyko uszkodzeń materiału genetycznego przy długotrwałym stosowaniu.
badanie farmakologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, farmakologia bezpieczeństwa, klastogenność, klozapina, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, proces reprodukcyjny, toksyczność dawek wielokrotnych, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 10 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania produktu leczniczego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane dotyczące głównie układu pokarmowego, nerkowego oraz rozwoju zarodka i płodu. W układzie pokarmowym obserwowano zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg), a przy wyższych dawkach zmiany te nasilały się. W nerkach stwierdzono zmiany degeneracyjne kanalików, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne oraz przerost błony środkowej tętniczek przy narażeniu 7-13-krotnym dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów dawki około 10-12-krotnie wyższe od klinicznych powodowały rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia mostka oraz opóźnienie kostnienia paliczków kończyn przednich. Maksymalna dawka bez efektów rozwojowych wynosiła 3-4-krotność dawki klinicznej (AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina i walsartan, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, klastogenność, komórki Sertoliego, kreatynina, mutagenność, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie kostnienia, opóźnienie porodu, parametry krwinek czerwonych, przerost błony środkowej tętniczek, przerost komórek przykłębuszkowych, rakotwórczość, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, spermatydy, stan zapalny żołądka, stężenie hemoglobiny, szkliwienie kanalików nerkowych, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, wałeczki nerkowe, zaburzenia kostnienia, zapalenie śródmiąższowe, zmniejszona przeżywalność - Leksykon substancji czynnych
Pemetreksed – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Pemetreksed wykazuje istotną toksyczność reprodukcyjną potwierdzoną w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych. U ciężarnych myszy zaobserwowano zmniejszoną przeżywalność płodów, obniżoną masę ciała, niepełne kostnienie oraz rozszczep podniebienia. U samców myszy i psów rasy beagle stwierdzono zmniejszoną płodność, zanik jąder oraz zwyrodnienie i martwicę nabłonka plemnikotwórczego po 9-miesięcznym dożylnym podawaniu pemetreksedu. Brak jest natomiast danych dotyczących wpływu na płodność samic, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa tej substancji czynnej.
aberracja chromosomalna, bolus dożylny, długotrwałe stosowanie leku, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, klastogenność, nabłonek plemnikotwórczy, pemetreksed, rozrodczość, rozszczep podniebienia, rozwój płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomu, zanik jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memorion 10 mg
Donepezyl, substancja czynna leku Memorion, wykazuje specyficzny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych na zwierzętach. Działania niepożądane wynikają głównie z nadmiernej stymulacji układu cholinergicznego, co jest zgodne z mechanizmem hamowania acetylocholinoesterazy i zwiększania stężenia acetylocholiny w synapsach. W testach mutagenności in vitro i in vivo donepezyl nie wykazał działania mutagennego ani klastogennego w stężeniach terapeutycznych; klastogenność zaobserwowano jedynie przy stężeniach przekraczających 3000-krotnie poziom terapeutyczny. Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie potwierdziły działania rakotwórczego, co wskazuje na niskie ryzyko karcinogenności przy stosowaniu klinicznym.
acetylocholina, acetylocholinoesteraza, cytotoksyczność, donepezyl, działanie cholinergiczne, działanie karcinogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt genotoksyczny, ekspozycja, hipotonia, indukcja nowotworu, inhibitor cholinoesterazy, klastogenność, mutagenność bakteryjna, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ślinotok, stymulacja cholinergiczna, test mikrojądrowy, toksyczność rozwojowa, układ cholinergiczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xuvelex XR 500 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne metforminy chlorowodorku, substancji czynnej produktu leczniczego Xuvelex XR (dostępnego w dawkach 500 mg, 750 mg i 1000 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu), nie wykazały istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa stosowania w dawkach terapeutycznych. Ocena farmakologiczna potwierdziła brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły istotnych zmian biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych w tkankach i narządach, co wskazuje na dobrą tolerancję leku przy długotrwałym stosowaniu.
badanie hematologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcinogenności, badanie płodności, badanie przedkliniczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, klastogenność, metformina chlorowodorek, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, proces rozrodczy, rozwój embrionalny, rozwój nowotworów, rozwój płodowy, rozwój prenatalny, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, zmiana biochemiczna, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxaliplatin Kabi 5 mg/ml
Badania przedkliniczne oksaliplatyny przeprowadzone na myszach, szczurach, psach i małpach wykazały wielonarządową toksyczność, obejmującą mielosupresję szpiku kostnego, zmiany w przewodzie pokarmowym, nefrotoksyczność, neurotoksyczność oraz wpływ na układ rozrodczy samców. Szczególną uwagę zwrócono na kardiotoksyczność obserwowaną wyłącznie u psów, manifestującą się zaburzeniami elektrofizjologicznymi prowadzącymi do migotania komór przy dawce 150 mg/m² pc., co jest gatunkowo swoiste i nie przekłada się na ryzyko u ludzi. Mechanizm ostrej neurotoksyczności wiąże się z interakcją oksaliplatyny z kanałami sodowymi zależnymi od potencjału błonowego, co tłumaczy występowanie neuropatii obwodowej u pacjentów. W testach in vitro wykazano działanie mutagenne i klastogenne oksaliplatyny, typowe dla cytostatyków uszkadzających DNA, co sugeruje potencjalny, choć nieformalnie potwierdzony, rakotwórczy charakter leku.
cytostatyk, działanie kancerogenne, kanały sodowe, kardiotoksyczność, klastogenność, leki cytotoksyczne, mielosupresja, migotanie komór, mutagenność, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, oksaliplatyna, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, szpik kostny, toksyczność zarodkowo-płodowa, uszkodzenie DNA, zaburzenia czucia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Drotafemme Forte 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku drotaweryny, substancji czynnej leku Drotafemme Forte, wykazały brak istotnych zagrożeń dla funkcji życiowych organizmu. Testy farmakologiczne nie ujawniły negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu na różnych gatunkach zwierząt nie wykazały kumulacji toksycznego działania, nawet przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Profil toksyczności przewlekłej wskazuje na dobry margines bezpieczeństwa, a testy genotoksyczności i kancerogenności nie potwierdziły ryzyka mutagennego ani rakotwórczego.
aberracja chromosomowa, chlorowodorek drotaweryny, drotaweryna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, klastogenność, mutacja genowa, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, toksyczność narządowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tritace 2,5 comb 2,5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności połączenia ramiprylu i hydrochlorotiazydu wykazały niską toksyczność ostrą, nawet przy dawkach do 10 000 mg/kg masy ciała u szczurów i myszy. W badaniach przewlekłych obserwowano głównie zaburzenia równowagi elektrolitowej, zgodne z farmakodynamicznym profilem obu substancji. Badania reprodukcyjne na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego, choć toksyczność skojarzenia była nieco wyższa niż poszczególnych składników. Ramipryl nie wykazał mutagenności ani genotoksyczności w różnych testach in vitro i in vivo, a długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie potwierdziły działania pronowotworowego, mimo obserwacji adaptacyjnych zmian w kanalikach nerkowych.
aberracja chromosomalna, działanie pronowotworowe, działanie teratogenne, genotoksyczność, kanalik nerkowy, klastogenność, mutagenność, Narodowy Program Toksykologiczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, ramipryl i hydrochlorotiazyd, szpik kostny, test Amesa, test na komórkach chłoniaka, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wymiana chromatyd siostrzanych, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmiana nowotworowa, zmiana przednowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne zmiany histopatologiczne i toksyczne przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). U samców szczurów przy narażeniu 1,9-2,6-krotnym zaobserwowano stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, a przy wyższych dawkach owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej. W nerkach stwierdzono bazofilię, szkliwienie i rozstrzeń kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne oraz przerost błony śluzowej tętniczek przy narażeniu 7-13-krotnym. W badaniach rozwojowych u szczurów dawki 10-12-krotne powodowały rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nieskostniałe paliczki kończyn przednich. Maksymalne dawki niepowodujące zaburzeń rozwojowych wynosiły 3-4-krotność dawki klinicznej. Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina z walsartanem, bazofilia, bazofilia kanalików nerkowych, dojrzałe spermatydy, erytrocyty, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, karcynogenność, klastogenność, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerka błony śluzowej żołądka, nefropatia, opóźnienie porodu, przerost błony śluzowej tętniczek, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, stan zapalny warstwy gruczołowej żołądka, testosteron, toksyczność rozwojowa, wałeczek nerkowy, wydłużenie porodu, zaburzenie rozwoju ośrodków kostnienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Beto 200 ZK 190 mg
Przedkliniczne badania metoprololu bursztynianu, substancji czynnej leku Beto ZK, nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów. Badania farmakologiczne potwierdziły typowy profil działania selektywnego antagonisty receptorów beta-1-adrenergicznych, bez nieoczekiwanych efektów farmakologicznych w dawkach terapeutycznych. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały toksyczności w dawkach klinicznych, a dawki toksyczne były znacznie wyższe niż stosowane terapeutycznie. Badania genotoksyczności i mutagenności nie potwierdziły działania uszkadzającego DNA, a długoterminowe badania rakotwórczości na zwierzętach nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów.
