metabolizm olanzapiny
Metabolizm olanzapiny, atypowego leku przeciwpsychotycznego, zachodzi głównie w wątrobie, gdzie jest on przekształcany przez układ cytochromu P450, szczególnie przez izoenzymy CYP1A2 i CYP2D6. Proces ten prowadzi do powstania różnych metabolitów, z których najważniejsze to 10-N-glukuronid olanzapiny oraz 4′-N-desmetylo-olanzapina.
Szybkość metabolizmu olanzapiny wykazuje znaczną zmienność międzyosobniczą, co wpływa na stężenie leku we krwi i jego skuteczność terapeutyczną. Czynniki takie jak płeć, wiek, masa ciała, palenie tytoniu oraz interakcje z innymi lekami mogą istotnie modyfikować metabolizm olanzapiny. U kobiet obserwuje się wolniejszy metabolizm, co skutkuje wyższymi stężeniami leku we krwi, podczas gdy u palaczy tytoniu metabolizm jest przyspieszony ze względu na indukcję enzymu CYP1A2.
Olanzapina charakteryzuje się długim okresem półtrwania (około 30-38 godzin), co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Metabolity olanzapiny są głównie wydalane z moczem (około 57%) oraz z kałem (około 30%). Monitorowanie stężenia leku może być pomocne w optymalizacji terapii, szczególnie u pacjentów z czynnikami wpływającymi na jego metabolizm lub przy podejrzeniu nieprzestrzegania zaleceń terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine APC 15 mg
Olanzapine APC w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej dostępna jest w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, z dawkowaniem dostosowywanym do jednostki chorobowej i stanu klinicznego pacjenta, w zakresie 5-20 mg/dobę. W leczeniu schizofrenii dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, w epizodzie manii 15 mg/dobę (monoterapia) lub 10 mg/dobę (terapia skojarzona), a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę, z koniecznością kontynuacji dawki stosowanej w epizodzie manii. U osób starszych (≥65 lat) oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg, a u palaczy monitorowanie stanu klinicznego ze względu na indukcję metabolizmu olanzapiny przez tytoń. Zwiększanie dawki nie powinno odbywać się częściej niż co 24 godziny, a w przypadku konieczności podwyższenia o 2,5 mg stosuje się tabletki powlekane o tej dawce. Nie zaleca się stosowania u pacjentów poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz obserwowane działania niepożądane, takie jak znaczny przyrost masy ciała i zmiany metaboliczne.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monitorowanie stanu klinicznego, monoterapia, niewydolność wątroby, olanzapina, schizofrenia, spowolnienie metabolizmu, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, wywiad medyczny, zaburzenia nastroju - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Aurovitas 5 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, co powoduje, że jej farmakokinetyka jest istotnie modyfikowana przez substancje wpływające na ten izoenzym. Indukcja CYP1A2 przez palenie tytoniu lub karbamazepinę prowadzi do zwiększenia klirensu olanzapiny i obniżenia jej stężenia w osoczu, co może wymagać monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, powodują znaczące zwiększenie maksymalnego stężenia (Cmax wzrost o 54-77%) oraz pola pod krzywą stężenia (AUC wzrost o 52-108%), co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki początkowej olanzapiny. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po leku. Nie wykazano istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony inhibitorów CYP2D6 (fluoksetyna), leków zobojętniających kwas solny (związki glinu i magnezu) oraz cymetydyny.
agonista dopaminy, alkohol, badanie in vitro, badanie in vivo, biodostępność doustna, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, diazepam, działanie antagonistyczne, EKG, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny, lek zobojętniający kwas solny, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, sedacja, senność, spadek ciśnienia tętniczego, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia funkcji poznawczych - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapin Krka 15 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Natomiast inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco zwiększają stężenie olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych substancji. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak lit, biperyden, walproinian, fluoksetyna, leki zobojętniające czy cymetydyna.
agonista dopaminy, alkohol, alkohol etylowy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, efekt sedatywny, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek zobojętniający, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, palenie tytoniu, receptor dopaminergiczny, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzaran 10 mg
Olanzapina w postaci tabletek Olanzaran dostępna jest w dawkach 5 mg i 10 mg, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych. W terapii schizofrenii zalecana dawka początkowa to 10 mg/dobę, w leczeniu epizodu manii 15 mg/dobę (monoterapia) lub 10 mg/dobę (terapia skojarzona), a w profilaktyce nawrotów zaburzeń dwubiegunowych 10 mg/dobę. Dawkę można modyfikować w zakresie 5-20 mg/dobę, z zaleceniem, aby zwiększenia dawki następowały nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie stanu klinicznego. U pacjentów w wieku ≥65 lat oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby (w tym umiarkowaną niewydolnością wątroby klasy A lub B wg Child-Pugh) rekomenduje się rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki. Olanzapina może być podawana niezależnie od posiłków, a w przypadku planowanego zakończenia terapii wskazane jest stopniowe zmniejszanie dawki.
epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, leczenie objawowe, lek normotymiczny, lipidy we krwi, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, olanzapina, prolaktyna, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia dwubiegunowe, zaburzenia nastroju - Leksykon leków
Interakcje leku – Zolaxa 15 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z substancjami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Induktory CYP1A2, takie jak karbamazepina i palenie tytoniu, powodują zmniejszenie stężenia olanzapiny w osoczu, co może wymagać monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Natomiast inhibitory CYP1A2, w tym fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco zwiększają stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki leku. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych preparatów. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi kwas solny, cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
agonista dopaminy, AUC, biperyden, choroba Parkinsona, Cmax, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, diazepam, dostępność biologiczna, działanie antagonistyczne, działanie proarytmiczne, fluoksetyna, fluwoksamina, hamowanie CYP1A2, indukcja CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja lekowa, karbamazepina, lek dopaminergiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek zobojętniający, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, otępienie, stężenie olanzapiny w osoczu, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzin 5 mg
Olanzapina, podawana doustnie, charakteryzuje się dobrą absorpcją z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 5-8 godzinach, niezależnie od spożycia posiłków. W osoczu wiąże się w około 93% z białkami, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż substancja macierzysta. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 57% dawki w postaci metabolitów. Średni okres półtrwania i klirens olanzapiny wykazują zmienność zależną od wieku, płci oraz palenia tytoniu, jednak różnice te mieszczą się w zakresie zmienności osobniczej i nie wpływają istotnie na profil bezpieczeństwa leku w dawkach 5-20 mg/dobę.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, biodostępność olanzapiny, CYP1A2, CYP2D6, ekspozycja na lek, indukcja enzymów cytochromu P450, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, olanzapina, pacjent w podeszłym wieku, schizofrenia, zaburzona czynność nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzin 10 mg
Dawkowanie olanzapiny (Olanzin) powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta oraz wskazań terapeutycznych. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii dawka początkowa to 15 mg/dobę w monoterapii i 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z możliwością kontynuacji dawki stosowanej w leczeniu epizodu manii. Zakres dawkowania u dorosłych mieści się w przedziale 5-20 mg/dobę, a zwiększanie dawki powinno odbywać się w odstępach co najmniej 24 godzin po ponownej ocenie stanu klinicznego. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki, szczególnie w umiarkowanej niewydolności wątroby (Child-Pugh A lub B). Olanzapina może być podawana niezależnie od posiłków.
choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, leczenie epizodu manii, leczenie profilaktyczne, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienne, profilaktyka nawrotów, przyrost masy ciała, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Aurovitas 10 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z substancjami modyfikującymi aktywność tego enzymu. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą zwiększać klirens olanzapiny, obniżając jej stężenie w osoczu i potencjalnie osłabiając efekt terapeutyczny, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco podnoszą stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki leku. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych substancji. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony inhibitorów CYP2D6 (fluoksetyna), leków zobojętniających kwas solny, lit oraz walproinianu.
agonista dopaminy, arytmia serca, atypowy lek przeciwpsychotyczny, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, działanie niepożądane olanzapiny, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny atypowy, lek zobojętniający kwas solny, lit pierwiastek, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, otępienie, receptor dopaminergiczny, stężenie terapeutyczne walpronianu, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolaxa 15 mg
Olanzapina w preparacie Zolaxa dostępna jest w tabletkach powlekanych o dawkach 15 mg i 20 mg, z indywidualnym dostosowaniem dawkowania do stanu klinicznego pacjenta. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę, z kontynuacją dawki skutecznej w fazie ostrej. Dawkę można modyfikować w zakresie 5-20 mg/dobę, z zaleceniem zwiększania dawki nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie stanu klinicznego. Lek może być podawany niezależnie od posiłków, a zakończenie terapii powinno odbywać się stopniowo przez redukcję dawki.
choroba afektywna dwubiegunowa, dawka pojedyncza, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, leczenie profilaktyczne, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletki powlekane, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, Zolaxa - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Lekam 15 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Induktory CYP1A2, takie jak nikotyna i karbamazepina, obniżają stężenie olanzapiny w osoczu, zwiększając jej klirens od nieznacznego do średniego, co może wymagać monitorowania i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, w tym fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco podwyższają Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki leku. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po olanzapinie. Nie stwierdzono istotnego wpływu inhibitorów CYP2D6 (fluoksetyna), leków zobojętniających sok żołądkowy ani cymetydyny na farmakokinetykę olanzapiny. Ponadto, olanzapina nie hamuje głównych izoenzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4.
arytmia, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcja psychomotoryczna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek zobojętniający sok żołądkowy, lit, metabolizm olanzapiny, nikotyna, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, pole pod krzywą stężenia, receptor dopaminowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zdolność poznawcza - Leksykon substancji czynnych
Olanzapina – Interakcje
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2 cytochromu P450, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania stanu klinicznego pacjenta i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, w tym fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco podnoszą stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co może nasilać działania niepożądane i wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem od leku. Nie obserwuje się istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez inne izoenzymy CYP450, takimi jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (CYP2D6), warfaryna (CYP2C9), teofilina (CYP1A2) czy diazepam (CYP3A4, 2C19).
agonista dopaminy, AUC, biodostępność, biperyden, choroba Parkinsona, Cmax, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, diazepam, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcje poznawcze, indukcja metabolizmu, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakologiczna, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek zobojętniający kwas solny, lit, metabolizm olanzapiny, monitorowanie EKG, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, sedacja, stężenie w osoczu, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie równowagi, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine Lekam 10 mg
Olanzapine Lekam jest dostępny w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, stosowanych w leczeniu schizofrenii, epizodów manii oraz zapobieganiu nawrotom zaburzeń dwubiegunowych. Zalecane dawki początkowe to 10 mg/dobę dla schizofrenii i zapobiegania nawrotom, 15 mg/dobę w monoterapii epizodu manii oraz 10 mg/dobę w terapii skojarzonej epizodu manii. Dawkę można dostosowywać w zakresie 5-20 mg/dobę, z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjenta, przy czym zwiększanie dawki powinno odbywać się nie częściej niż co 24 godziny. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie mniejszej dawki początkowej 5 mg/dobę, szczególnie przy umiarkowanej niewydolności wątroby (klasa A lub B wg Child-Pugh). U osób palących, ze względu na indukcję metabolizmu olanzapiny, może być konieczne zwiększenie dawki, natomiast u pacjentów z czynnikami spowalniającymi metabolizm (płeć żeńska, podeszły wiek, niepalenie) wskazane jest ostrożne dawkowanie i rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę.
biorównoważność, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie nastroju - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolaxa Rapid 15 mg
Zolaxa Rapid zawiera olanzapinę w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępnych w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego: w schizofrenii dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę (zakres 5-20 mg/dobę), w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej (zakres 5-20 mg/dobę), a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Dawkę można modyfikować co 24 godziny, uwzględniając odpowiedź kliniczną, a w przypadku zakończenia terapii zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby (w tym marskością wątroby klasy A lub B wg Child-Pugh) wskazane jest rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę. Palenie tytoniu może indukować metabolizm olanzapiny, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, Zolaxa Rapid - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapin Krka 10 mg
Olanzapina powinna być dawkowana indywidualnie, uwzględniając wskazanie terapeutyczne oraz stan kliniczny pacjenta. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodach manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów zaburzenia afektywnego dwubiegunowego dawka początkowa to 10 mg/dobę, z możliwością dostosowania w zakresie 5-20 mg/dobę. Zwiększanie dawki nie powinno odbywać się częściej niż co 24 godziny i wymaga ponownej oceny klinicznej. U pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby (w tym umiarkowaną niewydolnością wątroby klasy A lub B wg Childa-Pugha) zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę oraz ostrożne zwiększanie dawki. U osób palących tytoń metabolizm olanzapiny może być przyspieszony, co może wymagać zwiększenia dawki w zakresie 5-20 mg/dobę, natomiast u pacjentów niepalących dawki są standardowe.
dawka dobowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, klasyfikacja Childa-Pugha, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monitorowanie stanu klinicznego, objawy afektywne, ocena kliniczna, olanzapina, pacjent w podeszłym wieku, przyrost masy ciała, schizofrenia, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, terapia skojarzona, umiarkowana niewydolność wątroby, wchłanianie leku, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapobieganie nawrotom - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapin Krka 10 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą zwiększać klirens olanzapiny, obniżając jej stężenie w osoczu, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują istotne zwiększenie Cmax (o 54-77%) i AUC (o 52-108%) olanzapiny, co wskazuje na konieczność redukcji dawki leku. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi (Al, Mg), walproinianem, litem czy biperydenem.
adsorpcja leku, alkohol etylowy, antagonizm receptorowy, biodostępność olanzapiny, biperiden, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, diazepam, działanie antagonistyczne, działanie depresyjne na OUN, działanie hipotensyjne, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcje poznawcze, induktory CYP1A2, inhibitory CYP1A2, interakcje lekowe, karbamazepina, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, palenie tytoniu, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapina Viatris 20 mg
Dawkowanie olanzapiny Viatris jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego oraz stanu pacjenta. W schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w monoterapii epizodów manii 15 mg/dobę podawane jednorazowo. W terapii skojarzonej epizodów manii oraz w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę. Zakres dawek dobowych mieści się w przedziale 5-20 mg, a zwiększanie dawki powinno odbywać się nie częściej niż co 24 godziny po ocenie stanu klinicznego. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek lub wątroby (zwłaszcza marskość klasy A lub B wg Child-Pugh) zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg. Palenie tytoniu przyspiesza metabolizm olanzapiny, jednak rutynowa modyfikacja dawkowania nie jest konieczna, choć wskazane jest monitorowanie efektów terapeutycznych. U pacjentów z kilkoma czynnikami spowalniającymi metabolizm (kobiety, osoby starsze, niepalące) dawkę początkową należy rozważyć zmniejszyć, a jej zwiększanie prowadzić ostrożnie pod ścisłą kontrolą lekarską. Olanzapina nie jest zalecana u osób poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych bezpieczeństwa i skuteczności oraz ryzyko istotnych działań niepożądanych, takich jak przyrost masy ciała i zaburzenia metaboliczne.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, farmakokinetyka olanzapiny, leki psychotropowe, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienne, olanzapina, prolaktyna, schizofrenia, skala Childa-Pugha, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia lipidowe, zapobieganie nawrotom - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolaxa 5 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Zolaxa, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, z osiąganiem maksymalnych stężeń w osoczu w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Lek wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co ma znaczenie dla dystrybucji i potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm olanzapiny odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, z których głównym jest 10-N-glukuronid, nieprzenikający bariery krew-mózg. Eliminacja leku wykazuje zmienność zależną od wieku, płci oraz nawyków palenia tytoniu, z okresem półtrwania u osób młodych wynoszącym 33,8 godziny, a u osób starszych (≥65 lat) wydłużonym do 51,8 godzin. Klirens olanzapiny jest mniejszy u seniorów (17,5 l/h) i kobiet (18,9 l/h) w porównaniu do młodszych osób (18,2 l/h) i mężczyzn (27,3 l/h), a także u osób niepalących (18,6 l/h) względem palaczy (27,7 l/h).
10-N-glukuronid, albumina, alfa1-kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka olanzapiny, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, schizofrenia, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie, wchłanianie olanzapiny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, związek macierzysty - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolaxa 15 mg
Olanzapina, substancja czynna Zolaxa (tabletki powlekane 15 mg i 20 mg), charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym z Tmax wynoszącym 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 93% (stężenia 7-1000 ng/ml), głównie z albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sprzęganie i utlenianie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitu 10-N-glukuronidu, który nie przenika przez barierę krew-mózg. Średni okres półtrwania olanzapiny wykazuje zmienność zależną od wieku, płci i palenia tytoniu: u osób młodszych 33,8 h, starszych 51,8 h, u kobiet 36,7 h, u mężczyzn 32,3 h, u palących 30,4 h, a u niepalących 38,6 h. Klirens osoczowy również różni się w zależności od tych czynników, wynosząc od 17,5 do 27,7 l/h. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem około 57% dawki w postaci metabolitów.
