osteoporoza wywołana glikokortykosteroidami

Osteoporoza wywołana glikokortykosteroidami (GIO, Glucocorticoid-Induced Osteoporosis) jest najczęstszą formą wtórnej osteoporozy, powstającą w wyniku długotrwałego stosowania glikokortykosteroidów (GKS). Stanowi poważne powikłanie terapii GKS, prowadząc do obniżenia gęstości mineralnej kości i zwiększonego ryzyka złamań, nawet przy stosunkowo niskich dawkach leku.

Mechanizm GIO jest wieloczynnikowy i obejmuje bezpośrednie hamowanie aktywności osteoblastów, zwiększenie apoptozy osteocytów oraz nasilenie resorpcji kostnej poprzez wydłużenie czasu życia osteoklastów. GKS zmniejszają również wchłanianie wapnia w przewodzie pokarmowym i zwiększają jego wydalanie przez nerki, co dodatkowo przyczynia się do utraty masy kostnej.

Ryzyko złamań wzrasta już w pierwszych 3-6 miesiącach stosowania GKS, a najbardziej narażone są kręgosłup i kości długie. Czynnikami ryzyka rozwoju GIO są: wiek powyżej 65 lat, niska masa ciała, wywiad złamań, palenie tytoniu, nadużywanie alkoholu, współistniejące choroby oraz dawka i czas trwania terapii GKS.

Zapobieganie i leczenie GIO obejmuje modyfikację czynników ryzyka, suplementację wapnia i witaminy D, stosowanie najniższej skutecznej dawki GKS przez jak najkrótszy czas oraz farmakoterapię antyresorpcyjną. Bisfosfoniany (alendronian, ryzedronian, zolendronian) są lekami pierwszego wyboru, a w przypadku wysokiego ryzyka złamań lub nieskuteczności bisfosfonianów rozważa się teryparatyd, denosumab lub romosozumab.

Monitoring terapii powinien obejmować okresową ocenę gęstości mineralnej kości metodą DXA, kontrolę metabolizmu wapniowo-fosforanowego oraz ocenę kliniczną pod kątem występowania złamań. U wszystkich pacjentów rozpoczynających przewlekłą terapię GKS należy przeprowadzić ocenę ryzyka złamań i wdrożyć odpowiednią profilaktykę GIO.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl