miopatia mięśni szkieletowych
Miopatia mięśni szkieletowych to grupa schorzeń obejmująca pierwotne zaburzenia struktury i funkcji włókien mięśni szkieletowych. W przeciwieństwie do chorób neurogennych, w miopatiach pierwotny defekt dotyczy samego mięśnia, a nie unerwienia.
Etiologia miopatii jest zróżnicowana i obejmuje przyczyny genetyczne (dystrofie mięśniowe, miopatie wrodzone, miopatie metaboliczne), zapalne (zapalenie wielomięśniowe, zapalenie skórno-mięśniowe), toksyczne (indukowane lekami, alkoholem), endokrynologiczne (w przebiegu chorób tarczycy, nadnerczy) oraz infekcyjne. Klinicznie manifestują się osłabieniem mięśni, często o charakterze proksymalnym, zmniejszeniem masy mięśniowej, czasem bólami mięśniowymi.
Diagnostyka miopatii opiera się na badaniach biochemicznych (oznaczenie enzymów mięśniowych, szczególnie kinazy kreatynowej), elektromiografii, badaniach obrazowych (MRI mięśni) oraz biopsji mięśnia z oceną histopatologiczną. W wybranych przypadkach wykonuje się również diagnostykę molekularną w kierunku miopatii uwarunkowanych genetycznie.
Postępowanie terapeutyczne zależy od przyczyny miopatii – od leczenia immunosupresyjnego w przypadku miopatii zapalnych, poprzez modyfikację leczenia w miopatiach polekowych, aż po leczenie objawowe i rehabilitacyjne w przypadku miopatii genetycznie uwarunkowanych. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia ma kluczowe znaczenie dla rokowania pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Crosuvo
Produkt leczniczy Crosuvo (rozuwastatyna) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza w dawkach 40 mg, ze względu na ryzyko wystąpienia proteinurii kanalikowej oraz zwiększonej częstości ciężkich działań niepożądanych ze strony nerek. Zaleca się regularne monitorowanie czynności nerek u pacjentów na najwyższej dawce. Działania niepożądane mięśniowe, takie jak bóle mięśni, miopatia i rabdomioliza, są częstsze przy dawkach powyżej 20 mg, a ryzyko rabdomiolizy wzrasta szczególnie przy dawce 40 mg. Przed i w trakcie terapii należy monitorować aktywność kinazy kreatynowej (CK), unikając badań po intensywnym wysiłku fizycznym. Leczenie nie powinno być rozpoczynane, jeśli CK przekracza 5 × górną granicę normy (GGN). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z czynnikami ryzyka miopatii, takimi jak zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, choroby mięśni o podłożu genetycznym, wcześniejsze reakcje na statyny lub fibraty, nadużywanie alkoholu, wiek >70 lat oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających stężenie rozuwastatyny w osoczu.
antybiotyk makrolidowy, choroba nerek, cyklosporyna, fibrat, hipercholesterolemia, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, mialgia, miastenia, miopatia, miopatia mięśni szkieletowych, niedoczynność tarczycy, padaczka, proteinuria, rabdomioliza, rozuwastatyna, sepsa, śródmiąższowe zapalenie płuc, zakażenie HIV, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona