terapia bisfosfonianami

Terapia bisfosfonianami to metoda leczenia wykorzystująca związki chemiczne, które hamują resorpcję kości przez osteoklasty. Bisfosfoniany są analogami naturalnie występującego w organizmie pirofosforanu, jednak charakteryzują się większą stabilnością metaboliczną, co umożliwia ich akumulację w tkance kostnej.

Główne wskazania do terapii bisfosfonianami obejmują osteoporozę, chorobę Pageta, hiperkalcemię związaną z nowotworami oraz przerzuty nowotworowe do kości. W leczeniu osteoporozy bisfosfoniany zwiększają gęstość mineralną kości i zmniejszają ryzyko złamań kręgosłupa, biodra oraz innych złamań pozakręgowych.

Leki z grupy bisfosfonianów dostępne są w formie doustnej (alendronian, risedronian, ibandronian) oraz dożylnej (pamidronian, zoledronian, ibandronian). Preparaty doustne wymagają ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących przyjmowania leku (na czczo, z dużą ilością wody, w pozycji pionowej), co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.

Do najczęstszych działań niepożądanych terapii bisfosfonianami należą: dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (przy podaniu doustnym), objawy grypopodobne (przy podaniu dożylnym), a w rzadkich przypadkach martwica kości szczęki lub żuchwy oraz atypowe złamania kości udowej. Długotrwałe leczenie wymaga regularnej oceny wskazań do kontynuacji terapii oraz monitorowania potencjalnych powikłań.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl