kumulacja metabolitu
Kumulacja metabolitu to zjawisko nagromadzenia się produktów przemiany (metabolitów) substancji czynnej w organizmie, gdy szybkość ich powstawania przewyższa zdolność organizmu do ich eliminacji. Proces ten może wystąpić przy zaburzeniach czynności wątroby lub nerek, które są głównymi narządami odpowiedzialnymi za biotransformację i wydalanie metabolitów.
W praktyce klinicznej kumulacja metabolitu może prowadzić do efektów toksycznych, nawet jeśli sama substancja macierzysta jest dobrze tolerowana. Szczególnie niebezpieczna jest sytuacja, gdy metabolit wykazuje aktywność farmakologiczną lub toksyczną. Przykładem może być morfina, której metabolit – morfino-6-glukuronid – ma silniejsze działanie przeciwbólowe niż związek macierzysty i może się kumulować u pacjentów z niewydolnością nerek.
Monitorowanie kumulacji metabolitów jest istotne przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, u pacjentów z chorobami nerek lub wątroby oraz podczas długotrwałej farmakoterapii. W niektórych przypadkach konieczne jest dostosowanie dawki leku lub zmiana terapii na alternatywną, która nie prowadzi do powstawania problematycznych metabolitów.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Brynzolamid, substancja czynna leku Optilamid (10 mg/ml krople do oczu, zawiesina), po miejscowej aplikacji do oka ulega wchłonięciu do krążenia ogólnoustrojowego, z preferencyjną dystrybucją i kumulacją w erytrocytach dzięki wysokiemu powinowactwu do anhydrazy węglanowej typu II (CA-II). Charakteryzuje się długim okresem półtrwania we krwi pełnej, wynoszącym około 24 tygodni, co jest efektem silnego wiązania z enzymem w krwinkach czerwonych. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 60%, a stężenia w osoczu pozostają niskie (<7,5 ng/ml). Brynzolamid jest metabolizowany głównie do N-dezetylobrynzolamidu, który również wykazuje powinowactwo do anhydrazy węglanowej, zwłaszcza typu I (CA-I), a jego stężenia w osoczu są również niskie (<7,5 ng/ml). Eliminacja leku odbywa się głównie przez wydzielanie nerkowe (około 60% dawki), z udziałem metabolitów obecnych w moczu (około 20% dawki).
anhydraza węglanowa typu II, farmakokinetyka, inhibicja anhydrazy węglanowej, klirens kreatyniny, krwinki czerwone, kumulacja metabolitu, miejscowe podanie leku, N-dezetylobrynzolamid, podanie doustne leku, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami, wydalanie z żółcią, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Lacosamide Eignapharma stosowany jest doustnie dwa razy na dobę, niezależnie od posiłków, z dawkowaniem różnicowanym w zależności od trybu terapii (monoterapia vs terapia wspomagająca). W monoterapii dawka początkowa wynosi 50 mg dwa razy na dobę (100 mg/dobę), zwiększana po tygodniu do 100 mg dwa razy na dobę (200 mg/dobę), z możliwością dalszego zwiększania o 50 mg dwa razy na dobę co tydzień do maksymalnej dawki 300 mg dwa razy na dobę (600 mg/dobę). W terapii wspomagającej dawka maksymalna wynosi 200 mg dwa razy na dobę (400 mg/dobę). Możliwe jest zastosowanie dawki nasycającej 200 mg jednorazowo, po której po 12 godzinach rozpoczyna się podawanie dawki podtrzymującej 100 mg dwa razy na dobę (200 mg/dobę), jednak wymaga to nadzoru lekarskiego ze względu na ryzyko działań niepożądanych ze strony OUN. W przypadku pominięcia dawki, jeśli do kolejnej dawki pozostało więcej niż 6 godzin, należy przyjąć pominiętą dawkę natychmiast, w przeciwnym razie kontynuować leczenie zgodnie z harmonogramem, bez podwajania dawki.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane OUN, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka lakozamidu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kumulacja metabolitu, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia, napad padaczkowy, padaczka, schyłkowa niewydolność nerek, stan padaczkowy, stan stacjonarny, stężenie lakozamidu, terapia wspomagająca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zwiększony klirens -
Leksykon leków
MST Continus to preparat zawierający siarczan morfiny w formie tabletek powlekanych o zmodyfikowanym uwalnianiu, umożliwiający podawanie co 12 godzin. Morfina z tej postaci jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 1-6 godzinach, co wynika ze specjalnej konstrukcji tabletki. Biodostępność morfiny wykazuje znaczne różnice indywidualne, mieszcząc się w zakresie 20-75%, a po jednorazowym podaniu maksymalne stężenie pojawia się już po 10-30 minutach, przy biodostępności do 25%. Morfina wiąże się z białkami osocza w około 40%, przenika do tkanek, ale słabo do OUN u dorosłych (współczynnik rozdziału ~0,4), natomiast u dzieci penetracja do OUN jest znacznie większa. Farmakokinetyka morfiny jest liniowa w szerokim zakresie dawek, co pozwala na przewidywalne dawkowanie. Morfina podlega efektowi pierwszego przejścia w wątrobie, a jej głównym metabolizmem jest glukuronidacja do aktywnego M6G i nieaktywnego M3G. Metabolizm zachodzi także w nerkach i błonie śluzowej jelita, a u dzieci powyżej 3 roku życia jest zbliżony do metabolizmu dorosłych.
biodostępność morfiny, efekt pierwszego przejścia, eliminacja przez nerki, farmakokinetyka liniowa, glukuronidacja, kumulacja metabolitu, laktoza jako substancja pomocnicza, maksymalne stężenie w surowicy, metabolizm morfiny, morfino-3-monoglukuronian, morfino-6-monoglukuronian, okres półtrwania, przenikanie do OUN, siarczan morfiny, tabletka powlekana, tolerancja lekowa, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami krwi, zmodyfikowane uwalnianie substancji czynnej
