farmakokinetyka tramadolu
Farmakokinetyka tramadolu obejmuje szereg procesów, które mają kluczowe znaczenie dla jego działania przeciwbólowego. Po podaniu doustnym tramadol charakteryzuje się wysoką biodostępnością wynoszącą około 68-72%. Lek szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1,5-2 godzinach.
Tramadol ulega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie jest przekształcany przez enzymy cytochromu P450, głównie CYP2D6, do aktywnego metabolitu O-desmetylotramadolu (M1), który wykazuje 2-4 razy silniejsze powinowactwo do receptorów opioidowych μ niż związek macierzysty. Zmienność genetyczna dotycząca CYP2D6 może istotnie wpływać na skuteczność przeciwbólową tramadolu u poszczególnych pacjentów.
Lek wiąże się z białkami osocza w około 20%, co jest wartością stosunkowo niską w porównaniu do innych opioidów. Tramadol charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji wynoszącą 2-3 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 5-6 godzin dla tramadolu i 7-9 godzin dla jego aktywnego metabolitu M1.
Wydalanie tramadolu i jego metabolitów odbywa się głównie przez nerki (około 90%), z czego 30% w postaci niezmienionej, a pozostała część jako metabolity. W przypadku pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby konieczne jest dostosowanie dawkowania ze względu na ryzyko kumulacji leku i jego metabolitów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Poltram 100 50 mg/ml
Tramadol, zawarty w leku Poltram w stężeniu 50 mg/ml, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (~70% dla dawki pojedynczej, wzrastającą do ~90% w stanie stacjonarnym). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po podaniu 100 mg wynosi 280-308 μg/l, osiągane w czasie 1,6-2 godzin (tmax). Tramadol wiąże się z białkami osocza na poziomie około 20%, co wpływa na jego dystrybucję i potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzym CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu O-demetylotramadolu, którego stężenie stanowi około 25% stężenia tramadolu. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (90% dawki), a okres półtrwania u osób młodych wynosi 6 ± 1,5 godziny, z wydłużeniem do 7,0 ± 1,5 godziny u pacjentów powyżej 75 lat.
biodostępność, biodostępność dawki, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka tramadolu, glukuronidacja, induktor enzymu, inhibitor enzymu, klirens kreatyniny, marskość wątroby, metabolit aktywny, metabolizm leku, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, O-demetylotramadol, okres półtrwania eliminacji, podanie doustne, stan stacjonarny, t1/2β, tramadolu chlorowodorek, wiązanie z białkami, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Tramadol Aurobindo 50 mg
Chlorowodorek tramadolu 50 mg (Tramadol Aurobindo) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które wymagają szczegółowego monitorowania podczas terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie tramadolu z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zagrażających życiu interakcji obejmujących ośrodkowy układ nerwowy, układ oddechowy i krążenia. Ponadto, kojarzenie tramadolu z lekami o działaniu depresyjnym na OUN, takimi jak benzodiazepiny, zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, co wymaga ograniczenia dawek i czasu terapii. Leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, mirtazapina) mogą indukować zespół serotoninowy, stan potencjalnie zagrażający życiu, dlatego ich łączenie z tramadolem wymaga ścisłego monitorowania lub unikania. Interakcje z lekami wpływającymi na enzymy wątrobowe (np. karbamazepina, ketokonazol) mogą modyfikować farmakokinetykę tramadolu, wpływając na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.
antagonista receptora 5-HT3, benzodiazepina, buprenorfina, bupropion, chlorowodorek tramadolu, cymetydyna, depresja oddechowa, depresja OUN, erytromycyna, farmakokinetyka tramadolu, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, metabolizm tramadolu, metabolizm wątrobowy, mirtazapina, ondansetron, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, petydyna, pochodna kumaryny, próg drgawkowy, rytonawir, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tetrahydrokanabinol, Tramadol Aurobindo, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramadol Kalceks 50 mg/ml
Farmakokinetyka tramadolu po podaniu domięśniowym charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) osiąganym po 45 minutach oraz biodostępnością bliską 100%. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do tkanek (objętość dystrybucji Vd,β = 203 ± 40 l) i niski stopień wiązania z białkami osocza (~20%), co umożliwia szeroką dystrybucję. Tramadol przenika przez barierę krew-mózg oraz łożyskową, a także do mleka kobiecego w minimalnych ilościach (0,1% dawki tramadolu i 0,02% metabolitu). Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu O-demetylotramadolu, który jest 2-4 razy silniejszy farmakologicznie niż lek macierzysty i ma okres półtrwania 7,9 godziny (zakres 5,4-9,6 h). Eliminacja tramadolu i jego metabolitów odbywa się głównie przez nerki (90% dawki), a standardowy okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 6 godzin, niezależnie od drogi podania.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, CYP2D6, CYP3A4, dawka terapeutyczna, działanie przeciwbólowe, farmakokinetyka, farmakokinetyka tramadolu, faza eliminacji, glukuronidacja, klirens kreatyniny, kwas glukuronowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w surowicy, marskość wątroby, mleko kobiece, niewydolność nerek, O-demetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, podeszły wiek, roztwór do wstrzykiwań, stężenie leku w osoczu, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramal 100 mg
Tramadol, będący chlorowodorkiem tramadolu, wykazuje wysoką biodostępność zależną od postaci farmaceutycznej i drogi podania. Po podaniu domięśniowym biodostępność wynosi niemal 100%, a Tmax osiąga się po około 45 minutach. W formie doustnej (kapsułki, tabletki, krople) biodostępność wynosi około 68 ± 13%, z Tmax od 1 do 2,2 godziny, natomiast czopki doodbytnicze charakteryzują się biodostępnością 78 ± 10%. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu (Tramal Retard) osiągają Tmax około 4,8-4,9 godziny, z Cmax odpowiednio 141 ± 40 ng/ml (100 mg) i 260 ± 62 ng/ml (200 mg). Tramadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd,β = 203 ± 40 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%), przenika przez barierę krew-mózg oraz łożysko, a także jest obecny w mleku kobiecym w śladowych ilościach. Metabolizm zachodzi głównie przez N- i O-demetylację oraz sprzęganie z kwasem glukuronowym, z aktywnym metabolitem O-demetylotramadolem, który jest 2-4 razy silniejszy od tramadolu i ma okres półtrwania 7,9 godziny.
bariera krew-mózg, biodostępność, chlorowodorek tramadolu, czopek doodbytniczy, działanie przeciwbólowe, farmakokinetyka tramadolu, faza eliminacji, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, krople doustne, kwas glukuronowy, marskość wątroby, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, O-demetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opioidowy lek przeciwbólowy, podanie domięśniowe, stężenie w surowicy krwi, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, układ glukuronidacji, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Tramadol – Właściwości farmakokinetyczne
Tramadol, syntetyczny opioid o złożonym mechanizmie działania obejmującym agonizm receptorów opioidowych oraz hamowanie wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (~70% po pojedynczej dawce, wzrastającą do ~90% po dawkach wielokrotnych) oraz szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu domięśniowym (biodostępność bliska 100%, Cmax osiągane po 45 minutach). Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) w osoczu wynosi 1,6-2 h dla form o szybkim uwalnianiu i 4,8-6,5 h dla form o przedłużonym uwalnianiu, z Cmax w zakresie 70-308 μg/l w zależności od postaci i dawki. Tramadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (203 ± 40 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%), co umożliwia jego szeroką dystrybucję do tkanek, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg oraz łożysko. Metabolizm wątrobowy obejmuje głównie O-demetylację (CYP2D6) do aktywnego metabolitu M1 (O-demetylotramadol) oraz N-demetylację (CYP3A) do metabolitu M2, przy czym M1 wykazuje 2-4-krotnie silniejsze działanie przeciwbólowe niż tramadol macierzysty. Okres półtrwania tramadolu wynosi około 6 h, a metabolitu M1 około 7,9 h, z wydłużeniem u osób starszych, pacjentów z marskością wątroby oraz ciężką niewydolnością nerek.
bariera krew-mózg, biodostępność, działanie przeciwbólowe, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka tramadolu, glukuronidacja, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, marskość wątroby, metabolit M1, mieszanina racemiczna, N-demetylacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, O-demetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opioid syntetyczny, podanie doustne, przedłużone uwalnianie, receptor opioidowy, stężenie maksymalne w surowicy, stężenie terapeutyczne, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, wychwyt zwrotny neuroprzekaźników, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramadol Krka 200 mg
Tramadol chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (100 mg, 150 mg, 200 mg) charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (~70%) z efektem pierwszego przejścia do 30%. Maksymalne stężenia w surowicy (Cmax) po dawkach 100 mg i 200 mg wynoszą odpowiednio 141 ± 40 ng/ml i 260 ± 62 ng/ml, osiągane po około 4,8-4,9 godzinach. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd,β 203 ± 40 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%). Metabolizm tramadolu zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu O-demetylotramadolu, który jest 2-4 razy silniejszy od leku macierzystego i ma okres półtrwania około 7,9 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem 90% dawki w moczu i okresem półtrwania tramadolu około 6 godzin. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a stężenia terapeutyczne tramadolu w osoczu mieszczą się w zakresie 100-300 ng/ml.
bariera krew-mózg, białka osocza, biodostępność bezwzględna, biodostępność doustna, ciężka niewydolność nerek, CYP2D6, CYP3A4, działanie przeciwbólowe, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka tramadolu, faza eliminacji, klirens kreatyniny, kwas glukuronowy, marskość wątroby, N-demetylacja, O-demetylacja, O-demetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, sprzęganie metabolitów, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tramadol chlorowodorek, układ glukuronidacji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tramadol Vitabalans 50 mg
Tramadol Vitabalans w dawce 50 mg w formie tabletek jest wskazany do leczenia bólu u dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia, z dawkowaniem indywidualnie dostosowanym do nasilenia dolegliwości i wrażliwości pacjenta. Dla bólu ostrego zaleca się dawkę początkową 100 mg (2 tabletki), natomiast dla bólu przewlekłego 50 mg (1 tabletka), z dawkami podtrzymującymi 50-100 mg podawanymi 3-4 razy na dobę w odstępach 6-8 godzin. Maksymalna dawka dobowa wynosi 400 mg, z wyjątkiem szczególnych wskazań klinicznych. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłków, a ich podział na równe dawki jest możliwy dzięki linii podziału. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ból ostry, ból przewlekły, dawka dobowa, dializoterapia, eliminacja tramadolu, farmakokinetyka tramadolu, leczenie bólu, leczenie przeciwbólowe, lek przeciwbólowy, nasilenie bólu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, schemat dawkowania, tramadol, wydalanie tramadolu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramal Retard 200 200 mg
Tramadol w postaci Tramal Retard, dostępny w dawkach 100 mg, 150 mg i 200 mg, charakteryzuje się wysoką absorpcją (>90%) i biodostępnością około 70%, niezależną od spożycia pokarmu. Maksymalne stężenia (Cmax) dla dawek 100 mg i 200 mg wynoszą odpowiednio 141 ± 40 ng/ml i 260 ± 62 ng/ml, osiągane po około 4,8-4,9 godzinach, co jest typowe dla formulacji o przedłużonym uwalnianiu. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd,β = 203 ± 40 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Tramadol przenika przez barierę krew-mózg oraz łożysko, a jego aktywny metabolit O-demetylotramadol, wykazujący 2-4-krotnie silniejsze działanie przeciwbólowe, ma okres półtrwania około 7,9 godziny. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, co wymaga uwagi przy stosowaniu inhibitorów lub induktorów tych enzymów.
aktywny metabolit, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, chlorowodorek tramadolu, dawka terapeutyczna, działanie przeciwbólowe, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka tramadolu, formulacja farmaceutyczna, glukuronidacja, inhibitory enzymów, interakcje lekowe, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, kwas glukuronowy, marskość wątroby, metabolizm leku, niewydolność nerek, O-demetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, powinowactwo do tkanek, przenikanie przez łożysko, stężenie tramadolu w surowicy, stężenie w osoczu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Poltram Retard 150 150 mg
Poltram Retard, zawierający tramadolu chlorowodorek w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (około 70% po jednorazowej dawce, wzrastającą do 90% w stanie stacjonarnym) oraz maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 141 ± 40 ng/ml po dawce 100 mg i 260 ± 62 ng/ml po dawce 200 mg, osiąganym po około 4,8-4,9 godzinach. Tramadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd = 203 ± 40 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%), przenika przez barierę krew-mózg oraz łożysko, co warunkuje jego działanie ośrodkowe. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2D6 i CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu O-demetyltramadolu, którego stężenie stanowi około 25% stężenia tramadolu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (około 90% dawki), z okresem półtrwania tramadolu wynoszącym średnio 6 ± 1,5 godziny, a O-demetyltramadolu około 7,9 godziny.
bariera krew-mózg, bariera łożyska, białka osocza, biodostępność, działanie przeciwbólowe, farmakokinetyka tramadolu, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, marskość wątroby, niewydolność nerek, O-demetyltramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie leku w surowicy, stężenie w osoczu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tramadolu chlorowodorek, układ glukuronidacji, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramal 100 mg/ml
Tramadol charakteryzuje się wysoką biodostępnością, wynoszącą 68 ± 13% po podaniu doustnym oraz niemal 100% po podaniu domięśniowym. Wchłanianie jest szybkie, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) osiąganym po 1 godzinie dla kropli doustnych, 1,5 godziny dla tabletek oraz 2,2 godziny dla kapsułek. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu Tramal Retard osiągają Cmax odpowiednio po około 4,8-4,9 godzinach, z wartościami 141 ± 40 ng/ml (100 mg) i 260 ± 62 ng/ml (200 mg). Tramadol wykazuje duże powinowactwo do tkanek (Vd,β = 203 ± 40 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%). Metabolizowany jest głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6 do aktywnego metabolitu O-demetylotramadolu, który ma 2-4 razy silniejsze działanie farmakologiczne i okres półtrwania 7,9 godzin (zakres 5,4-9,6 h). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z około 90% dawki wydalanej w moczu. Okres półtrwania tramadolu w fazie eliminacji wynosi około 6 godzin, z wydłużeniem do 13,3 ± 4,9 godzin u pacjentów z marskością wątroby oraz do 11 ± 3,2 godzin u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <5 ml/min).
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność tramadolu, biotransformacja, chlorowodorek, CYP2D6, CYP3A4, działanie przeciwbólowe, farmakokinetyka tramadolu, faza eliminacji, faza wchłaniania, glukuronidacja, klirens kreatyniny, krople doustne, kwas glukuronowy, marskość wątroby, metabolit aktywny farmakologicznie, mleko kobiece, N-demetylacja, niewydolność nerek, O-demetylacja, O-demetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opioidowy lek przeciwbólowy, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, powinowactwo do tkanek, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tramadol Aurobindo 50 mg
Tramadol Aurobindo w dawce 50 mg charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną około 70%, z ponad 90% dawki wchłanianej, niezależnie od spożycia pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po podaniu 100 mg wynosi 208-280 µg/l, osiągane w czasie 1,6-2 godzin (tmax). Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd,β = 203 ±40 l) i niskie wiązanie z białkami osocza (~20%). Tramadol przenika przez barierę krew-mózg oraz łożyskową, a jego metabolizm odbywa się głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu O-demetylotramadolu, którego okres półtrwania wynosi średnio 7,9 godziny (zakres 5,4-9,6 h). Eliminacja leku i metabolitów odbywa się głównie przez nerki (90% w moczu), a okres półtrwania tramadolu u dorosłych wynosi około 6 godzin, z wydłużeniem u osób powyżej 75 lat (ok. 1,4 raza). W stanach niewydolności wątroby i nerek obserwuje się znaczące wydłużenie okresu półtrwania tramadolu i O-demetylotramadolu, co wymaga dostosowania dawkowania.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bezwzględna, chlorowodorek tramadolu, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka tramadolu, glukuronidacja, izoenzymy CYP, klirens kreatyniny, marskość wątroby, metabolizm tramadolu, niewydolność nerek, O-demetylacja, O-demetylotramadol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie terapeutyczne, Tmax, wchłanianie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Poltram 100 mg/ml
Tramadol w postaci kropli doustnych (100 mg/ml) charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z biodostępnością około 70% po pojedynczej dawce i wzrostem do około 90% w stanie stacjonarnym. Po podaniu 100 mg doustnie, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 280-308 μg/l, osiągane w czasie 1,6-2 godzin (tmax). Tramadol wiąże się z białkami osocza w około 20%, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki (90%) oraz w mniejszym stopniu przez kał (10%). Metabolizm tramadolu zachodzi przede wszystkim przez izoenzymy CYP2D6 i CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu O-demetylotramadolu, którego stężenie w osoczu stanowi około 25% stężenia niezmienionego leku. Kinetyka tramadolu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a okres półtrwania u osób młodych wynosi 6 ± 1,5 godz., wydłużając się do 7,0 ± 1,5 godz. u pacjentów powyżej 75 lat.
aktywność farmakologiczna, biodostępność leku, Cmax, CYP3A4 cytochrom P450, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, działanie przeciwbólowe, enzymy metabolizujące, farmakokinetyka tramadolu, glukuronidacja, izoenzym CYP2D6, kinetyka liniowa, klirens kreatyniny, kumulacja leku, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, niewydolność nerek, O-demetylotramadol, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, t1/2β, Tmax, tramadolu chlorowodorek, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zmienność osobnicza