czynnik naczyniokurczący
Czynnik naczyniokurczący (wazopresor) to substancja, która powoduje skurcz naczyń krwionośnych, zwiększając tym samym opór obwodowy i podnosząc ciśnienie tętnicze. Mechanizm działania wazopresora polega najczęściej na stymulacji receptorów adrenergicznych (α1), prowadząc do skurczu mięśni gładkich w ścianach naczyń.
W praktyce klinicznej wazopresory są niezbędnymi lekami w stanach wstrząsu, szczególnie we wstrząsie septycznym, kardiogennym i hipowolemicznym, gdy płynoterapia jest niewystarczająca. Do najczęściej stosowanych wazopressorów należą: noradrenalina (lek pierwszego wyboru we wstrząsie septycznym), adrenalina, dopamina, fenylefryna oraz wazopresyna.
Stosowanie czynników naczyniokurczących wymaga ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych pacjenta, ponieważ mogą one powodować istotne działania niepożądane, w tym zaburzenia rytmu serca, niedokrwienie tkanek obwodowych czy pogorszenie funkcji nerek. Wazopresory podaje się zazwyczaj we wlewie dożylnym ciągłym, dostosowując dawkę do odpowiedzi klinicznej i wartości ciśnienia tętniczego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bosentan Ranbaxy 125 mg
Bozentan jest podwójnym antagonistą receptorów endoteliny ETA i ETB, wykazującym wyższe powinowactwo do receptorów ETA (Ki = 4,1-43 nM) niż ETB (Ki = 38-730 nM). Mechanizm działania polega na zmniejszeniu oporu naczyniowego płucnego i ogólnoustrojowego, co prowadzi do zwiększenia pojemności minutowej serca bez wzrostu częstości akcji serca. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym (TNP) w klasach III-IV wg WHO, bozentan w dawce 125 mg dwa razy na dobę znacząco poprawiał wydolność wysiłkową, zwiększając dystans w teście 6-minutowego marszu o 44-76 metrów po 12-16 tygodniach leczenia (p ≤ 0,02). W badaniu EARLY u pacjentów z TNP w klasie II, bozentan obniżył naczyniowy opór płucny (PVR) o 22,6% (p < 0,0001) i wykazał tendencję do poprawy dystansu w teście 6-minutowego marszu o 11 metrów (p = 0,0758). Długoterminowa obserwacja wykazała przeżywalność 90% po 3 latach i 85% po 4 latach leczenia. U pacjentów z zespołem Eisenmengera i TNP, bozentan poprawiał saturację tlenem o 1,0% i zwiększał dystans w teście 6-minutowego marszu o 53 metry (p = 0,0079) po 16 tygodniach terapii.
antagonista receptora endoteliny, ciśnienie płucne, ciśnienie w prawym przedsionku, czynnik naczyniokurczący, dysfagia, endotelina-1, epoprostenol, indeks sercowy, kolagen, miażdżyca tętnic, mięśnie gładkie naczyń, naczyniowy opór płucny, nadciśnienie tętnicze systemowe, niewydolność serca, opór naczyniowy, opór naczyniowy płucny, owrzodzenie palców, pojemność minutowa serca, prostanoidy, przerost prawej komory serca, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków, receptor endoteliny, septostomia przedsionkowa, test 6-minutowego marszu, tętnicze nadciśnienie płucne, tlenek azotu wziewny, twardzina, twardzina układowa, wada wrodzona serca, wskaźnik oksygenacji, zespół Eisenmengera, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosentan Ranbaxy 125 mg
Bozentan, podawany doustnie z dostępnością biologiczną około 50%, wykazuje farmakokinetykę zależną od dawki i czasu, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 3-5 godzinach. U dorosłych pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym (TNP) ekspozycja na lek jest dwukrotnie wyższa niż u zdrowych ochotników. Objętość dystrybucji wynosi około 18 litrów, a klirens po dożylnym podaniu dawki 250 mg to 8,2 l/h, z okresem półtrwania 5,4 godziny. Bozentan silnie wiąże się z białkami osocza (>98%) i jest metabolizowany w wątrobie przez CYP2C9 i CYP3A4, z wydalaniem głównie z żółcią; mniej niż 3% dawki jest wydalane niezmienione z moczem. Podczas terapii wielokrotnej obserwuje się autoindukcję enzymów wątrobowych, co prowadzi do zmniejszenia stężenia leku w osoczu do 50-65% wartości po dawce pojedynczej, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 3-5 dni. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B Child-Pugh) ekspozycja na bozentan i jego aktywny metabolit wzrasta wielokrotnie, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku w tej grupie.
antagonista receptora endoteliny, autoindukcja enzymów, badanie rakotwórczości, biodostępność leku, cholestaza, cytochrom P450, czynnik naczyniokurczący, działanie teratogenne, endotelina-1, farmakodynamika leku, genotoksyczność, hemodializa, indukcja enzymów, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, nadciśnienie wrotne, opór naczyniowy, przerost serca, rak pęcherzykowy tarczycy, rak wątrobowokomórkowy, receptory endoteliny, skala Childa-Pugha, tętnicze nadciśnienie płucne, wydalanie z żółcią, zanik kanalików nasiennych, zwłóknienie tkanek - Leksykon substancji czynnych
Bozentan – Właściwości farmakodynamiczne
Bozentan jest podwójnym antagonistą receptorów endoteliny ETA i ETB, wykazującym wyższe powinowactwo do receptorów ETA (Ki = 4,1-43 nM) niż ETB (Ki = 38-730 nM). Mechanizm działania polega na zmniejszeniu oporu naczyniowego płucnego i ogólnoustrojowego, co skutkuje zwiększeniem pojemności minutowej serca bez wzrostu częstości akcji serca. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym (TNP) w klasach III-IV wg WHO, bozentan w dawkach 62,5 mg do 250 mg dwa razy na dobę znacząco poprawiał wydolność wysiłkową, zwiększając dystans w teście 6-minutowego marszu o 44-76 metrów po 12-16 tygodniach terapii (p ≤ 0,02). Leczenie prowadziło także do istotnego obniżenia ciśnienia płucnego, oporu naczyniowego oraz poprawy indeksu sercowego, a także zmniejszenia częstości pogarszania się stanu klinicznego (10,7% vs 37,1% placebo, p = 0,0015). W badaniu EARLY u pacjentów z TNP w II klasie czynnościowej wg WHO, bozentan obniżył naczyniowy opór płucny o 22,6% (p < 0,0001) i poprawił dystans w teście marszu o 19 m (p = 0,0758) po 6 miesiącach. Długoterminowa obserwacja wykazała przeżywalność 90% po 3 latach i 85% po 4 latach leczenia.
antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora endoteliny, czynnik naczyniokurczący, działanie prozapalne, endotelina, epoprostenol, hipoksemia, indeks sercowy, inhibitor fosfodiesterazy, lek przeciwzakrzepowy, miażdżyca tętnic, nadciśnienie tętnicze systemowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, odkładanie kolagenu, owrzodzenie palców, parametry hemodynamiczne, pierwotne nadciśnienie płucne, płucny opór naczyniowy, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodka, receptory endoteliny, syldenafil, tętnicze nadciśnienie płucne, tlenoterapia, twardzina układowa, wziewny tlenek azotu, zakażenie HIV, zespół Eisenmengera, zwłóknienie, zwłóknienie płuc