badania farmakologiczne, badanie bezpieczeństwa farmakologicznego, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie toksyczności, beta-adrenolityk, dawka toksyczna, genotoksyczność, klastogenność, metoprolol bursztynian, mutagenność, opóźnienie wzrostu płodu, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przepływ krwi pępowinowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, zaburzenia kostnienia, zgon płodu, zgon poporodowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – OxyContin 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa oksykodonu wskazują na brak istotnego negatywnego wpływu na płodność oraz wczesny rozwój zarodkowy u szczurów przy dawkach do 8 mg/kg masy ciała. W zakresie działania teratogennego, oksykodon nie indukował wad rozwojowych u szczurów (do 8 mg/kg/dobę) oraz królików (do 5 mg/kg/dobę), co sugeruje niskie ryzyko teratogenne w badanych modelach zwierzęcych. Jednakże brak jest danych dotyczących poporodowych skutków ekspozycji wewnątrzmacicznej, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa rozwoju pourodzeniowego potomstwa. W badaniach genotoksyczności oksykodon wykazywał działanie klastogenne in vitro, jednak efekty te nie zostały potwierdzone in vivo, nawet przy toksycznych dawkach, co wskazuje na ograniczone ryzyko genotoksyczne w warunkach fizjologicznych.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja płodu, ekspozycja wewnątrzmaciczna, genotoksyczność, klastogenność, oksykodon, parametry reprodukcyjne, reprodukcja, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowy, środowisko wewnątrzmaciczne, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie chromosomu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Relpax 40 mg
Bromowodorek eletryptanu, substancja czynna leku Relpax 40 mg, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne, które potwierdziły jego bezpieczeństwo stosowania w dawkach terapeutycznych. Badania farmakologiczne wykazały brak istotnych klinicznie efektów niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Długotrwała toksyczność po podaniu wielokrotnym nie ujawniła patologicznych zmian w narządach wewnętrznych ani niekorzystnych zmian w parametrach biochemicznych i hematologicznych u zwierząt laboratoryjnych. Ponadto, testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności, klastogenności ani indukcji aberracji chromosomowych, co potwierdza brak działania genotoksycznego bromowodorku eletryptanu.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie toksycznego wpływu, badanie toksyczności, bromowodorek eletryptanu, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, efekt niepożądany, klastogenność, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, proces rozrodczy, profil bezpieczeństwa, Relpax, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, substancja czynna, test in vitro, test in vivo, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kventiax SR 150 mg
Badania genotoksyczności kwetiapiny, przeprowadzone zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały potencjału genotoksycznego, potwierdzając brak mutagenności i klastogenności tej substancji. W badaniach przedklinicznych na zwierzętach laboratoryjnych, przy dawkach porównywalnych do terapeutycznych u ludzi, zaobserwowano zmiany zależne od gatunku: u szczurów zmianę pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T3), hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. Te obserwacje wskazują na potencjalny wpływ kwetiapiny na funkcję tarczycy, parametry hematologiczne oraz narząd wzroku, jednak nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża urojona, ekspozycja farmakologiczna, faza międzyrujowa, funkcja tarczycy, genotoksyczność kwetiapiny, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormonalna regulacja rozrodu, klastogenność, krwinki, kwetiapina, mutagenność, parametry hematologiczne, pigmentacja tarczycy, płodność, prolaktyna, przykurcz, toksyczność kwetiapiny, trójjodotyronina, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – 4Flex PureGel 100 mg/g
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego 4Flex PureGel, zawierającego naproksen w stężeniu 100 mg/g w formie żelu, potwierdziły jego korzystny profil bezpieczeństwa. Ocena obejmowała szerokie spektrum testów farmakologicznych, toksykologicznych oraz genotoksycznych, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla funkcjonowania kluczowych układów organizmu ani ryzyka kumulacji toksycznego działania przy wielokrotnym stosowaniu miejscowym. Ponadto, preparat charakteryzuje się dobrą tolerancją miejscową, nie wywołując znaczących reakcji skórnych ani nadwrażliwości w modelach przedklinicznych.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt niepożądany, efekt toksyczny, klastogenność, mutagenność, nadwrażliwość, naproksen, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, reakcja skórna, rozwój postnatalny, rozwój prenatalny, test genotoksyczności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ organizmu, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sorafenib Pharmascience 200 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sorafenibu wykazały zmiany zwyrodnieniowe i regeneracyjne w różnych narządach przy ekspozycji niższej niż kliniczna (ocenianej na podstawie AUC). Szczególnie wrażliwe na działanie leku okazały się młode, rozwijające się organizmy, gdzie u młodych psów stwierdzono nierówne pogrubienie płytki wzrostowej kości udowej, ubogokomórkowość szpiku oraz zmiany w składzie zębiny, co nie występowało u dorosłych osobników. Badania genotoksyczności dały wyniki mieszane: sorafenib nie wykazywał mutagenności w teście Amesa i mikrojądrowym in vivo, jednak w teście in vitro na komórkach CHO zaobserwowano zwiększoną liczbę aberracji chromosomowych. Dodatkowo, jeden z produktów pośrednich obecny w substancji czynnej (<0,15%) wykazywał działanie mutagenne w teście Amesa. Nie przeprowadzono badań dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego sorafenibu.
aberracja chromosomowa strukturalna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, klastogenność, komórki CHO, oligospermia, parametr AUC, płytka wzrostowa kości udowej, resorpcja płodu, sorafenib, test Amesa, test mikrojądrowy, tozylan sorafenibu, ubogokomórkowość szpiku, zwyrodnienie jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tresuvi 5 mg/ml
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania treprostynilu sodowego (Tresuvi) obejmują badania toksyczności po wielokrotnym podaniu, potencjał genotoksyczny oraz wpływ na reprodukcję. W badaniach 13- i 26-tygodniowych u szczurów i psów obserwowano głównie reakcje miejscowe w miejscu podania, takie jak obrzęk, rumień, zgrubienia oraz ból. U psów poddanych dawkom ≥ 300 ng/kg mc./min stwierdzono ciężkie działania niepożądane, w tym zmniejszoną aktywność, wymioty, luźne stolce, obrzęk w miejscu wlewu oraz zgony związane z powikłaniami jelitowymi. Średnie stężenie treprostynilu w osoczu u tych zwierząt wynosiło 7,85 ng/ml, co odpowiada stężeniom osiąganym u ludzi przy dawkach przekraczających 50 ng/kg mc./min.
aberracja chromosomowa, badanie toksykologiczne, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, klastogenność, mutagenność, obrzęk, rakotwórczość, rozwój płodowy, rumień, stężenie osoczowe, tkliwość, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, treprostynil sodowy, wgłobienie jelita, wlew podskórny, wypadnięcie odbytnicy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sorafenib Stada 200 mg
Profil bezpieczeństwa sorafenibu oceniono na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy, króliki), gdzie wykazano zmiany zwyrodnieniowe i regeneracyjne w narządach przy ekspozycjach poniżej przewidywanych klinicznych wartości AUC, co sugeruje możliwość wystąpienia działań niepożądanych u pacjentów. Szczególnie istotne są zmiany w układzie kostnym i uzębieniu młodych psów, takie jak nierówne pogrubienie płytki wzrostowej kości udowej, ubogokomórkowość szpiku kostnego oraz zmiany w składzie zębiny, które nie występowały u dorosłych osobników. Badania genotoksyczności dały wyniki mieszane: pozytywne w teście na aberracje chromosomowe in vitro (komórki CHO) przy pobudzeniu metabolicznym oraz negatywne w teście Amesa i mikrojądrowym in vivo u myszy. Warto podkreślić obecność mutagennego produktu pośredniego (PAPE) w stężeniu 0,34% w substancji czynnej, co może mieć znaczenie dla bezpieczeństwa leku.
aberracje chromosomowe, bioakumulacja, ciałka żółte, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, genotoksyczność, klastogenność, narządy rozrodcze, oligospermia, pęcherzyki jajnikowe, płodność, płytka wzrostowa kości, resorpcja płodu, sorafenib, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność wielokrotnego podania, tozylan sorafenibu, ubogokomórkowość szpiku, układ kostny, wady wrodzone, zębina, zmiany zwyrodnieniowe, zwyrodnienie jąder