10-N-glukuronid, absorpcja doustna, ADME, bariera krew-mózg, CYP1A2, cytochrom P450, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, faza eliminacji, indukcja enzymatyczna, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, Tmax, utlenianie metaboliczne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine Aurovitas 10 mg
Olanzapine Aurovitas, zawierająca olanzapinę w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, jest stosowana w leczeniu schizofrenii, epizodów manii oraz zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej. Zalecane dawki początkowe to 10 mg/dobę dla schizofrenii i zapobiegania nawrotom, 15 mg/dobę w monoterapii epizodu manii oraz 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. Dawka dobowa może być modyfikowana w zakresie 5-20 mg/dobę, z zaleceniem zwiększania dawki nie częściej niż co 24 godziny po ocenie stanu klinicznego. W przypadku zakończenia terapii wskazane jest stopniowe zmniejszanie dawki, aby ograniczyć ryzyko objawów odstawienia. Olanzapina w formie tabletek ulegających rozpadowi jest biorównoważna z tabletkami powlekanymi i może być stosowana zamiennie, podawana niezależnie od posiłków, z możliwością rozpuszczenia w płynach bez utraty skuteczności.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, farmakokinetyka olanzapiny, indukcja metabolizmu, lek normotymiczny, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienia, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletki ulegające rozpadowi, terapia skojarzona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzin 5 mg
Olanzapina (Olanzin) jest dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg, a dawkowanie powinno być dostosowane do wskazań klinicznych oraz indywidualnego stanu pacjenta. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę, z możliwością kontynuacji dawki stosowanej w leczeniu epizodu manii. Zakres dawek terapeutycznych mieści się w przedziale 5-20 mg/dobę, a zmiany dawkowania powinny być wprowadzane nie częściej niż co 24 godziny, po dokładnej ocenie stanu klinicznego. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby (marskość klasy A lub B w skali Child-Pugh) zaleca się rozważenie mniejszej dawki początkowej 5 mg/dobę z ostrożnym zwiększaniem dawki.
choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, jednostka chorobowa, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, odpowiedź terapeutyczna, olanzapina, olanzin, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, terapia podtrzymująca, terapia skojarzona, tolerancja leczenia, wskazanie terapeutyczne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Anzorin 15 mg
Dawkowanie olanzapiny (Anzorin) w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań klinicznych, takich jak schizofrenia, epizody manii oraz zapobieganie nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej. Dawka początkowa wynosi odpowiednio 10 mg/dobę dla schizofrenii i zapobiegania nawrotom oraz 15 mg/dobę (monoterapia) lub 10 mg/dobę (terapia skojarzona) dla epizodów manii, z zakresem dawkowania od 5 do 20 mg/dobę. Zwiększanie dawki powinno następować nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie stanu klinicznego. Tabletki należy stosować bezpośrednio w jamie ustnej lub rozpuścić w płynie, a podawanie jest niezależne od posiłków. Preparat jest biorównoważny z tabletkami powlekanymi, co umożliwia zamienne stosowanie obu form.
Anzorin, biorównoważność olanzapiny, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod manii, indukcja metabolizmu, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, niewydolność wątroby, objawy odstawienne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Egolanza 10 mg
Olanzapina, zawarta w preparacie Egolanza, jest lekiem przeciwpsychotycznym stosowanym w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej. Zalecane dawki początkowe wynoszą 10 mg/dobę dla schizofrenii i zapobiegania nawrotom ChAD, natomiast w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. Dawka dobowa może być modyfikowana w zakresie 5-20 mg/dobę, z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjenta oraz konieczności stopniowego zwiększania dawki nie częściej niż co 24 godziny. W przypadku zakończenia terapii zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby ograniczyć ryzyko objawów odstawiennych. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby wskazane jest rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki, szczególnie przy umiarkowanej niewydolności wątroby (klasa A lub B wg Child-Pugh).
ChAD, choroba afektywna dwubiegunowa, Egolanza, epizod depresji, epizod maniakalny, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, lek przeciwpsychotyczny, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, terapia skojarzona, wchłanianie substancji czynnej - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Lekam 20 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami i substancjami wpływającymi na ten enzym. Induktory CYP1A2, takie jak karbamazepina i palenie tytoniu, zwiększają klirens olanzapiny, co może obniżać jej stężenie w osoczu i osłabiać efekt terapeutyczny, wymagając monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, np. fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco podwyższają stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i wskazuje na konieczność zmniejszenia dawki leku. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych preparatów. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny przy stosowaniu inhibitorów CYP2D6 (fluoksetyna), leków zobojętniających sok żołądkowy, czy cymetydyny.
agonista dopaminy, arytmia komorowa, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, dostępność biologiczna, efekt sedatywny, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotonia ortostatyczna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwparkinsonowski, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, otępienie, pole pod krzywą stężenia, sedacja, stężenie maksymalne, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Egolanza 5 mg
Olanzapina (Egolanza) jest dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz współistniejących czynników ryzyka. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę. Zakres dawkowania dla wszystkich wskazań wynosi od 5 do 20 mg/dobę, z koniecznością oceny klinicznej przed zwiększeniem dawki, które nie powinno następować częściej niż co 24 godziny. W przypadku zakończenia terapii zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby ograniczyć ryzyko objawów odstawiennych.
choroba afektywna dwubiegunowa, dawka dobowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Lekam 5 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami i czynnikami indukującymi lub hamującymi ten enzym. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, zwiększają klirens olanzapiny, obniżając jej stężenie w osoczu, co może wymagać monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują znaczące zwiększenie stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co wymaga rozważenia redukcji dawki. Węgiel aktywny zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po olanzapinie. Nie obserwowano istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi sok żołądkowy, cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
agonista dopaminy, alkohol etylowy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, Cmax olanzapiny, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, diazepam, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek przeciwparkinsonowski, lek zobojętniający sok żołądkowy, lit, metabolizm olanzapiny, objaw pozapiramidowy, odstęp QTc, palenie tytoniu, receptor GABA-ergiczny, repolaryzacja mięśnia sercowego, sedacja, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapina Aurobindo 7,5 mg
Olanzapina Aurobindo w dawce 7,5 mg charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 5-8 godzinach. Lek wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej niż substancja macierzysta. Eliminacja olanzapiny odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem, a okres półtrwania w fazie eliminacji jest zmienny i zależy od wieku, płci oraz nałogu palenia tytoniu. U osób starszych (≥65 lat) okres półtrwania wydłuża się do 51,8 h (vs 33,8 h u młodszych), a klirens zmniejsza się do 17,5 l/h (vs 18,2 l/h). U kobiet obserwuje się dłuższy okres półtrwania (36,7 h vs 32,3 h u mężczyzn) i mniejszy klirens (18,9 l/h vs 27,3 l/h). Palenie tytoniu indukuje CYP1A2, skracając okres półtrwania do 30,4 h i zwiększając klirens do 27,7 l/h u palaczy w porównaniu do niepalących (38,6 h i 18,6 l/h). Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między rasami.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, badanie bilansu masy, bariera krew-mózg, białko osoczowe, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, czas połowicznej eliminacji, dystrybucja leku, eliminacja leku, interakcja lekowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm leku, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, schizofrenia, stężenie osoczowe, tabletka powlekana, wchłanianie leku, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolafren 10 mg
Zolafren (olanzapina) stosowany jest w leczeniu schizofrenii, epizodów manii oraz zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD). Zalecane dawki początkowe wynoszą odpowiednio: 10 mg/dobę dla schizofrenii i zapobiegania nawrotom ChAD, 15 mg/dobę w monoterapii epizodu manii oraz 10 mg/dobę w terapii skojarzonej epizodu manii. Dawka dobowa może być dostosowywana w zakresie 5-20 mg/dobę w zależności od stanu klinicznego pacjenta, z zaleceniem ostrożnego zwiększania dawki nie częściej niż co 24 godziny. U pacjentów w wieku ≥65 lat oraz z umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasa A lub B wg Child-Pugh) wskazane jest rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę. Olanzapina może być podawana niezależnie od posiłków, a u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie zaleca się stosowania ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz większe ryzyko przyrostu masy ciała i zaburzeń metabolicznych.
choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, olanzapina, przyrost masy ciała, schizofrenia, skala Child-Pugh, spowolnienie metabolizmu, stężenie prolaktyny, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, Zolafren, zwiększanie dawki - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Bluefish 15 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co powoduje, że jej farmakokinetyka jest podatna na interakcje z induktorami i inhibitorami tego enzymu. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, zwiększają klirens olanzapiny, co może obniżać jej stężenie w osoczu i wymagać monitorowania klinicznego oraz ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco zwiększają stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co wymaga zmniejszenia dawki leku i ścisłego monitorowania pacjenta. Węgiel aktywowany zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po olanzapinie. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi, cymetydyną, litem czy walproinianem.
adsorpcja leku, agonista dopaminy, biodostępność leku, depresja oddechowa, depresja OUN, działanie antagonistyczne, efekt proarytmiczny, hamowanie CYP1A2, hipotonia ortostatyczna, indukcja CYP1A2, induktor izoenzymu, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP1A2, klirens olanzapiny, lek trójpierścieniowy, lek zobojętniający, metabolizm olanzapiny, objawy parkinsonowskie, odstęp QT, otępienie, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, węgiel aktywowany, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine Lekam 15 mg
Olanzapine Lekam dostępny jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg. Dawkowanie różni się w zależności od wskazania: w schizofrenii dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej, a w profilaktyce nawrotów zaburzeń dwubiegunowych 10 mg/dobę. Zakres dawek można dostosować od 5 do 20 mg/dobę, z modyfikacją dawki nie częściej niż co 24 godziny po ocenie klinicznej. U pacjentów w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby (w tym umiarkowaną niewydolnością wątroby klasy Child-Pugh A/B) zaleca się rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę i ostrożne zwiększanie dawki. U osób palących, ze względu na indukcję metabolizmu olanzapiny, może być konieczne zwiększenie dawki, jednak dawkowanie początkowe jest takie samo jak u niepalących. U pacjentów z kilkoma czynnikami spowalniającymi metabolizm (np. kobiety, osoby starsze, niepalące) wskazane jest ostrożne zmniejszenie dawki początkowej i stopniowe jej zwiększanie.
biorównoważność, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, lek stabilizujący nastrój, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy odstawienne, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka ulegająca rozpadowi, terapia skojarzona, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie nastroju - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapina Viatris 15 mg
Olanzapina Viatris dostępna jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg. Dawkowanie zależy od wskazania klinicznego: w schizofrenii dawka początkowa to 10 mg/dobę, w epizodach manii 15 mg/dobę (monoterapia) lub 10 mg/dobę (leczenie skojarzone), a w zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Zakres dawek wynosi 5-20 mg/dobę, z modyfikacją dawki nie częściej niż co 24 godziny. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki, szczególnie przy umiarkowanej niewydolności wątroby (klasa A lub B wg Childa-Pugha). U osób palących może być konieczne zwiększenie dawki ze względu na przyspieszony metabolizm, natomiast u pacjentów z czynnikami spowalniającymi metabolizm (płeć żeńska, podeszły wiek, niepalenie) zaleca się ostrożne zwiększanie dawki. Olanzapina nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności oraz obserwowanych działań niepożądanych, takich jak przyrost masy ciała i zaburzenia metaboliczne.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, leczenie epizodu manii, leczenie skojarzone, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, nawrót choroby afektywnej dwubiegunowej, olanzapina, schizofrenia, skala Childa-Pugha, spowolnienie metabolizmu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, umiarkowana niewydolność wątroby, wydzielanie prolaktyny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przemiany lipidów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapin Krka 10 mg
Olanzapin Krka dostępny jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań klinicznych: w schizofrenii dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę (zakres 5-20 mg/dobę), w epizodach manii jako monoterapia 15 mg/dobę (zakres 5-20 mg/dobę), a w terapii skojarzonej 10 mg/dobę (zakres 5-20 mg/dobę). W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej zaleca się dawkę 10 mg/dobę. Modyfikacje dawki nie powinny być dokonywane częściej niż co 24 godziny, a u pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę. U osób palących tytoń nie jest konieczna rutynowa zmiana dawki, jednak ze względu na indukcję metabolizmu olanzapiny wskazane jest monitorowanie stanu klinicznego i ewentualna korekta dawki.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod manii, klasyfikacja Childa-Pugha, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objaw odstawienny, ocena kliniczna, przyrost masy ciała, schizofrenia, stężenie leku w osoczu, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Zylena 10 mg
Badania interakcji leku Zylena (olanzapina) wykazały, że metabolizm olanzapiny jest głównie zależny od izoenzymu CYP1A2 cytochromu P450. Induktory tego izoenzymu, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, zwiększają klirens olanzapiny, co może prowadzić do obniżenia jej stężenia w osoczu i potencjalnego zmniejszenia efektu terapeutycznego; zaleca się monitorowanie stanu klinicznego i ewentualne zwiększenie dawki. Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują istotne zwiększenie Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki olanzapiny. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi kwas solny, cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
agonista dopaminy, choroba Parkinsona, dostępność biologiczna, działanie antagonistyczne, działanie depresyjne na OUN, farmakodynamika olanzapiny, farmakokinetyka olanzapiny, hipotensja ortostatyczna, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP1A2, klirens olanzapiny, koordynacja psychoruchowa, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, metabolizm olanzapiny, objawy parkinsonowskie, pole pod krzywą stężenia, sedacja, stężenie maksymalne, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine Bluefish 5 mg
Olanzapine Bluefish dostępna jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg i 15 mg, z dawkowaniem indywidualnie dostosowanym do wskazań klinicznych. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, w epizodzie manii 15 mg/dobę (monoterapia) lub 10 mg/dobę (terapia skojarzona), a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Zakres dawkowania mieści się w przedziale 5-20 mg/dobę, z koniecznością ponownej oceny klinicznej przed zwiększeniem dawki, nie częściej niż co 24 godziny. U pacjentów w wieku ≥65 lat oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki, zwłaszcza przy umiarkowanej niewydolności wątroby (Child-Pugh A lub B). U palaczy metabolizm olanzapiny może być indukowany, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
biorównoważność, ChAD, choroba afektywna dwubiegunowa, dawkowanie olanzapiny, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, lek normotymiczny, metabolizm olanzapiny, niewydolność wątroby, olanzapina, prolaktyna, schizofrenia, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia nastroju, zapobieganie nawrotom - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine Aurovitas 5 mg
Lek Olanzapine Aurovitas dostępny jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego: w schizofrenii dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę (zakres 5-20 mg/dobę), w monoterapii epizodu manii 15 mg/dobę (5-20 mg/dobę), a w terapii skojarzonej epizodu manii oraz profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę (5-20 mg/dobę). Zwiększanie dawki powinno następować nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie stanu klinicznego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat), z niewydolnością nerek lub wątroby (zwłaszcza marskość klasy A lub B wg Child-Pugh), gdzie zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg. Palenie tytoniu może indukować metabolizm olanzapiny, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, działanie niepożądane, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, farmakokinetyka leku, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienne, olanzapina, schizofrenia, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olzapin 5 mg
Olanzapina, dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg, charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 5-8 godzinach. Wchłanianie nie jest zależne od obecności pokarmu. Substancja wiąże się w 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co może wpływać na interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzymy CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitu 10-N-glukuronidu, który nie przenika bariery krew-mózg. Okres półtrwania olanzapiny w fazie eliminacji jest zmienny: u osób starszych (≥65 lat) wynosi średnio 51,8 h (klirens 17,5 l/h), u młodszych 33,8 h (klirens 18,2 l/h), u kobiet 36,7 h (klirens 18,9 l/h), a u mężczyzn 32,3 h (klirens 27,3 l/h). Palenie tytoniu skraca okres półtrwania (30,4 h u palących vs. 38,6 h u niepalących) i zwiększa klirens (27,7 l/h vs. 18,6 l/h). Niewydolność nerek i wątroby wykazują ograniczony wpływ na farmakokinetykę olanzapiny, a różnice etniczne nie wymagają modyfikacji dawkowania.
10-N-glukuronid, absorpcja doustna, alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, cytochrom P450 2D6, cytochrom P450-CYP1A2, dostępność biologiczna, enzymy cytochromu P450, faza eliminacji, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, schizofrenia, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolafren 5 mg
Dawkowanie olanzapiny (Zolafren) powinno być indywidualnie dostosowane do wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz obecności czynników wpływających na metabolizm leku. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę, z możliwością modyfikacji w zakresie 5-20 mg/dobę w zależności od stanu klinicznego. Zwiększanie dawki powinno odbywać się nie częściej niż co 24 godziny po ponownej ocenie pacjenta, a zakończenie terapii wymaga stopniowego zmniejszania dawki, aby ograniczyć ryzyko objawów odstawiennych.
choroba afektywna dwubiegunowa, dawka dobowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, leczenie epizodu manii, lek normotymiczny, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienne, olanzapina, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, terapia skojarzona, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapobieganie nawrotom, Zolafren - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine APC 15 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni jej farmakokinetykę podatną na interakcje z substancjami wpływającymi na ten enzym. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, zwiększają klirens olanzapiny, obniżając jej stężenie w osoczu, co może wymagać zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują istotne zwiększenie Cmax (o 54-77%) i AUC (o 52-108%) olanzapiny, co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być stosowany co najmniej 2 godziny przed lub po podaniu leku. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony inhibitorów CYP2D6 (fluoksetyna), leków zobojętniających kwas solny ani cymetydyny. Olanzapina nie hamuje głównych izoenzymów CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez te enzymy, takimi jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, warfaryna, teofilina czy diazepam.
agonista dopaminy, antagonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, diazepam, działanie sedatywne, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwparkinsonowski, lek zobojętniający kwas solny, lit, metabolizm olanzapiny, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, pole pod krzywą stężeń, stężenie maksymalne, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolafren-Swift 5 mg
Zolafren-Swift to preparat zawierający olanzapinę w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego: w schizofrenii dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę (zakres 5-20 mg/dobę), w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej (zakres 5-20 mg/dobę), a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę (zakres 5-20 mg/dobę). Zwiększanie dawki powinno odbywać się nie częściej niż co 24 godziny po ocenie stanu klinicznego, a zakończenie terapii wymaga stopniowego zmniejszania dawki w celu minimalizacji objawów odstawiennych. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg, szczególnie przy umiarkowanej niewydolności wątroby (klasa A lub B wg Child-Pugh). Palenie tytoniu może indukować metabolizm olanzapiny, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod manii, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy odstawienne, odpowiedź kliniczna, olanzapina, przyjmowanie leków, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapin Krka 20 mg
Olanzapin Krka w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej jest wskazany w leczeniu schizofrenii, epizodów manii oraz profilaktyce nawrotów zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. Dawkowanie początkowe wynosi 10 mg/dobę w schizofrenii i profilaktyce, 15 mg/dobę w monoterapii manii oraz 10 mg/dobę w terapii skojarzonej manii, z możliwością modyfikacji w zakresie 5-20 mg/dobę co najmniej co 24 godziny po ocenie klinicznej. U pacjentów powyżej 65. roku życia oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby (w tym umiarkowaną niewydolnością wątroby klasy A lub B wg Childa-Pugha) zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki. W przypadku czynników spowalniających metabolizm olanzapiny (płeć żeńska, podeszły wiek, niepalenie tytoniu) wskazane jest rozważenie zmniejszenia dawki początkowej i ostrożne jej zwiększanie.
biorównoważność, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, klasyfikacja Childa-Pugha, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, olanzapin, prolaktyna, schizofrenia, stężenie lipidów, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenie afektywne dwubiegunowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zolafren-Swift 5 mg
Lek Zolafren-Swift (olanzapina) w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na olanzapinę lub substancje pomocnicze, w tym aspartam (zawartość od 2,40 mg w dawce 5 mg do 9,60 mg w dawce 20 mg) oraz alkohol benzylowy (od 0,03 mg do 0,1 mg w zależności od dawki). Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować objawy skórne oraz ciężkie reakcje anafilaktyczne, wymagające natychmiastowego odstawienia leku. Drugim bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ryzyko jaskry z wąskim kątem przesączania, ze względu na działanie antycholinergiczne olanzapiny, które może prowadzić do wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego i ostrego napadu jaskry. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena ryzyka jaskry, a w razie wątpliwości konsultacja okulistyczna, zwłaszcza u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym.
alkohol benzylowy, aspartam, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, działanie antycholinergiczne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwpsychotyczne, fenyloalanina, fenyloketonuria, jaskra z wąskim kątem przesączania, konsultacja okulistyczna, metabolizm glukozy, metabolizm olanzapiny, nadwrażliwość na substancję czynną, objaw skórny, olanzapina, ostry napad jaskry, postać farmaceutyczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, sedacja, substancja pomocnicza, tabletka ulegająca rozpadowi, trudność z połykaniem, uszkodzenie wzroku, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie widzenia, zawrót głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olanzapine APC 10 mg
Olanzapine APC, dostępna w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, posiada bezwzględne przeciwwskazania obejmujące nadwrażliwość na olanzapinę lub substancje pomocnicze, takie jak aspartam (2,40–9,60 mg) i mannitol (60,00–240,00 mg). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wystąpienia jaskry z wąskim kątem przesączania, ze względu na działanie antycholinergiczne leku, które może prowadzić do wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego i okulistycznego, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami do jaskry lub fenyloketonurią (ze względu na obecność aspartamu). Mannitol może wywoływać efekt przeczyszczający u osób z nietolerancją cukrów.
agranulocytoza, aspartam, choroba hematologiczna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, działanie antycholinergiczne, efekt przeczyszczający, fenyloalanina, fenyloketonuria, jaskra z wąskim kątem przesączania, leukopenia, mannitol, metabolizm olanzapiny, nadwrażliwość na substancję czynną, neutropenia, olanzapina, otępienie, reakcja anafilaktyczna, substancja pomocnicza o znanym działaniu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, wywiad alergologiczny, wywiad okulistyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie metaboliczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzin 5 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z substancjami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny, co wymaga monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Natomiast inhibitory CYP1A2, w tym fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco zwiększają stężenie olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki olanzapiny. Węgiel aktywowany zmniejsza dostępność biologiczną olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po olanzapinie. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez inne izoenzymy CYP, takimi jak CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 czy CYP3A4, ani z litem czy walproinianem.
agonista dopaminy, biperiden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, dostępność biologiczna, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, otępienie, sedacja, stężenie olanzapiny, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany - Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine APC 20 mg
Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni ją podatną na interakcje farmakokinetyczne z induktorami i inhibitorami tego enzymu. Induktory, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą zwiększać klirens olanzapiny, obniżając jej stężenie i potencjalnie osłabiając efekt terapeutyczny, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, mogą znacząco podnosić stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i wskazuje na konieczność redukcji dawki leku. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między ich podaniem. Inne leki, takie jak fluoksetyna, leki zobojętniające kwas solny czy cymetydyna, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny.
alkohol etylowy, antagonista dopaminy, benzodiazepina, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, działanie depresyjne, działanie sedatywne, działanie terapeutyczne, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcja poznawcza, hipotonia ortostatyczna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający kwas solny, lit, mechanizm farmakodynamiczny, mechanizm farmakokinetyczny, metabolizm olanzapiny, objaw pozapiramidowy, odstęp QTc, otępienie, palenie tytoniu, parkinsonizm, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine +pharma 5 mg
Olanzapine +pharma dostępna jest w formie tabletek o mocy 5 mg (okrągłe, żółte, z rowkiem dzielącym) oraz 10 mg (okrągłe, żółte, bez rowka). Lek może być podawany niezależnie od posiłków, gdyż pokarm nie wpływa na wchłanianie substancji czynnej. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego: w schizofrenii dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę (zakres 5-20 mg/dobę), w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej (zakres 5-20 mg/dobę), a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę (zakres 5-20 mg/dobę). Zwiększanie dawki powinno odbywać się nie częściej niż co 24 godziny, a zakończenie terapii wymaga stopniowego zmniejszania dawki, aby uniknąć objawów odstawiennych.
choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, nawrót choroby, niewydolność wątroby, objawy afektywne, objawy odstawienne, olanzapina, pacjent w podeszłym wieku, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine APC 10 mg
Olanzapine APC jest dostępna w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych i indywidualnej odpowiedzi pacjenta. W leczeniu schizofrenii zaleca się dawkę początkową 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii dawka początkowa wynosi 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej stosuje się dawkę 10 mg/dobę, kontynuując ją po epizodzie manii. Modyfikacje dawkowania powinny być przeprowadzane ostrożnie, nie częściej niż co 24 godziny, z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjenta. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat), z zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasa A lub B w skali Child-Pugh) zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę oraz ostrożne zwiększanie dawki. U osób palących tytoń może być konieczne zwiększenie dawki ze względu na indukcję metabolizmu olanzapiny.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, lek normotymiczny, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy odstawienne, Olanzapine APC, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie nastroju - Leksykon leków
Interakcje leku – Zolaxa Rapid 10 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego izoenzymu. Fluwoksamina, silny inhibitor CYP1A2, zwiększa Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki olanzapiny. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, obniżają stężenie olanzapiny w osoczu, co może wymagać monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Węgiel aktywny zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem czasowym. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony inhibitorów CYP2D6 (fluoksetyna), leków zobojętniających kwas solny czy cymetydyny.
agonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, enzym CYP1A2, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lit, metabolizm olanzapiny, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Anzorin 15 mg
Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z induktorami i inhibitorami tego enzymu. Induktory, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, zwiększają klirens olanzapiny, co może wymagać zwiększenia dawki leku. Natomiast inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco podnoszą stężenia olanzapiny w osoczu (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność redukcji dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych leków. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi (glin, magnez), cymetydyną, litem oraz walproinianem.
agonista dopaminy, antagonizm farmakodynamiczny, AUC, biodostępność olanzapiny, choroba Parkinsona, Cmax, CYP1A2, cytochrom P450, działanie antagonistyczne, działanie depresyjne, efekt addytywny, farmakokinetyka olanzapiny, funkcja poznawcza, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, klirens olanzapiny, lek przeciwparkinsonowski, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lek zobojętniający, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie terapeutyczne, węgiel aktywowany, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapine Aurovitas 15 mg
Produkt Olanzapine Aurovitas, dostępny w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, stosowany jest w leczeniu schizofrenii, epizodów manii oraz zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej. Dawkowanie początkowe wynosi 10 mg/dobę dla schizofrenii i zapobiegania nawrotom, 15 mg/dobę w monoterapii epizodu manii oraz 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. Zakres dawkowania mieści się w granicach 5-20 mg/dobę, z możliwością modyfikacji dawki co 24 godziny po ponownej ocenie stanu klinicznego. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby zaleca się rozważenie dawki początkowej 5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki, szczególnie przy umiarkowanej niewydolności wątroby (klasa A lub B w skali Child-Pugh). Palenie tytoniu może indukować metabolizm olanzapiny, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, czynniki kliniczne, epizod manii, epizod mieszany, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy afektywne, olanzapina, remisja, schizofrenia, skala Child-Pugh, stan kliniczny, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, tabletka powlekana, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine +pharma 10 mg
Olanzapina charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w czasie 5-8 godzin, bez wpływu pokarmu na biodostępność. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~93%) głównie z albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Metabolizm olanzapiny odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż związek macierzysty. Głównym metabolitem jest 10-N-glukuronid, który nie przenika przez barierę krew-mózg. Eliminacja leku wykazuje zmienność zależną od wieku, płci oraz palenia tytoniu, jednak wpływ tych czynników jest relatywnie niewielki w porównaniu z ogólną zmiennością osobniczą.
albuminy i α1-kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, białka osocza, biodostępność olanzapiny, cytochrom P450, ekspozycja na lek, indukcja enzymów wątrobowych, izoenzymy CYP1A2 i CYP2D6, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolity N-demetylowe, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania eliminacji, profil bezpieczeństwa leku, schizofrenia, sprzęganie i utlenianie, stężenie w osoczu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolaxa Rapid 10 mg
Zolaxa Rapid to olanzapina dostępna w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępnych w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania klinicznego: w schizofrenii zalecana dawka początkowa to 10 mg/dobę, w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej, a w profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej 10 mg/dobę. Zakres dawkowania wynosi od 5 mg do 20 mg na dobę, z możliwością modyfikacji dawki w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta, przy zachowaniu odstępu co najmniej 24 godzin między kolejnymi zmianami dawki. Lek można podawać niezależnie od posiłków, a w przypadku zakończenia terapii zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat), z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby (klasa A lub B wg Child-Pugh) oraz u osób z kilkoma czynnikami spowalniającymi metabolizm (płeć żeńska, niepalenie tytoniu) wskazane jest rozważenie niższej dawki początkowej 5 mg/dobę i ostrożne zwiększanie dawki. Palenie tytoniu może indukować metabolizm olanzapiny, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
biorównoważność, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, indukcja metabolizmu, lek normotymiczny, marskość wątroby, metabolizm olanzapiny, niewydolność wątroby, objawy afektywne, schizofrenia, skala Child-Pugh, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, substancja czynna, tabletki powlekane, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, wchłanianie leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby