immunosupresja lokalna
Immunosupresja lokalna to metoda terapeutyczna polegająca na selektywnym hamowaniu odpowiedzi immunologicznej organizmu w określonym miejscu, bez wpływu na cały układ odpornościowy. Technika ta jest szczególnie cenna w leczeniu chorób autoimmunologicznych, transplantologii oraz w terapii niektórych schorzeń dermatologicznych.
W przeciwieństwie do immunosupresji ogólnoustrojowej, lokalne podejście pozwala na znaczne zmniejszenie efektów ubocznych typowych dla tradycyjnych leków immunosupresyjnych. Najczęściej stosowane formy to miejscowe glikokortykosteroidy, inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, pimekrolimus) oraz preparaty zawierające metotreksat czy cyklosporynę podawane miejscowo.
Zastosowanie kliniczne immunosupresji lokalnej obejmuje leczenie chorób skóry (łuszczyca, atopowe zapalenie skóry), chorób oczu (zapalenie błony naczyniowej), a także miejscowe leczenie odrzucania przeszczepów. Nowe badania koncentrują się na rozwoju zaawansowanych systemów dostarczania leków immunosupresyjnych, które zapewniają precyzyjne uwalnianie substancji czynnej w docelowym miejscu.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Siarczek tetrametylotiuramu (TMTD), obecny w preparacie TRUE Test 36 (27 μg/cm², 22 μg na płatek) stosowanym w diagnostyce alergii kontaktowej, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne wpływające na wyniki testów płatkowych. Szczególnie istotne jest odstawienie leków immunosupresyjnych, w tym kortykosteroidów (≥20 mg prednizolonu/dobę), co najmniej 2 tygodnie przed testem, ze względu na ich zdolność do tłumienia odpowiedzi immunologicznej typu opóźnionego. Inne grupy leków, takie jak metotreksat, inhibitory kalcyneuryny, inhibitory TNF-α oraz leki biologiczne, również mogą hamować reakcję kontaktową, co wymaga konsultacji specjalistycznej przed modyfikacją terapii. Dodatkowo, leki przeciwhistaminowe, NLPZ, antybiotyki i inhibitory MAO mogą wpływać na reaktivność skóry i wyniki testów, co należy uwzględnić w przygotowaniu pacjenta do badania.
aldehyd octowy, alergia kontaktowa, dehydrogenaza aldehydowa, disiarczek dipentametylenotiuramu, disiarczek tetrametylotiuramu, disulfiram, flush syndrome, hamowanie reakcji zapalnej, hamowanie syntezy prostaglandyn, hamowanie syntezy puryn, immunosupresja lokalna, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor TNF-α, kortykosteroid, kortykosteroid miejscowy, kortykosteroid systemowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwreumatyczny modyfikujący przebieg choroby, metabolizm katecholamin, napadowe zaczerwienienie twarzy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź immunologiczna typu opóźnionego, odpowiedź naczyniowa, reakcja disulfiramopodobna, reakcja kontaktowa, reakcja ogólnoustrojowa, receptor histaminowy, siarczek tetrametylotiuramu, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia, test płatkowy, TRUE Test 36, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa -
Leksykon leków
Oxycort w postaci aerozolu na skórę zawiera 9,30 mg oksytetracykliny chlorowodorku oraz 3,10 mg hydrokortyzonu w 1 g zawiesiny i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze. Preparat nie powinien być stosowany w chorobach grzybiczych skóry, gruźlicy skóry, infekcjach wirusowych (np. opryszczka), nowotworach skóry oraz stanach przedrakowych ze względu na ryzyko nasilenia infekcji, maskowania objawów oraz progresji choroby. Ponadto, stosowanie Oxycortu jest przeciwwskazane w trądziku zwykłym i różowatym oraz w zapaleniu skóry dookoła ust, gdzie kortykosteroid może pogorszyć stan kliniczny.
bariera skórna, dermatitis perioralis, działanie immunosupresyjne, gruźlica skóry, hydrokortyzon, immunosupresja lokalna, infekcja mieszana, infekcja wirusowa skóry, infekcja wtórna, kortykosteroid, nowotwór skóry, oksytetracyklina chlorowodorek, opryszczka, stan przedrakowy, trądzik różowaty, trądzik zwykły
