ekspozycja na olanzapinę

Ekspozycja na olanzapinę odnosi się do kontaktu organizmu z tym atypowym lekiem przeciwpsychotycznym, stosowanym głównie w leczeniu schizofrenii i choroby afektywnej dwubiegunowej. Ekspozycja może być kontrolowana (terapeutyczna) lub przypadkowa (przedawkowanie, zatrucie).

Olanzapina działa jako antagonista receptorów dopaminowych D1-D4 oraz serotoninowych 5-HT2A/2C, wykazując także powinowactwo do receptorów histaminowych H1, muskarynowych i adrenergicznych. Terapeutyczne stężenie olanzapiny w osoczu mieści się zazwyczaj w zakresie 20-80 ng/ml, przy czym ekspozycja na lek zależy od dawki, wchłaniania, metabolizmu wątrobowego (głównie przez CYP1A2) oraz wydalania.

Nadmierna ekspozycja na olanzapinę może powodować sedację, hipotonię ortostatyczną, tachykardię, zaburzenia świadomości, a w ciężkich przypadkach – depresję oddechową. U pacjentów długotrwale przyjmujących olanzapinę obserwuje się zwiększone ryzyko przyrostu masy ciała, zaburzeń metabolicznych (hiperglikemia, dyslipidemia) oraz wydłużenia odstępu QTc.

Monitorowanie stężenia olanzapiny w osoczu jest szczególnie istotne u pacjentów z niewydolnością wątroby, osób starszych, przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów lub induktorów CYP1A2 oraz w przypadkach podejrzenia nieprzestrzegania zaleceń terapeutycznych. Pozwala to na optymalizację dawkowania i minimalizację działań niepożądanych związanych z ekspozycją na lek.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl