bradykardia noworodkowa

Bradykardia noworodkowa to stan, w którym częstość akcji serca noworodka spada poniżej 100 uderzeń na minutę. W przeciwieństwie do dorosłych, u których bradykardię rozpoznaje się przy częstości poniżej 60 uderzeń na minutę, u noworodków wartości referencyjne są wyższe ze względu na fizjologicznie szybszą pracę serca w tej grupie wiekowej.

Przyczyny bradykardii noworodkowej mogą być różnorodne, obejmując niedotlenienie, hipoksję, kwasicę, zwiększone napięcie nerwu błędnego, zaburzenia elektrolitowe, wrodzone wady serca oraz działanie niektórych leków. Szczególnie istotna jest bradykardia wtórna do hipoksji, będąca często pierwszym objawem pogarszającego się stanu noworodka i wymagająca natychmiastowej interwencji.

Diagnostyka bradykardii noworodkowej obejmuje monitorowanie czynności serca, badania laboratoryjne oceniające równowagę kwasowo-zasadową i elektrolitową, echokardiografię oraz EKG. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować tlenoterapię, wentylację mechaniczną, korekcję zaburzeń metabolicznych, leki chronotropowe dodatnie (np. atropina) lub w przypadkach opornych na farmakoterapię – czasową lub stałą stymulację serca.

W praktyce klinicznej bradykardia noworodkowa często stanowi element składowy resuscytacji noworodka, gdzie według aktualnych wytycznych przy utrzymującej się bradykardii poniżej 60 uderzeń na minutę pomimo skutecznej wentylacji przez 30 sekund, zaleca się rozpoczęcie uciskania klatki piersiowej oraz rozważenie podania adrenaliny.

Powiązane wpisy

  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl