nadwrażliwość na substancje adrenomimetyczne
Nadwrażliwość na substancje adrenomimetyczne to stan, w którym organizm wykazuje wzmożoną reakcję na leki naśladujące działanie adrenaliny (epinefryny) i noradrenaliny (norepinefryny). Substancje te pobudzają receptory adrenergiczne, powodując efekty podobne do tych, które występują podczas aktywacji układu współczulnego.
Pacjenci z nadwrażliwością na adrenomimetyki mogą doświadczać nasilonych objawów po zastosowaniu nawet niewielkich dawek tych leków, takich jak: znaczny wzrost ciśnienia tętniczego, tachykardia, arytmie, drżenie rąk, niepokój, nadmierne pocenie się czy bóle głowy. Stan ten może być szczególnie niebezpieczny u osób z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nadciśnieniem tętniczym, nadczynnością tarczycy czy guzem chromochłonnym nadnerczy.
Nadwrażliwość na adrenomimetyki może mieć podłoże genetyczne, związane z polimorfizmem receptorów adrenergicznych, lub może być nabyta w wyniku długotrwałego stosowania leków z tej grupy. Może też występować jako element zespołów paroksyzmalnych, takich jak zespół rakowiaka czy mastocytoza. W diagnostyce istotny jest dokładny wywiad lekarski, obserwacja reakcji na małe dawki adrenomimetyków oraz badania laboratoryjne i obrazowe wykluczające schorzenia predysponujące.
W leczeniu nadwrażliwości na substancje adrenomimetyczne kluczowe jest unikanie tych leków lub stosowanie ich z wyjątkową ostrożnością, pod ścisłą kontrolą lekarską. W przypadku konieczności ich zastosowania należy rozpoczynać od bardzo małych dawek, stopniowo je zwiększając. W sytuacjach nagłych reakcji można zastosować leki blokujące receptory adrenergiczne, jednak zawsze z uwzględnieniem potencjalnego ryzyka interakcji.